Vroeger oefende de kermis een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me uit. Van te voren hield ik de aanplakbiljetten in de gaten en op de eerste dag van het verblijf stalde ik mijn fiets veel te vroeg in de buurt. Het waren niet de botsauto's of de Spin die me trokken, maar de wagens waar je wat kon winnen. En dan vooral die schuifkasten, waarbij er -als je op het juiste moment schoof- prachtige schatten in het vakje vielen.

Op verschillende kermissen heb ik destijds vele honderden guldens verspeeld. Dat ik wat dat betreft volledig genezen ben, bleek gisteren in het Gelderse boerengehucht Ingen. Ik had al jaren geen kermis meer gezien, maar het jongste zusje van mijn vriendin was niet te vermurwen. Haar moeder haalde drie kaartjes voor de Rups en we namen plaats.

Terwijl er andere mensen instappen kijk ik eens om me heen. Het terreintje vlak bij de kerk wordt bevolkt door enkele tientallen lokale jongeren. Ik schat ze tussen de 10 en 12 jaar, maar ze staan erbij alsof ze tussen de 16 en 18 zijn. Hier en daar probeert een gepensioneerde boerin wat plezier te vinden met een kleinkind. Een paar oude mannetjes zijn met een geweer in de weer, maar ze raken niks.

De Rups bestond uit een cirkel van aaneengesloten bakjes in een tent, die zelfs in de begindagen van Bassie & Adriaan al gedateerd moet zijn geweest. De eigenaar mocht willen dat zijn toko iets weghad van de Rups op de foto. We reden enkele tientallen rondjes en halverwege kwam er een door motten aangevreten kap over ons heen. Ik vroeg me af hoe vaak in deze karretjes de liefde was bedreven.

Behalve deze wereldattractie waren er botsauto's, een schiettent, een kar waar je eendjes kon hengelen en een tent met allerhande snoep. De kraam met schuifautomaten liet me koud. Bovenin hingen knuffel-clownvissen die Nemo moesten voorstellen, waarin je ongetwijfeld eerst een fortuin had moeten investeren. Ik snapte er ineens niets van dat ik ooit een zo'n afzichtelijke aansteker of een kaartspel met blote vrouwen wilde winnen.

Mijn schoonzusje hengelde in no-time drie eendjes naar boven en zocht als prijs een setje scoubidou-touwtjes uit. Haar moeder verbood haar om ze in haar mond te doen en we vertrokken. Het feit dat ik geen cent had uitgegeven bezorgde me een klein moment van geluk.

Was er dan helemaal niks positiefs? Toch wel. De oliebollen die de plaatselijke harmonie had gebakken, waren eigenlijk best te eten.