Ik ben beroofd! In een trein nog wel! Heel eventjes had ik de tas, die bij mijn voeten stond, uit het oog verloren. De dader moet razendsnel hebben toegeslagen. Ik kijk mijn medepassagiers op het balkon wanhopig aan. Begin te graaien tussen hun tassen, wat me op een kwade reactie van een oudere dame komt te staan.

Okee, even rustig. Hoe erg is dit? Wat ben ik kwijt? Mijn agenda, rijbewijs, paracetamolletjes, wat papieren en mijn portemonnee. Die laatste was natuurlijk behoorlijk leeg, maar mijn pasjes zijn wel foetsie. Inclusief die hippe die ik laatst bij de Postbank had ontworpen. Ik moet eruit. Waar is een conducteur? Ik moet eerst die pasjes blokkeren.

Een brede NS'er neemt me mee naar een kantoortje. Ik steek onderweg mijn verhaal af, maar daar luistert hij niet naar. Hoe vaak zouden berovingen voorkomen in de trein, vraag ik me ineens af. In het kantoortje vangt een donkere dame me op. Ze luistert naar me en we kruipen samen achter een computer.

En toen werd Schuldige inderdaad wakker.