Binnenstad, laat, koud, nat en dorstig. De portier neemt ons vijven van top tot teen in zich op en is duidelijk niet van plan om ons onderdeel te laten worden van de clientèle. Hij heeft duidelijk last van een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis, hetzelfde probleem dat oom agent ook nog wel eens heeft: "Sorry jongens, dat gaan we niet doen. Te grote groep. Is gewoon deurbeleid."

Ik word onderhand kotsmisselijk van dat beleid, zeker in Utrecht. Wij zijn een stel fatsoenlijke twintigers die tijdens een hopelijk heerlijk avondje geld komen spenderen en wat gebeurt er? We worden ge-wei-gerd, en dat is bepaald geen incident. Ook het ontbreken van studentenpassen nekt ons geregeld. Zou het komen doordat een paar makkers hun roots zichtbaar niet in Nederland hebben liggen...? Je gaat het denken.

Nog voor dat we zijn afgedropen mogen twee stelletjes en een los mens achter elkaar wel naar binnen. Dat is verdorie toch ook vijf? Slechte uitsmijter: wat een ei.