Lang haar is het ideale schuldenkapsel, zo schijnt ergens te staan op de website van budgetvoorlichter NIBUD. Als je je haar niet wil wassen, stylen en kammen gaat die vlieger inderdaad op. Gewoon lekker onverzorgd gratis laten groeien, die hap. Pas sinds een paar weken ben ik erachter dat juist een gecentimeterde coupe erg voordelig is.

Zo'n drastische verandering is vragen om opmerkingen en daar zit ik dan ook niet om verlegen. De meningen zijn verdeeld: van wat zonde, staat je goed, kale, ik herkende je niet, bolle kop, hooligan tot houwen zo. Veel mensen zijn ook benieuwd naar het waarom. Ook het pakketje antwoorden is uitgebreid: lekker praktisch, twee van mijn broers deden hetzelfde, ik wilde het wel eens zien en dat leek me een keertje gezond.

U bent vrouw en vindt dat een dergelijk hoofd niet voor u is weggelegd? Ook daar kunnen we kort over zijn. Sugar Lee Hooper en Britney Spears zien er prima uit. Het mooie van haar is dat het volledig vanzelf weer teruggroeit. En had u al gedacht aan de sommen geld die u bespaart op shampoo, gel en het afschrijven van de kam of borstel?

Niet meteen kopen, eerst nog een keertje over nadenken. Met deze overbekende methode filteren doorgewinterde consuminderaars alle overbodige uitgaven en onnodig luxe verlangens er makkelijk uit. Wil ik die grote platte televisie echt? Eigenlijk doet mijn vierkante toestel doet het nog prima. Zie je? Werkt perfect.

Maar wat als je hebt nagedacht en je wens staat nog steeds als een paal boven water? Dan is het tijd om iets aan dat verlangen te doen, maar let op: bij uitgaven boven de €50,- dient er eerst zorgvuldig geshopt en vergeleken te worden. Ook zo'n methode waarmee je tientallen, soms hónderden euro's kunt besparen.

Neem nu deze digitale camera, de Kodak EasyShare C310. Een mooi toestelletje voor simpele beginners zonder hoge eisen. Daar kun je bij de MediaGigant natuurlijk rustig €134,- (incl. verzendkosten) voor neertellen, maar na een beetje zoeken blijken er ook winkels te zijn die 'm voor €59,- euro meegeven. Bezint eer ge begint, enzo.

Dus mij hoor je ook pas juichen als ik ontdekt heb hoe ik mijn verrekte foto's uit dat ding op mijn computer moet krijgen.

Het waren technische problemen die mij tijdens oud en nieuw veranderden in een asociale lomperik. De weg naar een afsluitend, oliebollig stukje werd mij op de laatste dag van het jaar ruw versperd. Ik had zo graag nog even stilgestaan bij mijn 2006, waarin glanzende hoofdrollen waren weggelegd voor een schuld, een boek en sigaretten. Schuldige had iedereen op het góede moment een bijzonder "positief" 2007 willen wensen. Helaas, nu is het Jaar van het (spaar-) Varken allang aan zijn tweede dag bezig.

Dat heeft wel als voordeel dat je mij op vuurwerkgebied nu niet meer kunt tegenhouden. De regen in het kersverse jaar weerhield me er niet van om ongeveer €50,- aan te steken. Zonde van het geld, slecht voor het milieu, gevaarlijk voor je vingers, zielig voor bejaarden... de tegenargumenten ken ik wel. Mijn grens tussen 2006 en 2007 moest echter voorzien worden van een duidelijke markering. Over 12 maanden geef ik niets uit aan vuurwerk, want door de regen is er veel over. De eerste besparing van het jaar!

SPAROMETER PLUS: €10,-
prijsje op mijn oudejaarslot

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. We klagen graag en vaak dat alles maar duurder wordt, maar dat is helemaal niet waar. Neem nu de ANWB: mijn Wegenwacht Nederland Service met Woonplaats Service en Vervangende Auto Service Nederland kostte dit jaar nog €81,40. In 2007 kosten al die serviezen me nog maar €79,50.

Allemachtig, da's bijna twee euro eraf! En 2007 reden we toch al zo vorstelijk tegemoet... deze ex-schuldknaap moet er even bij gaan zitten. Zie je nou? Niet aan álles zijn we volgend jaar meer kwijt. Aan huur, energie, gemeentelijke belastingen, benzine en ziektekostenpremies natuurlijk wel. Zou het genoeg zijn, die €1,90?

Mag ik je even voorstellen? Dit is Miele Novotronic. Voor de echte wasmachine-fetisjisten onder u: versie W805. Ik heb me laten vertellen dat er geen betere is. Dat zal de komende jaren nog moeten blijken, maar de eerste drie wasbeurten zijn inmiddels meer dan naar wens verlopen.

Eerlijk is eerlijk, ik trapte bijna weer in een oude valkuil. Er moest worden afgedingest in een Media Markt en ik moest toch zeker iemand meenemen die óók een nieuw apparaat wilde hebben zodat we samen nog meer korting konden bedingen. Tot een collega me wakker schudde en Marktplaats aan de oppervlakte bracht. Er hoeft niks mis te zijn met tweedehands. Maarten, wanneer leer en onthou je dat nou eens...?

Als Marktplaats een meisje van mijn leeftijd was geweest, dan had ik haar zeker allang ten huwelijk gevraagd. De site bracht me in contact met een familie, die de wasmachine een paar kilometer verderop voor me klaar had staan. Toen ik 125 euro wilde afrekenen brak mijn klomp. Ben jij die jongen van die schulden? Jij stond toch laatst in de krant? Eh, honderd is ook goed. Voor de vorm protesteerde ik één keer.

Haar grote, kastanjebruine ogen vallen bijna op de grond bij het aanschouwen van zoveel paars bij elkaar. Ik hou een keukenkastje open terwijl ik in al mijn onschuld en een tikje nerveus iets ontbijterigs zoek. We kijken naar de plank van Kat en Poes: naast een verdwaalde maatbeker, wat pilletjes en tubetjes ligt een voorraad Whiskas. Links een grote zak droogvoer, rechts opgestapelde doosjes met zakjes natvoer. En alleen maar voor Poes, want Kat die-eet van de dierenarts.

Maart, doe effe normaal! Eet die kleine dat élke dag? Eh ja... die kleine eet dat elke dag en al vanaf het moment dat-ie er is. Voor mijn beesten wil ik het beste. En als het aan de kat lag, dan kocht ze zelf tenslotte ook Whiskas. Toch? Jij bent gehersenspoeld. Die van mij krijgt dat spul maar één keer in de week en de rest van de tijd mag-ie het mooi met iets veel goedkopers doen. Dat Schuldige ook weer niet zó gek is dat hij Whiskas bij Albert Heijn haalt maakt totaal geen indruk. Ze doet het deurtje dicht.

Terwijl ik een rol beschuit slacht besef ik dat het meisje gelijk heeft. Een lieve lezeres gaf me op mijn boekpresentatie een survival-pastamaaltijd en daar had ze ook twee bakjes kattenvoer bij gestopt. Zeker geen Whiskas, maar wel even snel verorberd. Om een lang verhaal wat korter te maken: Poes dineerde eerst voor ongeveer 40 cent per dag en nu voor 17 cent. Over twintig jaar heb ik meer dan 1.700 euro bespaard.

Of zou Poes de twintig juist alleen maar halen als ze Whiskas eet?

De schuld van je afschuiven, een aflosfeestje geven en links en rechts een boek promoten leveren fabelachtige besparingen op! Waarom heeft niemand me dat eerder verteld? Er is nauwelijks gelegenheid om mijn eigen dagelijkse tientjes uit te geven, maar daarnaast wordt Schuldige ondersteund ende verwend met:

Gratis leesvoer: 10 lieve kaarten en 2 mooie boeken
Gratis drank: 5 flessen rode wijn, 2 rosé en 1 port, consumptiebonnen
Gratis kunst: een prachtig bronzen beeldje
Gratis feesten: op kosten van een gulle uitgever
Gratis dineren: een survivalpakket met een heerlijke pastamaaltijd
Gratis kleding: een paar nieuwe sokken zonder gaten
Gratis groen: bossen bloemen, planten en zaadjes voor de tuin
Gratis lekkers: 2 dozen bonbons, 2 roomboterletters
Gratis vervoer: taxiritjes, treinkaartjes, reiskostenvergoeding
Gratis lunchen: met journalisten
Gratis opslagruimte: een (met tientallen euro's gevulde!) spaarpot
Gratis geld: 100 euro van schuldencongres in de Jaarbeurs

De start van november was klotig krap, maar de finish is intussen hemels hemelsbreed. Met die Sparometer komt het straks volgens mij wel goed.

Ze droeg een grote, vrolijk ingepakte doos mijn huis binnen. Een cadeau! Alsnog voor mijn verjaardag, maar het pakket was tegelijk een compliment voor de financiële afdeling van Schuldige BV. Nadat ik een lieve bewaarkaart aan de kant had gelegd en de doos had uitgekleed, kwam er een Senseo tevoorschijn. Een Senseo?! Wat mooi! Wat lekker! Wat trendy! Wat... duur! Jemig.

In mijn hoofd werd meteen een compilatievideo van Geen Cent Te Makken gestart. Beelden van het andere vrekkenechtpaar, Van der Vorst-Henselmans, flitsten voorbij. Ik zag ze in de keukens van huishoudens met schulden, telkens als ze weer een Senseo hadden ontdekt. Verbazing en verontwaardiging rolden dan van het scherm. Dankzij Marieke heeft Peter nu meer moeite met het alfabet dan met voorrekenen hoeveel keer duurder Senseo is dan gewone koffie.

Mijn besparingshart stond heel even stil. Ging ik nu echt door rood rijden, één van de tien geboden aan mijn laars lappen, schijt hebben aan de hele bespaar-, bezuinigings- en consuminderwereld en een verrader zijn? En dan ook nog even koffie voor ons zetten?

Jazeker. Want de goedkope Paco-pads van de Jumbo zijn namelijk lekker de lekkerste!

Nog nooit werd mijn auto lastiggevallen door vandalen of krakers die hun handjes niet thuis konden houden. Mijn 12-jarige, witte Golfje is altijd door iedereen netjes met rust gelaten. En terecht: hij is niet bijzonder, niet duur, niet opvallend en de buit is er altijd uit. Alleen de ruitenwissers zijn wel eens ongewenst betast door een paar parkeerwachters, maar daarmee was alles wel gezegd.

Tot vannacht. Ik nam plaats, liet mijn zijn licht schijnen en startte de motor. Het had niet geregend, maar de voorruit was nat. Tussen de redelijk verse druppels liep één brede natte baan. Vogels? Alleen een struisvogel had deze hoeveelheid troep kunnen produceren, maar die flatsen niet doorzichtig en bovendien zie je die hier zelden in bomen. Links én rechts van mij hetzelfde beeld. Huh? Mijn vierwieler was met opzet en van meerdere kanten besmeurd, beklad!

Met mijn neus vlak op de feiten moest ik teleurgesteld vaststellen dat hier dronken jeugd aan het werk was geweest. De substantie was voorzien van gore speekselbelletjes en rook mierzoet. Gatverdamme! Het was vast ook heel kleverig, maar zó ver ging mijn crime scene investigation nu ook weer niet, dus dat weet ik niet zeker. Vandaag gooi ik er maar een bescheiden wasprogramma'tje tegenaan.

Een emmertje water, een spons en de handen van Schuldige zouden het varkentje zeker goedkoper kunnen wassen, maar daar heb ik gewoon geen zin in en bovendien moet ik tenslotte een beetje werken aan mijn reïntegratie op de uitgeefmarkt.

Een gewoon tankstation met een gewone klant, die gewoon even een pakje sigaretten komt halen. Niks bijzonders. Maar als het pakje voor mijn neus op de balie is gelegd, gebeurt het. In de lege shop wordt Schuldige tot zijn verrassing vermanend toegesproken. Als Stivoro donateurs heeft, dan is deze pompmedewerker de grootste.

Eigenlijk zou je gewoon moeten stoppen, net zoals ik. Ik was helemaal verrot van binnen, echt waar. Ik ben vijf jaar geleden gestopt. Toen reed ik in Frankrijk en toen was ik het zat, ik heb mijn sigaretten en mijn aansteker gewoon op de snelweg uit het raam gegooid. En sindsdien is het afgelopen. Als je stopt slaap je ook veel beter en je hebt geen last meer van rotzooi in je keel. En je gaat veel beter ruiken en proeven. Ik heb nu een prothese door het roken. (grijnst even) Mijn zoon, die hier in de wasstraat werkt, is net zo'n jongen als jij. Hij rookt nog, maar ik krijg het maar niet aan zijn verstand. Hij moet het zelf inzien. Hier gebeurt het. (wijst naar zijn hoofd)

Ik reken af, geef de man groot gelijk en groet hem. Terwijl ik naar buiten loop dwalen mijn gedachten even af naar een oud vrouwtje, dat me nog niet zo lang geleden aansprak toen ik dampend langs haar bushalte liep. Haar man was net dood en de laatste jaren van zijn leven waren door het roken gevuld geweest met ziekenhuizen, slangetjes en extra zuurstof. Ze vond het zo zonde, en mij zo fris en jong.

Schuldige heeft geen prothese, geen piepende man of eigenwijze zoon en hij komt zelden op Franse snelwegen. Maar is dat voor mij wel nodig? Is het geld in mijn achterhoofd niet voldoende om de asbak voorgoed in de kast te kunnen zetten? Tot nu toe dus niet. Maar ik noteer bij deze alvast een extra reden om te stoppen: het zou me in elk geval een aantal ongevraagde preken besparen.