Ik mocht 27 maanden kapitein zijn van een robuuste sleepboot. Na vele woelige baren deed Schuldige in november, ver weg van hier, waarvoor-ie gebouwd was: mijn financiële leventje, dat al jaren voor Pampus lag, van een oude zandbank trekken. Maar ik maakte een grote denkfout, want sleepboten moeten slepen. Ze zijn niet ontworpen om mee uit vissen te gaan en tonnen mee op te hengelen.

Ik trek hierbij mijn keutel in, gooi mijn petje erbij neer en vaar niet meer uit. Ik stop met deze weblog en dit is mijn laatste stukje. Dit besluit heb ik lang voor me uitgeschoven, want Schuldige is mijn creatie, mijn ding, mijn baby en ik hou van hem. Aan de andere kant moet ik accepteren dat de punt allang gezet is, de grap verdwenen en het hoogtepunt geweest. Het is allemaal fantastisch mooi geweest, zo.

Het is de hoogste tijd dat ik mijn bankafschriften van de straat raap en ze weer voor mezelf ga houden, het is tijd dat ik achter mijn computer vandaan kom en het leven grijp. Ondertussen ga ik rustig met mijn fortuintje aan de slag en hou ik collega's die nog rood achter de oren zijn nauwlettend in de gaten. Uit de kast pak ik soms mijn scheepsjournaal, al is dat niet nodig: je zit voor altijd in mijn hoofd. Dankjewel!!

"Ieder heden wordt met gisteren betaald. Maak van het huis dat wereld heet geen hel om het tot hemel te maken."

Op het feestje raakte ik met Petra aan de praat. 'Ik kom elke dag op jouw site,' zei ze. Petra is niet de enige, want inmiddels komen er dagelijks bijna duizend andere mensen even kijken naar... ja, naar wat eigenlijk? Aangemoedigd door bier vertelde ik eerlijk dat mijn onschuldige jasje nog steeds niet de goede maat heeft. Jawel, ik geniet volop van mijn schuldenvrije bestaan, van mijn eerste spaartegoed, van mijn boek en alles wat daar omheen gebeurt... maar toch.

'Wat is je probleem dan?' Daar gingen we weer. Mijn doel is dood, de missie is weg. Ik begin in herhaling te vallen over katten, tanden en auto's. Sparen is lang niet zo sexy als aflossen. Mijn saldo staat op het www en mijn naam staat erbij, ik lijk wel gek! Misschien had ik gewoon allang moeten stoppen, maar het schrijven blijft trekken. 'Zolang jij je oprecht kunt verbazen over goedkope camera's blijft jouw log de moeite waard,' was haar oordeel.

Ik vond het een lieve opmerking, maar hij bracht me niet verder. Met het handig scoren van voordelige camera's en andere spulletjes gaan we de kant op van een kijk-mij-eens-even-slim-en-goed-bezig-zijn-log, en dat is gewoon nooit de opzet geweest. Het enige dat mist is een doel. Iets voor de fanatieke Schuldige, iets bijna bizars waar hij weer op het randje van het obsessieve naartoe kan werken. 'Waarom word je dan geen miljonair?' wilde Petra weten. Hm...

Als de nacht en het bier uit mijn lijf zijn verdwenen blijkt alles op zijn plaats gevallen. Mijn sentimentele gemekker kan gewoon stoppen als ik eindelijk eens een duidelijk spaardoel neem. Een miljoen is too much, maar een ton is wel haalbaar. Hierbij presenteer ik dus mijn nieuwe project, mijn nieuwe missie: zo snel mogelijk naar de 100.000 euro. Waarom ook niet? Er is slechts één regel: het moet legaal, voor de rest is alles geoorloofd. De mogelijkheden zijn eindeloos...! Petra, dankjewel.

Het is niet dat er niets te melden valt. De stiltes die soms even vallen hebben niets van doen met werk, drukte of verkiezingen. Ik bedoel, alles gaat meer dan uitstekend. De 22ste is normaal gesproken de datum waarop Schuldige klaagt dat zijn geld op is en meer dan anders naar zijn salaris verlangt. En nu? Nu heb ik geld óver, weet ik niet wat ik meemaak.

Het lijkt ook wel alsof alles en iedereen heerlijk meewerkt. Van TNT Post mag ik een gratis brief versturen, de Postbank stuurt plotseling de Hema-bon op die ik verdiend heb met mijn pensioencheck, er worden allerlei boeken verkocht, iedereen doet enorm aardig en ineens arriveert er 52 euro als tegemoetkoming voor de energiekosten. Als de hier veelbesproken salarisverhoging deze maand ook nog een feit blijkt te zijn, word ik gek.

Maar dat is het allemaal ook niet. Schuldige moet gewoon even heel erg zijn draai vinden. Mijn doel is simpelweg bereikt. En nu is het even heel erg wennen aan en 'rekening houden' met het idee dat er allerlei mensen kunnen meelezen voor wie ik jarenlang een geheim verborgen hield dat me veel geld kostte, maar waar ik vooral niet trots op was. Hallo trouwens, buurvrouw!

Niet alleen Schuldige is wat nerveus, ook de Postbank weet zich niet zo goed raad met mijn naderende afrekening in het financiële circuit. Uitgerekend vandaag, 24 uur voordat het zover is, doet de bank nog een schriftelijke wanhoopspoging: de brief kopt verantwoord lenen, omdat u gerust wilt blijven lenen. Ja, ze kennen me goed daar.

Vervolgens gaat het over veranderde voorwaarden, wordt er gevraagd of de looptijd van mijn lening nog wel bij het leendoel past en ergens halverwege staat het mooiste stuk: Houd uw financiële situatie in de gaten. Dat, mijn beste vrienden van de Postbank, is nu precies waarom ik nooit meer iets zal lenen en waarom uw kansloze brief nu meteen bij het oud papier gaat.

Met het oog op morgen voelde ik de behoefte om de geschiedenis van mijn krediet(en) eens chronologisch uiteen te zetten. Vóór april 2001 was er al lang en breed sprake van saldotekorten, leninkjes, een creditcard en een klantenkaart, maar vanaf die maand was het hek pas echt van de dam.

     april 2001
Eerste aanvraag voor een Variabel Doorlopend Krediet. De Postbank gaat akkoord met een limiet van €5.899,14 (12.999,99 gulden). 
     mei 2001
Verrekte handig zeg, dat krediet! Mag ik nog wat meer? De Postbank heeft vertrouwen in me en de limiet is voortaan €11.500 (25.342,67 gulden). 
     april 2003
Ik heb me een tijdje weten in te houden, maar wat extra geld is wederom welkom. Bij de Postbank mag ik nu tot €15.000 gaan. 
     augustus 2003
Shit. Mijn auto begeeft het en er moet heel snel een andere komen. ABN Amro schiet te hulp met een Flexibel Krediet van €3.000.
     september 2003
De 18.000 euro in de min is me mateloos aan het irriteren. Ik neem me heilig voor dat mijn schuld binnenkort alleen nog maar zal afnemen, in plaats van stijgen. 
     mei 2004
De volgorde 'van klein naar groot' stimuleert en werkt. Na mijn saldotekort, creditcard en klantenkaart is nu ook het Flexibel Krediet van ABN Amro weggepoetst. 
     augustus 2004
De €15.000 van de Postbank staat nog altijd open. Ik zie als een berg op tegen de laatste, enorme kluif en begin deze weblog als ondersteuning.
     oktober 2004
Het Variabel Doorlopend Krediet wordt een gewoon Doorlopend Krediet. De aflossing ligt nu veel hoger en is elke maand precies €300. 
     juni 2005
Het Doorlopend Krediet wordt schriftelijk opgezegd. Opnemen deed ik al niet meer, maar kán nu ook niet meer. Aflossen is het enige dat nog telt.

Herinnert u zich deze nog? Dit pasje zit nu bijna een jaar in mijn portemonnee, maar ik heb 'm nog nooit gebruikt. Hij hoort bij de Postbank-rekening waarmee ik alleen maar afloste. Als mijn salaris er was ging er 300 euro heen, de Postbank slurpte dat weg op de eerste van de maand en dat ging maanden achtereen zo door.

Met een ander pasje ging het ondertussen beduidend minder goed. Mijn wereldse wereldpas van ABN Amro, de bank die mijn salaris doorgeeft, viel de laatste weken bijna uit elkaar van ellende. Het vele tevergeefse pinnen en kansloze checken met de e.dentifier van de afgelopen jaren had duidelijk zijn tol geëist. Een fikse barst en een goed versleten strip waren de logische, maar gevaarlijke gevolgen.

Op mijn verzoek heeft de bank mijn pas razendsnel (en gratis) vervangen door een gloedjenieuw exemplaar. Precies op tijd!

Het is etenstijd en het regent, maar dat maakt niet uit. Het is druk op het gemeentehuis. Het nummertje in de hand van Merel lijkt nog niet echt op het rode cijfer dat in de gang te zien is. Stadsgenoten zitten zwijgzaam op een rijtje, sommigen druppen wat na. Voor een raam ligt een briefje met de tekst 'niet in de vensterbank zitten', maar een allochtoonse meneer doet het lekker toch. Zijn gesluierde vrouw zit ernaast, wel op een stoel.

Het schijnt druk te zijn vanwege nieuwe rijbewijzen, maar daar komen we niet voor. Merel moet een nieuw paspoort hebben en drie maal moet scheepsrecht zijn. Twee weken geleden waren de foto's niet goed en was het zelfmaakhokje kapot. Eén week geleden waren de foto's in orde, maar wilde de gemeentemeneer ook nog een oude identiteitskaart terugzien. Weer klinkt een zoemer, plotseling komt het rode nummer overeen.

Papieren gaan over en weer. Ik zit ernaast en kijk ernaar. Schuldige is alleen maar mee voor de gezelligheid en omdat hij een auto heeft. Merel voldoet aan alle voorwaarden en zet ergens haar handtekening. Ik hoef nog lang niet, bedenk ik me. Mijn eigen paspoort doet het tot 2010. Merel bestaat ondertussen weer, ze heeft betaald en is ruim 70 euro armer. Over een week ligt haar paspoort klaar.

Als de deuren van het gemeentehuis achter ons sluiten ben ik het die vloekt. Wat een bedrag! Merel lacht en kijkt me aan. Ze heeft gelijk: tegen de tijd dat ik weer aan de beurt ben, bulk ik van het geld en verlopen paspoortverlengingen pijnloos. De regen voel ik ineens niet meer.

Lezers van de Weblog-Schuldige,

Nederland loopt weer voorop in Europa. De economie groeit harder dan in omringende landen, de werkloosheid is de laagste binnen de EU, de inflatie is beperkt en de overheidsfinanciën zijn op orde, waardoor er in 2007 zelfs een klein begrotingsoverschot verschijnt. Bijna iedere Nederlander gaat er volgend jaar iets op vooruit. De koopkracht stijgt volgend jaar naar verwachting met gemiddeld 1 procent. Dat was mooi nieuws van gisteren.

Ook bij Schuldige is er volgend jaar sprake een begrotingsoverschot, blijkt uit de Tientjesnota die op de derde woensdag in september werd aangeboden. Een paar opvallende maatregelen uit het koffertje waren van te voren al uitgelekt. Zo zijn de posten 'aflossen' en 'roken' voor het eerst sinds de jaren '90 van de begroting geschrapt. Adviseurs en rekenmeesters hebben daar, zoals verwacht, de post 'sparen' voor in de plaats gezet.

In de Tientjesnota staan ook nieuwe doelen omschreven. De belangrijkste daarvan zijn 18.000 euro sparen en erover blijven schrijven totdat het zover is.

De lege wijnglazen op het aanrecht hebben weinig te melden, behalve dan dat het absoluut niet aan de rosé van de Aldi lag. Ik maakte de uitstekende fles soldaat met een meisje dat, hoe bestaat het, een schuld heeft van ongeveer 18.000 euro. Een nogal opvallende overeenkomst, maar dat was bepaald niet de enige. Om een lang verhaal korter te maken: het meisje wilde mij en ik wilde het meisje.

De avond ging over in de morgen. Het gepraat, geluister, gecomplimenteer, gelach, gekijk en geflirt leek non-stop, maar hield op. De conclusie lag er: onze schokbrekers zijn te verrot voor een hobbel in de weg. Wat die drempel is laat ik in het midden, maar feit is dat we uit elkaar gingen met een omhelzing die me mijn leven lang zal bijblijven.

Als ze toch The One is, dan blijft ze dat en is er geen man overboord. Mijn eerdere opmerking dat ik niet geschikt ben voor een relatie zolang ik schulden heb, wil ik bij deze in elk geval terugnemen. Sterker nog: ik zou totaal geen probleem hebben met een vriendin die 18.000 euro rood staat, weet ik nu.

Sparen. Geld achter de hand hebben. Het laten groeien. Van tegenvallers baal je even, maar je vangt ze lachend op. Schuldige is razend benieuwd hoe dat voelt. Ik heb het nooit gekund en nooit gedaan, ook de afgelopen twee jaar niet. Geen oplosmiddel beschikbaar hebben zorgt ervoor dat tegenvallers meteen góed tegenvallen. Aan de andere kant zorgt niet sparen ervoor dat het aflossen sneller gaat. Het laatste is nog altijd mijn hoofddoel. Mijn schuld blokkeert mijn leven en dat kan ik alleen vlottrekken door de nul te bereiken. Dat was twee jaar geleden zo en dat is nu nog steeds zo. Vijf euro in het rood of 18.000 maakt voor mij geen verschil. Een schuld is een schuld.

Nu kies ik ervoor om elke maand een Staatslot te kopen en geen reserve op te bouwen voor tegenvallers. Dat betekent onder meer dat ik tegenwoordig wasmachineloos ben en dat de mama van Schuldige zich weer over zijn outfits buigt. Dat betekent dat ik straks wel eens heel krap kan komen te zitten door de APK. Dat betekent dat ik nu extra baal omdat Kat en Poes weer door vlooien blijken te worden bevolkt. Dat is dan allemaal maar even zo. Voor elk probleem bestaat een oplossing en nu is dit mijn balans tussen leven en aflossen. Een andere balans is in de maak.

Bij deelname tot 60 jaar:
Tijdelijk ouderdomspensioen van 60-65 jaar (TOP)
€24.483
Levenslang ouderdomspensioen vanaf 65 jaar (OP)
€11.480
Partnerpensioen (PP)
€8.036
Wezenpensioen per kind (WzP)
€1.837

Hier begrijp ik dus geen ene snars van, maar dat heeft wellicht iets met leeftijd te maken.