Mijn leven vond ik al best compleet. En nu, nu heb ik ineens helemaal niets meer te wensen.

Het was Open Dag bij de rundfunk. Een beetje praten en uitleggen, soms met net iets te enthousiaste mensen op de foto, een paar rondleidinkjes en na met de collegae gegeten te hebben moest er ook nog écht gewerkt worden. Dan wordt iedereen ineens gevraagd om even naar buiten te komen voor het weer.

Hoezo, naar buiten komen voor het weer? Piet Paulusma heeft zijn oog laten vallen op ons terras, blijkt dan. En voor ik het weet sta ik, met mijn co-werkers, als een mak schaap c.q. debiel oant moan te hinniken. Ik kan rustig doodgaan. Van geluk, dus.