Achter de futuristisch blauw verlichte gevel van het ziekenhuis in Breda hoeven we niet lang te zoeken. De files waaruit we eindelijk ontsnapt zijn, zijn meteen vergeten als we oma zien. Normaal een wandelende, verzorgde vrouw, nu een belabberd hoopje mens in een bed. Gevloerd door een cerebrovasculair accident (cva), oftewel een lichte beroerte.

Het is eerst even schrikken, maar later blijkt dat het veel erger had gekund. Haar mond hangt weliswaar op half zeven, maar de praatjes voor tien zijn er nog steeds. Er worden sudoku's gemaakt, er ligt een boek en de ene, oude mevrouw die naast haar ligt, is aardig. Van blindheid, geheugenstoornissen of afasie is duidelijk geen sprake. "En de verpleegsters zijn engelen", vertrouwt oma (85) ons nog tevreden toe voor we weggaan.

Ik wil me natuurlijk nergens mee bemoeien, maar ik kan het toch niet laten om nog even een blik te werpen in de status, die voor het grijpen staat in de houder aan het voeteneind van haar bed. Het ziet er gelukkig allemaal goed uit. Onder het kopje bijzonderheden staat alleen maar haar paesmaker vermeld.