De maandelijks terugkerende wedstrijd tussen mijn loonstrookje en de centen die daar bijhoren wordt meestal gewonnen door mijn loonstrookje. Niet zelden is er sprake van een fotofinish, maar toch. Meestal moet eerst de brievenbus klepperen en dan pas kan ik pinnen. Deze maand was het andersom: ik zag via internetbankieren dat er €2.015,70 onderweg was, veel meer dan anders. Mieters! Twee-dui-zend euro en niks geen aflossing meer!

Het frustrerende -en tegelijkertijd ook wel het lekkere- is dat je zonder loonstrookje zelf mag invullen waarom er een slordige 250 euro extra is overgemaakt. Hee... was Schuldige niet via zijn werk verzekerd voor ziektekosten en worden de no claim-blabla's niet rond deze tijd uitgekeerd? Ja en ja, maar dat was hier niet aan de hand. Ik was simpelweg declaraties voor late en vroege uurtjes, eten en kilometers 'vergeten'. Die 255 zorgeuro's moeten dus nog komen.

De Sparometer krijgt sowieso een flinke optater, want nog meer goed nieuws komt van Eneco. De brievenbusborstel en zijn besparende vriendjes hebben hun werk uitstekend gedaan: mijn maandtermijn gaat van 121 naar 119 euro en er komt €264,81 retour. Een verbluffend resultaat, als je het mij vraagt. Nog altijd raak ik een dag compleet ondersteboven als ik meemaak dat iets goedkoper wordt, maar van de dokter mag ik gewoon blijven loggen. 

Het komt goed uit dat ik geen sneeuwtype ben, want met de kerst zit ik er dit jaar dus warmpjes bij. Om me heen wordt 'de dure maand' veel besproken, maar ik heb sinds dit jaar een ander aandeel in die gesprekken en Schuldige haalt heerlijk zorgeloos zijn kerstpakket en schouders op. Je bepaalt helemaal zelf hoe duur je december laat worden.

Om financiële redenen was het de laatste jaren bijvoorbeeld absoluut geen optie om mee te doen aan het sociale chantage-festijn van de kerstkaarten, eigenlijk een soort Postcode Loterij. Maar dankzij de Action (ik aanbid je!) waren we voor 57 cent per persoon klaar en ja, dat was inclusief de postzegel. Natuurlijk waren het dan niet de allermooiste, maar het gaat om het gebaar.

Zoiets moeten ze ook op mijn werk hebben gedacht. Deze maand ontving ik drie loonstroken: de eerste was een gewone, op de tweede werd alles weer ingetrokken en de gecorrigeerde derde vermeldde een nabetaling. Terwijl 2006 langzaam wegtikt blijkt mijn veelbeschreven salarisconflictje abrupt beëindigd. We gaan er per maand en met terugwerkende kracht bruto €179,80 op vooruit. Maar nu écht!

Wat ik met al die luxe aan moet weet ik stiekem nog steeds niet zo goed, maar laten we er alvast eens een goed voornemen ingooien: minder slap lullen en gewoon die Sparometer vullen.

SPAROMETER PLUS: €340,35
restant girorekening (€5,73) en deel eindejaarsuitkering (de rest dus)

Mijn decembersalaris is er stiekem al een paar dagen, maar het lukt me maar niet om over die 2.481 euro's een fatsoenlijk stukje te verzinnen. Natuurlijk zou ik tevreden vaststellen dat het een enorme bak geld is. Minder dan vorig jaar en toch meer, want toen werd de ziektekostenpremie nog niet van mijn salaris ingehouden en nu wel. Schuldige zou het verder vooral niet nalaten om de open deur in te trappen dat decemberuitkeringen fijn zijn en helemaal als je ze na jaren aflossen eindelijk eens compleet in je zak kunt steken. Maar er moet zeker ook een keerzijde in worden verwerkt.

Dat ik een saldo op een scherm maar saai vind, en eigenlijk een halve zool ben omdat ik het bedrag met mijn naam erbij op internet kwak. Iets van dat ik me door mijn vastgeroeste oogkleppen eigenlijk helemaal niet zo goed raad weet met die plotselinge weelde. Dan misschien een flauwe opmerking in de trant van dat ik er echt niet over peins om het uit te delen en wel absoluut zelf hou. Ik zou vertellen dat een digitale camera en een cheapy autonavigator mijn leventje best zouden verrijken, en dan vragen om aanraders en valkuilen op die gebieden. En doelloos, dat is ook een woord dat er absoluut in moet.

Op het prikbord boven mijn computer hangt gelukkig nog altijd een grote krantenkop en die luidt: Er is altijd een oplossing.

De wereld draait gewoon door. Het is me de afgelopen weken meerdere keren verteld, maar Schuldige moest dat eerst nog maar eens zien. Verrek zeg, er gebeurde inderdaad niks raars en allerlei mensen zijn allemaal heerlijk positief. Laten we eerlijk zijn, dat past ook wel zo goed bij mijn huidige banksaldo. En toen brak vandaag betaaldag aan. Voor de eerste keer sinds de jaartallen met een twee beginnen staat er geen Postbank meer te trappelen om een groot deel van mijn salaris in ontvangst te nemen.

Welke malloot zet er nu op internet wat hij verdient? Ik deed het de afgelopen 27 maanden en dat was totaal ongevaarlijk omdat het anoniem was. Nu is dat anders, maar ik wil makkelijk blijven praten over geld. Daarom, en omdat het lekker toch niet in mijn huis ligt opgeslagen, mag je gerust weten dat het deze maand meer is dan anders: €1.788,88. Er zit een prettige eenmalige nabetaling bij, dus mij hoor je even niet klagen.

Zoveel geld, ineens zoveel mogelijkheden! Maar geen balk waar het overheen gaat. Vandaag heb ik geen dertig tientjes gehaald, want het bankkantoor was gesloten. Gelukkig had de automaat aan de buitenkant ook 300 euro voor me, maar dan in iets grotere coupures. Ondanks dat blijft het streven: één tientje per dag. Ook andere zaken houdt Schuldige er gewoon in, dus morgen is het boodschappentijd en hang ik een slang in mijn auto.

En wat gebeurt er met de drie maal honderd euro die Schuldige nu voor het eerst overhoudt? Komen die centen allemaal op de Sparometer terecht? Nee. Mijn opgezette spaarsysteem zal ik een volgende keer uit de doeken doen, maar het is nu de hoogste tijd om mijn wassende moeder werk uit handen te nemen. Bij een wereld die gewoon doordraait hoort op z'n minst een eigen wasmachine die hetzelfde doet.

Je moet niet álles geloven wat er (vandaag) in de krant (AD) staat...

Want op de Sparometer staat ineens 25 euro extra? Jazeker. Dat mooie bedrag heb ik gekregen van de vriendelijke makers www.allesvoorniks.nl, waar je dagelijks nieuwe -gratis!- spullen vindt. Bent u nog niet weggesurfd? Hallo! Producten voor niets dus!

En als u zich aanmeldt voor de nieuwsbrief (verschijnt maandelijks) mist u ook niets. De moeite waard, niet? Dat vond ik nou ook.

Schuldige, kom je even naar de stad om een bakkie te doen? De uitnodiging had van een vriend kunnen zijn, maar kwam deze keer van het bureau dat mij af en toe inschakelt als kritische voedseltester. Een paar dagen eerder was er een mail gekomen met de vraag of ik van warme dranken hield en ja hoor, dat doen we hier best wel.

Eenmaal achter de beoordelingscomputers bleek dat ik me moest buigen over een pad voor de Senseo. Die machine heb ik nog maar net in huis, maar van mijn onervarenheid op dit punt had ik totaal geen last. Op het menu stond namelijk iets nieuws: Senseo Hot Chocolate, chocolademelk dus. Na een half uurtje was het kopje leeg en de inhoud beoordeeld.

Samen iets drinken hoort gezellig te zijn, maar dat wilde het helaas niet worden. Ik heb tien euro gekregen en in ruil daarvoor heb ik Douwe Egberts geadviseerd om er nog heel wat aan te versleutelen. De chocolademelk was namelijk geen haar beter dan de versies die op kantoren uit bekertjesautomaten komen: véél te waterig, bijvoorbeeld. Nu nog wel. Over een tijdje weer een bakkie doen?

Een middelbare school, een jaar of tien geleden. Een besnorde docent doet zijn best om Paul, Schuldige en de rest iets te leren over de economie en hij heeft wel degelijk onze aandacht. Het gaat over banken en de toezichthoudende rol van De Nederlandsche Bank. Banken kunnen met problemen altijd bij DNB aankloppen, vertelt de snor.

De aandacht valt ogenblikkelijk weg als mijn vriend Paul verontwaardigd reageert: 'De Nederlandsche Bank zwemt in het geld, daar kunnen ze dan toch best eens een fatsoenlijke deurbel van kopen?!' Mijn lichaam zat acuut zonder traanvocht. Tien jaar later weet DNB een historisch plekje op te eisen tussen mijn digitale afschriften.

DNB heeft mijn zwikkie oude guldenmuntjes dus in minder dan een maand tijd veranderd in euro's en meteen stond vast dat dit bedragje een bijzondere bestemming moest krijgen. Deze vermomde guldens, stammend uit de tijd dat Schuldige absoluut niet met geld wist om te gaan, worden het onderste mini-laagje van een schitterend spaarsaldo.

Stiekem is het een paar dagen te vroeg, maar bij deze verklaar ik mijn Sparometer alvast voor geopend!

Vandaag is het de Dag van de Gelijke Beloning. Ja, echt waar. Beloningsverschillen komen in ons land vaker voor dan in andere Europese landen en dat kan natuurlijk niet. Mannen horen voor hetzelfde werk niet beter betaald te worden dan vrouwen of allochtonen, vinden de initiatiefnemers. Knap als je dat weet te weerleggen.

Eén ding stuit me wel enorm tegen de borst. Wat blijkt: mijn werkgever doet vrolijk mee aan deze actie. Uitgerekend vandaag moet ik er namelijk achter komen dat mijn beloning gelijk is aan die in augustus en september. En zo werd de belofte alwéér aan een laars gelapt. De Dag van de Gelijke Beloning. Tja. Blijkbaar niets tegenin te brengen.

Doe mij morgen maar de Dag van de Uitbetaling maar. Ik heb echt helemaal niks meer.

Zes versies magnetronsaté in anderhalf uur. Eerst drie keer Japans met teriyakkie-saus. Daarna drie keer Thais met pinda-kokotssaus.

Schuldige heeft zijn snackhand vanmiddag maar eens flink laten gaan. Ik was weer eens uitgenodigd bij het bedrijf dat namens fabrikanten nieuwe producten op consumenten test. De verschillen tussen de stokjes waren minimaal en de overeenkomsten dus des te groter: allemaal even smerig. Ik zou me oprecht schuldig voelen als deze rommel binnenkort toch op de markt komt.

Nou ja, ik heb nu wel vijftien euro. En buikpijn.

Vanaf vandaag kunnen guldenmunten worden omgewisseld bij de postkantoren. De laatste jaren kon dat alleen bij de vier vestigingen van De Nederlandsche Bank. De actie loopt tot het einde van het jaar en is een extra service om het omwisselen te vergemakkelijken. Eind vorig jaar waren er nog 3,5 miljard oude munten in omloop, net als 28 miljoen oude bankbiljetten. De gezamenlijke waarde is ongeveer 1 miljard euro. Veel mensen willen hun oude geld houden, zegt De Nederlandsche Bank.

Schuldige niet. Ik heb het inleveren vanmorgen meteen maar getest. Je moet eerst een heus inleverpakket pakken: gewoon een envelop met een folder, een aanvraagformulier en een plastic muntzak. Zorg dat je een kopie van een identiteitsbewijs bij je hebt en dat je weet hoeveel je gaat inleveren. Geld, ondertekend aanvraagformulier en kopie gaan in de zak en na een paar weken krijg je het geld op je rekening. Als het goed is wordt er bij mij straks 4,97 euro bijgeschreven (10,95 in guldens). Jottum.

Wees op je hoede als je een klein bedrag gaat inleveren, want dat vinden ze op het postkantoor onzin. De dame die Schuldige hielp: ‘Laatst was hier een man die een kwartje wilde omwisselen. Eén achterlijk kwartje! Zulke mensen zou je toch!’

Meer over de uitmuntende actie vind je op www.eurosvoorguldens.nl.