Dit is het moment waar ik 27 maanden naartoe geweblogd heb en nu het eindelijk, éindelijk zover is, weet ik eigenlijk niet eens waar ik moet beginnen. Maar IK BEN UIT DE SCHULDEN!! Bewijs het, bewijs het! Met alle plezier!

Saldo 0,00. Dat is, net als het plotselinge groen hier, behoorlijk wennen. Elke maand 300 euro aflossen hoeft niet meer. Ik ga rente kríjgen in plaats van betalen. Dingen als vakanties, kleding kopen en uitgaan kunnen weer, mógen weer. Nooit meer hoef ik te verzuchten dat ik krap zit als het nog twee weken duurt voor mijn salaris komt. Poes ziek, auto stuk, tandarts druk? Kom maar op. Hallelujah! Dag schulden... hallo leven!

Ondanks mijn onuitroeibare optimisme was het geen makkelijke tijd. Er zijn offers gebracht. Mijn schulden hebben absoluut een rol gespeeld in het sneuvelen van een relatie, een jaar geleden. Mijn sociale leven heeft er flink onder geleden. Aan de andere kant gebeurden er ook mooie dingen. Zo ontstonden leuke contacten. De uitnodiging van het NIBUD om mee te doen aan een jongerencampagne was een enorm compliment. Ik mocht anoniem mijn zegje doen in kranten en tijdschriften en als klap op de vuurpijl verschijnen mijn schrijfsels later deze maand ook nog keihard in boekvorm.

Maar het meest onvergetelijke en waardevolle was jullie support. Zowat álle 4.000 reacties op mijn 565 logjes waren enorm stimulerend, begripvol, aanvullend en hartverwarmend. Ik heb gewoon nu al zin om aan mijn kleinkinderen te vertellen hoe opa hartstochtelijk door jullie naar de finish werd geschreeuwd. Bijzonder, heel bijzonder. DANKJULLIEWEL!!

En hoe nu verder? We gaan sparen en ik blijf gewoon verslag doen van mijn vorderingen. Natuurlijk ga ik de komende tijd proberen mijn boek aan de man te brengen. Enkele bijzonder wakkere lezers hadden het allang gevonden op Bruna.nl, maar ik wilde dat graag zelf vermelden en erbij zeggen dat ik Maarten heet. Dus bij deze: aangenaam kennis te maken!

Schuldige is tenslotte Schuldige niet meer.

Allemaal leuk en aardig, dat bijna-uit-de-schulden-gedoe, maar zo voelt het nog absoluut niet. Zonder vleugeltjes tel ik de dagen af in een waas. Mijn bankrekening, vanmorgen dan éindelijk gevuld met mijn salaris, vertoont nu alweer een saldo om niet jaloers op te zijn. Honderden euro's tegelijk uitgeven ben ik in elk geval nog niet verleerd.

De operatie van Kat is betaald, mijn auto heeft gedronken en ik heb voor de komende weken weer voldoende liters en kilo's voedsel in huis. Alle vaste lasten zijn overgemaakt en ook niet onbelangrijk: voor de Postbank staat de allerlaatste aflossing klaar. Come woensdag and get it, zou ik tegen de bank willen zeggen, and don't come back!

Tja, en dan? Borrelt er woensdag wel een juichend gevoel op? Of komt dat misschien pas op 1 december, als blijkt dat ik die 300 aflossingseuro's voortaan écht allemaal in mijn zak kan houden? Ik ga hier niet beweren dat ik mijn schuld ga missen, maar ik kan de vragen niet beantwoorden. Gelukkig hoeft dat ook nog even niet.

Shit. Binnen een maand ben ik uit de schulden, niets meer schuldig, geen Schuldige meer! Woensdag 1 november is groen omcirkeld in mijn agenda.

Deze maand betaalde ik nog maar €4,57 aan rente, waardoor de daadwerkelijke, gewone aflossing €295,43 bedroeg. Zelf maakte ik nog vier tientjes extra naar de Postbank over, om ervoor te zorgen dat er geen restantje bleef staan voor december. En zie: ook de bank heeft nu eindelijk goed uitgerekend wanneer de aflopende zaak afloopt.

Vanmorgen heb ik een tijdje naar de cijfertjes zitten kijken. Voor de komma staan er nu ineens nog maar drie en dat voelt onwennig, haast alsof ze niet kunnen kloppen. Misschien komt dat omdat het nu een peulenschilletje lijkt en een half salarisje al voldoende is om mijn schuld voorgoed weg te poetsen. Geen optie, maar toch.

Er ging deze maand €1.070,78 af, vooral dankzij de uitgeverij waarvan Schuldige het voorschot op zijn boek kreeg. Van mijn eigen aflossing, 300 euro, leverde ik €11,29 aan rente in. De Postbank meldt via internetbankieren dat het nu nog drie maanden zal duren voor ik aan het sparen kan slaan, maar de bank zit er opnieuw naast.

Er is nog een extra aflossing van een paar tientjes nodig om te zorgen dat mijn schuld niet in drie, maar in twee termijnen verdwijnt. Op 3 oktober gaat de huidige stand van €617,58 dus ongeveer door de helft, begin november wordt het allerlaatste deel van mijn rekening gezogen.

Mijn doorlopende verdriet bij de Postbank is opnieuw duurder geworden. Tot juni betaalde Schuldige jarenlang 8,7 procent rente en afgelopen juni werd het 9,0. Jonathan wees me erop dat de rente nu wéér gestegen is en inderdaad: het is nu 9,3. Dus dát is de kracht van de Postbank!

Ondertussen kan ik niet zeggen dat ik heel veel last heb van die stijging. Mijn schuld ging de afgelopen maand omlaag met 285,45 euro en het rentedeel bedroeg dus 14,55 euro. Extra aflossen ging helaas eventjes niet. Als Schuldige ergens in augustus het beloofde voorschot van de uitgeverij ontvangt, zal ik begin september onder de 1000 duiken.

Juli wilde ik graag onder de €2000,- beginnen en dat is, zoals de Schuldenmeter links aangeeft, mooi voor elkaar. De afgelopen maand ging er €574,76 van mijn schuld af. Een beetje van mezelf, een beetje dankzij familie. Dank u!

Nu pas werkt mijn mega-vakantiegeld-aflossing van vorige maand lekker door in de rente: die was nog 'maar' €18,20. De Postbank verwacht op het digitale afschrift dat Schuldige nog zeven maanden nodig heeft... ik laat ze maar in die waan.

Het wordt begin november!!

Dat was dus niet de afspraak, he. Ik zou mijn schuld helemaal alleen aflossen. Geen hulp, niet van ouders of vrienden. Er waren zelfs lezers die mij, volledig in de geest van Karyn Bosnak, geld wilden geven en ik antwoordde dat ik dat niet wilde. Reuze aardig ja, dat wel, maar Schuldige ging alsmaar voor de kick van het ‘zelluf doen’.

En nu heb ik me toch 250 euro laten toeschuiven door een familielid. Protesteren had geen enkele zin en de overschrijving kon ik niet tegenhouden. Maar is het niet veel leuker om te geven dan om te krijgen? Daarom accepteer ik deze gift, deze extra aflossing, in grote dankbaarheid. En dan spreken we nu weer af dat Schuldige de rest zelf doet.

Misschien komt het door de hoge stomerijkosten voor dat blauwe leeuwenpak. Of zou Jan Mulder veel te veel hebben uitgegeven toen hij in Rome was? Vallen de kosten voor het ontwerpen van je eigen giropas soms hoger uit dan verwacht? Hoe dan ook, leningen van de Postbank zijn duurder geworden. Sinds ik begon met aflossen was de rente 8,7 procent, nu is dat ineens 9,0. Jonathan, bedankt voor je oplettendheid!

Hoewel dit een frats is die niet scheelt, heeft Schuldige weinig last van de renteverhoging. Ik doe alleen maar mee aan verlagingen. Van mijn maandelijkse aflossing van 300 euro stak de Postbank vorige maand nog €29,41 in haar zak en deze maand is dat bijna drie euro minder, maar dat komt vooral door het doorsluizen van mijn vakantiegeld. In totaal ging er in mei €1.273,52 af.

Bedankt voor alle enthousiaste reacties op het boek, hartstikke leuk. Met zoveel aspirant-kopers wordt sparen straks wel heel makkelijk!

Mijn banksaldo zag er de hele dag sprookjesachtig goed uit. Ja, de verleiding is er om het hele bedrag in één keer naar de Postbank over te maken, maar daar zullen een paar vaste lasten-klanten wel niet zo blij mee zijn. Dus dat doen we maar eventjes niet.

De extra aflossing zal deze maand precies 1000 euro zijn. Met de gewone aflossing erbij zou de juni-stand op de Schuldenmeter dus rond de €2.500 euro moeten uitkomen. Het zal mezelf benieuwen!

Uit mijn keel hangt trouwens behoorlijk dat het me steeds maar niet lukt om fatsoenlijk het einde van de maand te halen. Gelukkig is er vandaag weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen begonnen.