Toen de onderzoek-mevrouw weg was, was ik niet de enige die nog met wat vragen zat, zo bleek. Ook de onderzoekster zélf bedacht zich dat ze dinsdag nog wat had laten liggen en dus kwam ze vanmiddag terug. Nog meer vragen over geld en schulden, maar nu vooral uit de tijd dat er bij Schuldige alleen nog maar haar op zijn hoofd groeide.

In hetzelfde hoofd moest ik vanmiddag dus flink graven. Mijn kindertijd ligt niet alleen al eventjes achter me, maar sommige herinneringen lagen ook ver weggestopt in hersenlaatjes die eigenlijk niet meer open hoefden. De interviewster ging er met een stofdoek doorheen en dat was lekker. Een schoon huis is fijn, dus dat geldt ook voor de bovenkamer.

Afgezien van de temperatuur en het soort koekjes op tafel leek vanmiddag veel op afgelopen dinsdag. Maar het belangrijkste verschil was het gevoel dat me besprong terwijl ik de deur openhield: het is af zo. Mijn bijdrage aan het onderzoek zit erop en Schuldige heeft een onbetaalbare vergoeding gekregen: een heleboel inzicht.

Ja, het gat in mijn hand is allang dicht en bovendien heel mooi genezen. En toch vind ik het belangrijk om te weten waar de weg naar mijn schulden ongeveer begonnen is. Om te bepalen waar en waardoor het misging, om te snappen wat het kwartje een paar jaar geleden deed vallen. Om een beslissing te nemen over mijn geldgedrag in de toekomst.

Je ziet het: ik maak vorderingen met mijn eigen onderzoek. Twee vrouwen zijn daarvoor verantwoordelijk en scoren bij deze een digitale kus. Eén van hen is een verrekt goeie onderzoekster.