Het is ondertussen heerlijk om te zien hoe mijn omgeving op mijn laatste aanschaf reageert. Behalve met felicitaties rollebollen mensen over elkaar heen met hypotheekadviezen en allerlei andere tips. Ook kan ik inmiddels wel drie stylistes in mijn toekomstige casa kwijt: mijn lieftallige nichtje en twee collega's boden spontaan hun deco-diensten aan. Dank u zeer! Dit gaat leuk worden.

Minder geinig is het woud aan hypotheken waar je als onwetende huurboy en starter in wordt losgelaten als je eenmaal 'ja' hebt gezegd. Ik zal u niet vermoeien met een reeks termen die ik zelf ook nog maar een week foutloos kan uitspreken, maar de eerste boompjes zijn inmiddels omgezaagd. Maandagavond heb ik opnieuw een adviserend gesprek en dan moet het wel zo'n beetje duidelijk zijn.

Waar veel mensen zich laten lokken door de 'laagste maandlasten' gaat Schuldige in elk geval voor een variant waarbij mogelijk is waar hij goed in is: aflossen. Want ook al lijken we soms massaal te denken van niet: dit is niks meer dan een enorme schuld die de komende jaren gewoon moet worden afbetaald.

Zaterdag zei ik tegen mijn vriend: "Goh, jij verkoopt je huis? Mag ik es kijken?"
Maandag zei ik tegen zijn makelaar: "Goh, dat ziet er goed uit. Ik ben serieus."
Dinsdag zei ik tegen de hypotheekadviseur: "Goh, ik ga bieden."
Woensdag zei de makelaar tegen mij: "Goh, we hebben een deal."

Een gevalletje 180 graden. Ja, eerst zou ik mijn huurhut nog opknappen en zeker, de plafonds hangen er inmiddels lekker opgefrist bij. Maar na die eerste klusfase was de latex me eerlijk gezegd een beetje in de schoenen gezakt. Ging ik nu echt honderden, zoniet duizenden euro's spenderen aan het optimaal veraangenamen van mijn hol? Heb ik mezelf soms uit de schulden gewerkt om de woningbouwvereniging en toekomstige bewoners een lol te doen? Dacht het beide niet. Gesprekken met vrienden, collega's en familie brachten me de afgelopen maand langzaam maar zeker op andere gedachten.

Nu ga ik mij eens even voorbereiden op een berg papierwerk, een aantal ongewone afspraken en het uitpluizen van hypotheekaanbiedingen. Wie mij op financieel gebied een oor denkt aan te naaien moet tenslotte van zeer goeden huize komen. Beter dan het mijne wordt lastig.

Goh, vandaag heb ik 'ja' gezegd tegen een makelaar en een huis, een schitterend nieuw begin en een schuld waar mijn weggewerkte 18.000 euro zowat tien keer in past. En weet je wat? Het voelt fan-tas-tisch!

Het was nog prachtig lenteweer en ze fietsen langs ons. Het meisje zong luidkeels mee met haar iPod en toen ze ons zag ging het volume nog iets verder omhoog. We keken om en schonken haar, maar ook de mannelijke krullen ernaast, onze 'goed-zo-jongens-het-leven-is-mooi-glimlach'.

Hij was strontjaloers. Anders had hij nooit "ken jet zien?!" geroepen.

Tegen ongeveer de helft van de plafonds in mijn huis is een ingewikkeld buizensysteem aangebracht. Het zijn leidinkjes, pijpjes en buizen voor lucht, water en elektriciteit, geloof ik. Dat is inderdaad geen gezicht en daarom hebben wijze figuren in het verleden besloten om dat te verdoezelen middels systeemplafond. Geen probleem, al die platen: kantoortje spelen is een oude hobby van me (ik heb ook tapijt en een potpalm, echter nog geen waterkoeler en secretaresse).

Vanwege de zwaartekracht leek het me wel wat om het opklussen van mijn woning bij de plafonds te laten starten. De vorige bewoners (een Somalische vrouw met vier kinderen) hadden nogal wat sporen achtergelaten en die hingen me de laatste jaren probleemloos boven het hoofd. Een flinke emmer latex heeft nu echter korte metten gemaakt met de bruine laag, vetvlekken, rook- en kookresten, potloodstrepen en complete handafdrukken. Al tillend en rollend met de roller prees ik me gelukkig. Er is bij mij nog nooit iemand gillend weggerend!

Als een soort grotonderzoeker heb ik het buizenstelsel de afgelopen dagen dus van onderaf en van dichtbij mogen aanschouwen. Verborgen schatten of vleermuizen heb ik niet gezien, maar je moet toch niet onderschatten wat er -al balancerend- op je af kan komen: gruis, dooie spinnen en stofnesten, bijvoorbeeld. Tip: gewoon lekker allemaal langs je heen laten glijden. Wat nu valt, kan morgen niet meer vallen, zeggen ze wel eens.

De aardigste vondst was een geschreven boodschap op één van de platen uit de slaapkamers. Deze platen zijn betaald. - Henk. Dat is vijf jaar na dato en housewarming toch een hele geruststelling. Voor morgen gok ik overigens op een stijve nek. Als ik geen spierpijn heb gekregen van het werken, dan toch op zijn minst van het gelukzalig naar boven staren. En dat terwijl ik eigenlijk geen ene systeemplafondplaat meer kan zien.

Een pot verf tegen de muur, kant-en-klare lappen gordijn voor de ramen en een trap tegen de goedkoopste rol tapijt die we maar konden vinden. Hoogstaand was het niet, gezéllig was het kortstondige klussen wel. Eind 2002 was er niet veel geld, maar wel veel haast. Ons paleisje moest en zou in recordtijd worden bevolkt, en zo geschiedde.

Nu, ruim vier jaar later, is de koningin vertrokken en zwaai ik in mijn gehuurde parterre-flatwoning allang in mijn eentje de scepter. Met de schatkist gaat het beter dan ooit en die begint onderhand eindelijk mogelijkheden te bieden voor een woongenotsboost. Een koophuis is overwogen en op zich aantrekkelijk bevonden, maar ook weer niet. Daar kun je, zeker in mijn regio, gewoon beter met z'n tweeën aan beginnen.

Voorlopig blijf ik dus huren en zitten waar ik zit: lekker groot, lekker onbezorgd en aan mijn lijf mooi geen onoverzichtelijk hypotheekcircus. De beslissing staat als een huis. Het enige dat ik nu nog hoef te doen is al mijn spullen van kamer naar kamer slepen, ondertussen de hele tent verven, gordijnen bestellen, tapijt en laminaat uitkiezen en een tegelmannetje zoeken. Voor weinig, natuurlijk.

'HalloAutogidswenstufijnekerstdageneneengelukkignieuwjaar.'

Is dat zo, dametje? Wenst Autogids mij dat? Ik heb nog nooit van dat hele krantje gehoord. Maar vooruit, waar is jouw kaartje dan? Bezorgers die kerstfooitjes gaan collecteren hebben toch altijd een wanstaltig kaartje bij zich?

'Diemoetertussenzittenevenkijkenoftochthuismisschien'.

In het noorden van Afrika praten ze snel. Juist ja. Laat eens even zien... De Kwantum en de Budget Wonen en de Scheer & Foppen en de Nijhof en de Kia-dealer en de Intratuin wensen mij zeker ook allemaal een bruisend 2007?

Toch gek dat mijn JA/NEE-sticker de rest van het jaar wel prima gewerkt heeft.

Collega: Maarten, heb jij eigenlijk een kerstboom?

'Neuh. Wel een paar lampjes weggedrapeerd, maar dat is het. Van een kerstboom heb ik in mijn eentje toch geen lol, veelteveel gedoe. Bovendien moet ik dan Kat en Poes de hele tijd bij mijn ballen uit de buurt houden. Mij niet gezien.'

Collega: Hm... en bij een kerstboom telt natuurlijk ook elke piek?

SPAROMETER PLUS: €16,02
reiskostenvergoedingen VARA/NRCV

Met kou, wind en duisternis liggen alle ingrediënten voor een typische decemberkoopavond op het aanrecht. Mijn fiets heeft het door die combinatie afgelegd tegen de auto, die het in een parkeergarage iets verderop warmer moet hebben dan ik. Een kleffe cheeseburger doet soms wonderen, maar voor ik de zin -al tastend- heb uitgesproken kijk ik Merel glazig aan. Ja, dat meen je niet! Portemonnee niet bij me. Ontdekking: dat is niet erg handig.

Merel aarzelt niet en vist de kastanjes uit het vuur. Zowel het fastfood als de garage straks zijn geen probleem. Plekken waar cheeseburgers worden verkocht zijn meestal niet erg sfeervol dus we verkassen. Schuldige wipt zijn tas onder een bar en geniet onder het genot van een drankje van een goed gesprek. Merel betaalt weer. Na een reeks winkels van binnen te hebben gezien is een volle blaas langzaam maar zeker al mijn lichaamsfuncties aan het uitschakelen. En Merel trekt opnieuw haar portemonnee.

De opluchting is van korte duur. Waar is mijn tás nu weer? De afgelegde route flitst voorbij: onder de bar in het café/restaurant van het begin! We lopen op een drafje terug en als ik tussen de benen vandaan kom van een stelletje dat onze plaatsen heeft ingenomen, ben ik weer rustig. Behalve mijn agenda en mijn rijbewijs zat er weinig belangrijks in, want telefoon, parkeerkaartje en sleutels heb ik bij me. Maar toch.

Eenmaal thuis kan ik mijn portemonnee nog steeds nergens vinden, tot ik na overal zoeken mijn tas nog eens opschud en het zwarte kreng er doodleuk uitrolt. Tas terug, geld terug... nu alleen de oplettendheid nog.

SPAROMETER PLUS: €9,19
restant vaste lasten-rekening

Dagen vertraagd, de Sint wordt oud
Maar dat liet gevers en ontvangers koud
Van het weekend met negen in een kring
Voor het jaarlijks terugkerend heerlijk ding

Schuldige, een easy doelwit voor surprise
Geld, boek, roken... wat zou Sint kieze?
Even later lag op schoot een bak voor as
Want ja, sigaretten geven niet langer pas

Senseo-kopjes, letters en zelfs wat geld
Ook iets decoratiefs, zeer op prijs gesteld
Maar een belangrijke les voor het leven
Krijgen is leuk, maar nog leuker is geven!

En dat hoeft heus allemaal niet zo duur.