De volgende keer als je weer zo'n drang heb om geld uit te gaan geven even een blokje om gaan lopen of een stukje fietsen. Dit helpt om je gedachten even op nul te zetten en weer helderder te denken.
Nog even volhouden en doorzetten daarna kan je wat spaarcenten opbouwen en datgene aanschaffen wat je verlangt!

Groetjes Irene

Iwan neemt Schuldige mee door zijn eigen geschiedenis (en excuseert zich bij voorbaat voor de lengte van zijn betoog)

Beste Schuldige,
In augustus 2004 mailde ik je dit:
Je bent goed bezig volgens mij. (...) Als ik zie hoe veel je nog moet zeg ik: de boog kan niet altijd gespannen staan. Het is misschien wel mogelijk om een half jaar of zoiets echt helemaal niets leuks te doen, maar als het veel langer wordt en je alleen maar voor het terugbetalen leeft, wordt het denk ik een beetje te veel van het goede. Heb je wel een datum in je hoofd wanneer je schuldenvrij wilt zijn?
Blijkbaar onderschatte ik je toen flink, want dit is al ruim anderhalf jaar geleden. En ja, je had een datum in je hoofd: 1 januari 2008.
Een maand later had de Postbank daar nog een heel ander idee over. Die dacht aan maart 2015! Inmiddels hebben ze onder de druk van jouw moordende aflostempo hun berekeningen bijgesteld naar juli volgend jaar. Je hebt dus al bijna acht jaar(!) ingelopen. Maar voor jou is dat nog niet snel genoeg. Over minder dan negen maanden wil je nu helemaal klaar zijn. Ofwel, nog een jaar sneller dan je eigen uiterste datum toen je begon.

Waarom ik dit allemaal oprakel?
1. Om nog eens even heel goed duidelijk te maken dat je echt knettergoed bezig bent. Je hebt zeer ambitieuze doelen gesteld en je overtreft jezelf daarin ook nog eens een keer.
2. Om je te herinneren dat deze aandrang om toch weer in de fout te gaan (= toch weer lenen) helemaal te voorzien was. Je kunt jezelf maar beperkt afknijpen. Er zijn grenzen aan wat nog leuk is. De boog kan niet altijd gespannen staan.

Met geld ben je vrij extreem. Je hebt je ooit voor de (achteraf) meest onzinnige dingen in torenhoge schulden gestoken. Je besluit op een gegeven moment dat het genoeg is en gaat compromisloos aan het aflossen. Tot zover niets dan lof. En één ding moet je volgens mij echt niet doen: weer extra bij gaan lenen. Niet omdat dat kwalijk zou zijn op zich, maar omdat je daarmee een nederlaag lijdt tegenover jezelf. Op dit moment geen nieuwe bank kopen is dus een goede beslissing.
Maar hoe zit het met de gematigde opties tussen de extremen in? Zou het mogelijk zijn om wel af te lossen, maar voor één keer je moordende tempo los te laten? Volgende maand komt het vakantiegeld weer binnen en volgens planning gaat daarvan 1000,- direct het ooit bodemloze gat in waarvan de bodem nu rap dichterbij komt. Zou je jezelf toe kunnen staan om voor een deel van dat bedrag nú iets leuks te doen, jezelf te verwennen, daar echt van te genieten en daardoor een of twee maanden later klaar te zijn met aflossen?

Een wijs man leerde me ooit:
Een van de grootste deugden, en geneugten, in het leven is matiging.
How 'bout that?

Zo herkenbaar! Ik wil zo graag een nieuwe wasdroger. Ik word namelijk knettergek van de rekjes met wasgoed en alle verwarmingsplaten die volhangen met sokken en ondergoed. maarja, ik heb er geen geld voor. Heb al meerdere malen op het punt gestaan om er dan maar een bij een postorder bedrijf te bestellen en in termijnen te betalen. Niet doen, niet doen, niet doen! ik ben er voor aan het sparen. heb al 200 euro ... schiet voor de meter niet op. Maar probeer te onthouden dat het juist dat gedrag is (kopen als je het nodig hebt, of denkt te hebben en niet pas als je geld hebt) dat ons schuldenaars in de problemen heeft gebracht. Tenminste mij wel. Ik heb nooit op krediet bij postorder bedrijven gekocht, maar op roodstand bij de bank....... Nog even volhouden en je houd bakken met geld over iedere maand en dan heb je je bank zo bij elkaar gespaard!

Zet em op!

36

Ik kan me goed voorstellen dat door alle bezuinigingen en verantwoordelijk omgaan met geld, je iets voor jezelf nodig heb.
Maar juist nu is het zaak door te zetten en zuinig te blijven. Nog even tanden op elkaar. Dan heb je alles afbetaald en kan je van het geld van de aflossing leuke dingen doen, waar je nu geen geld voor heb, zonder je opnieuw in de schulden te steken.
Ook al heb ik geen schulden, je bent wel een heel groot voorbeeld voor me. Want zoveel disipine als jij heb..daar ben ik jaloers op.

Kom op. Je kan het!
groetjes, Kirsten

Van bovenstaande reacties werd ik letterlijk een dagje stil. De harten onder mijn riem, de complimenten en adviezen, ze maken dat ik met kracht weer door kan.

Het hebben van een schuld en het aflossen ervan probeer ik licht en met humor te benaderen. Dat maakt het immers makkelijker en er zijn ergere dingen, toch? Deze weblog moet geen klaagplaats worden, maar ook al duurt het niet lang meer, het is niet altijd even makkelijk.

Het langst heb ik nagedacht over de reactie van Iwan, die me om de oren slaat met mijn eigen logjes, compleet gestaafd met links. 'De boog kan niet altijd gespannen staan.' Je schreef het me al toen deze weblog nog maar net bestond en nu weer.

Nu ik mijn doel nader wil ik niet verslappen. Iets later klaar zijn met aflossen zou geen ramp zijn, maar dat idee kan er bij mij gewoon niet in. De boog mag zich eind dit jaar voorgoed ontspannen.