Het nieuwe Geldmuseum is eindelijk open. Kroonprins Willem-Alexander en minister Bos van financiën mochten gisteren al naar binnen en het plebs mag sinds vandaag. Saaie zalen mag u vergeten, het schijnt een heus science center te zijn. Ik moet het nog (gaan) zien.

De gloedjenieuwe winkel ziet er alvast bijzonder goed en veelbelovend uit (vooral in het zuidwesten).

De eerste keer dat ik in café Eigen Schuld moest wezen, voor een boekpresentatie om precies te zijn, kwam ik bijna te laat. Aan de rand van de Utrechtse binnenstad hadden zich op een middag in november familie, vrienden, collega's, loglezers en uitgeverij-mensen verzameld en ik stond op het suprème moment te hannesen bij een parkeergarage. Het bord in de straat zei 'vol', mijn ogen zagen 'plek zat'.

Dankzij de intercom mocht ik toch de tralies voorbij en 's avonds, na úren in een roes te hebben geleefd, ging het de andere kant op precies hetzelfde. Voor niks-nakkes-nada zelfs, want ik had dus geen kaartje en intercommers bij parkeergarages houden niet zo van autobezitters met uitleggerige verhalen. Dan gewoon maar even een drukje op de knop. Was alles in het leven maar zo simpel.

Toen ik vanmiddag voor de tweede keer in Eigen Schuld moest zijn was ik weer met de automobiel, maar deze keer ging alles zoals het hoort. Een verslaggever van de radio wilde zien waar het festijn zich had afgespeeld en aan het decor was een half jaar na dato niets veranderd. Op zijn verzoek vulde de zaak zich zelfs opnieuw met Aflos Party Hits... Mijn leven was deze keer niet uitgenodigd, maar ik beleefde alles opnieuw.

Wat was het toch geweldig en wat vliegt de tijd!

Blijf Positief! Maandag begint een campagne met die naam. Het Ministerie van SZW wil mensen daarmee wakker schudden en weerbaar maken tegen de verleidingen van het lenen. Het is geen nieuws dat veel mensen, jong én oud, tegenwoordig vaak de grip op hun knip verliezen en in de min zakken. En dat terwijl dat in veel gevallen best te voorkomen is.

Schulden doen het nog altijd prima in de pers en het zal je niet verbazen dat verschillende media deze dagen op zoek zijn naar échte mensen met échte schulden, groot of klein. Wil je nu ook je ei wel eens kwijt, eventueel anoniem, werk dan mee! Hoe meer aandacht voor dit onderwerp hoe beter, toch? Je kunt bellen met Marloes: 06-15090512.

Een goeie zaak, die anti-schuldencampagne. Laten we hopen dat de boodschap deze keer wat langer blijft hangen dan bij de campagne uit 2004. De bijbehorende website van toen is tegenwoordig gevuld met Duitse erotiek... (dat bestaat dus echt, dankjewel Loes voor de bizarre tip)

En toen hield de Schuldige-promotiebus halt in Hilversum voor een boekbespreking in het programma De Staat van Verwarring (VPRO, Ned3). De afgelopen tijd heb ik heel wat microfoons en presentatoren voorbij mogen zien komen, maar deze avond sloeg alles.

Om te beginnen is dit Cees, een dakloze die sinds kort door de bibliotheek in Beverwijk wordt uitgeleend aan mensen die een babbeltje met hem willen maken. Nu ben ik redelijk tegen lenen... maar hier ging het om weinig euro's, dus het was ongevaarlijk.

In babbeltjes maken was Cees dermate goed dat Schuldige (en alle andere gasten) nu een gesigneerd Straatjournaal in huis hebben. Hij had ook wel interesse in de schrijfsels die ik bij me had, maar ja, hij heeft nu eenmaal geen boekenkast in zijn winkelwagentje.

It wasn't overigens him niet, nee.

En, zijn deze boys in het echt net zo absurdistisch als hun talkshow? Eh... ja.

In mijn hand heb ik een heus certificaat: namens De Staat van Verwarring zijn Pieter Jouke en Ronald Snijders verheugd Schuldige te benoemen tot ere-burger van De Staat van Verwarring.

De waarde hiervan heb ik nog niet kunnen bepalen, maar aardig is het zeker.

In de zaal bleken ook nog twee toffe lezers te zitten, én niemand minder dan mijn vertederende/stoere internetvriendinnetje Toeps. Ze had een schnabbel: voor klapvee spelen schijnt haar vanavond twintig euro te hebben opgeleverd (ik heb alleen een certificaat). Gelukkig had Toeps tussen het werken door ook nog even tijd voor haar fans.

Deze foto staat deze week in Elsevier. Vroeger kreeg ik via deze blik een schone luier; tegenwoordig heet-ie in gedachten verzonken. De foto is na sluitingstijd gemaakt in een sigarenzaak, die daarvoor heel even was omgetoverd tot studio. Een hoed, een dorre rots en mijn paard waren nergens te bekennen, dus hoewel ongeschoren werd het geen  Marlboro Man. Maar Camel Boy was ook best ruig: tijdens de sessie moest hij er vier achter elkaar opsteken.

Dat was niet stoer, maar goor en het hielp enorm. Net als de jaarlijkse besparing van ruim 1.500 euro die stoppen zou opleveren. Minder gezeik bij de tandarts. Niet meer stinken naar je huis en andersom. Beter proeven, beter ruiken, minder snurken, leuker zoenen, meer lucht, kortom: frisheid en fruitigheid! Daar heeft Schuldige zich de afgelopen jaren een paar keer eerder op verheugd, maar dat handjevol stoppogingen liep op niets uit... de sigaret was de beloning voor het aflossen.

Tijdens het maken van de foto dacht ik aan de vrouw die ooit schone luiers bij me omdeed. Ze ging het niet leuk vinden om haar zoon rokend in een bekend weekblad te zien, dat wist ik. Het aflossen is voorbij, dus waarom het roken nog niet? Zoals ik met mijn boek een streep zette onder mijn schuld, zo zet ik met deze foto een streep onder mijn gerook. De eerste werd acht jaar geleden opgestoken, de laatste een week geleden.

De presentatie en de aflosparty in het Utrechtse café Eigen Schuld zal ik nooit meer vergeten. Lieve familie, vrienden, (oud-)collega's, webloglezers, uitgeverij Van Gennep, Marieke Henselmans, Renate van Mil (NIBUD)... als de zon opkomt is dit hopelijk allemaal écht gebeurd!!

En nu ga ik daar eens even lekker van bijkomen. Tot gauw!