Tegen ongeveer de helft van de plafonds in mijn huis is een ingewikkeld buizensysteem aangebracht. Het zijn leidinkjes, pijpjes en buizen voor lucht, water en elektriciteit, geloof ik. Dat is inderdaad geen gezicht en daarom hebben wijze figuren in het verleden besloten om dat te verdoezelen middels systeemplafond. Geen probleem, al die platen: kantoortje spelen is een oude hobby van me (ik heb ook tapijt en een potpalm, echter nog geen waterkoeler en secretaresse).

Vanwege de zwaartekracht leek het me wel wat om het opklussen van mijn woning bij de plafonds te laten starten. De vorige bewoners (een Somalische vrouw met vier kinderen) hadden nogal wat sporen achtergelaten en die hingen me de laatste jaren probleemloos boven het hoofd. Een flinke emmer latex heeft nu echter korte metten gemaakt met de bruine laag, vetvlekken, rook- en kookresten, potloodstrepen en complete handafdrukken. Al tillend en rollend met de roller prees ik me gelukkig. Er is bij mij nog nooit iemand gillend weggerend!

Als een soort grotonderzoeker heb ik het buizenstelsel de afgelopen dagen dus van onderaf en van dichtbij mogen aanschouwen. Verborgen schatten of vleermuizen heb ik niet gezien, maar je moet toch niet onderschatten wat er -al balancerend- op je af kan komen: gruis, dooie spinnen en stofnesten, bijvoorbeeld. Tip: gewoon lekker allemaal langs je heen laten glijden. Wat nu valt, kan morgen niet meer vallen, zeggen ze wel eens.

De aardigste vondst was een geschreven boodschap op één van de platen uit de slaapkamers. Deze platen zijn betaald. - Henk. Dat is vijf jaar na dato en housewarming toch een hele geruststelling. Voor morgen gok ik overigens op een stijve nek. Als ik geen spierpijn heb gekregen van het werken, dan toch op zijn minst van het gelukzalig naar boven staren. En dat terwijl ik eigenlijk geen ene systeemplafondplaat meer kan zien.