Luie katten hebben een grotere kans op suikerziekte, meldt dierenarts Slingerland. Hij heeft dat onderzocht en hoopt volgende week te promoveren. Wat een kat eet blijkt suikerziekte-technisch verrassend weinig uit te maken.

Vaak wordt te veel koolhydraatrijk voedsel aangewezen als boosdoener, maar dat lijkt geen invloed te hebben op de ontwikkeling van diabetes. Volgens Slingerland moeten luie katten vooral gaan bewegen om geen suikerziekte te krijgen, "ook op een flat".

Uiteraard heb ik Kat om een reactie gevraagd op bovenstaand nieuws, maar daar had-ie geen zin in.

In het dorpje Scherpenzeel in Gelderland wonen asociale mensen, vindt de gemeente. Die heeft deze maand al 20.000 euro moeten neerleggen om verstoppingen in het rioolsysteem te verhelpen. Mensen spoelen allerlei zaken door de wc die daar niet in thuishoren. Monteurs vonden in de pompen bijvoorbeeld touw en schoonmaakdoekjes, maar ook veevoer, speelgoed, mutsen en onderbroeken.

En spijkerbroeken. Spijkerbroeken! Hoe spoel je in hemelsnaam een complete spijkerbroek door de wc? Dat moet haast wel het werk van de kaboutertjes zijn geweest.

Heeft u schulden of een ander financieel probleem, en hebt u daar altijd al eens over willen praten met de VARA? Dan is het vandaag uw grote geluksdag!

Redacteur Esther wil graag praten over uw schulden, koopgedrag en de vele verleidingen waaraan we dagelijks worden blootgesteld door de consumptiemaatschappij. Dat gebeurt volstrekt vertrouwelijk en zónder camera. Zo niet, dan mag u mij komen slaan.

Beginnen aan uw mailtje doet u door te klikken hier.

Krijg nou wat: een gratis boek van besparingsdiva Marieke Henselmans, om precies te zijn. Het AD en uitgeverij Van Gennep geven samen 50 exemplaren weg van haar jongste boek Besparen Maar!. Even een formuliertje volkloppen betekent meedingen en binnenhengelen.

Actie, actie!

Zo. De boxershort hebben we, nu alleen het goddelijke lichaam nog. Dat kan echter niet meer tot stand komen in het plaatselijke, luxueuze health centre. Ik heb mijn abonnement, een jaar geleden genomen in een vlaag van nieuwjaarsverbijstering, opgezegd. Een reuzenbesparing van 55 euro per vier weken, of 715 euro voor heel 2008.

Dat lijf wil ik nog wel, die kosten niet meer. Stel dat ik de deur platloop en drie keer per week onbeperkt ga sporten. Voor die €4,58 die het me dan nog steeds per keer kost mogen ze voortaan gerust iemand anders een loopje laten nemen.

Zo makkelijk de handdoek in de ring gooien is misschien niet zo sportief van me, maar mijn bankrekening loopt zich alvast handenwrijvend warm.

Het regende een beetje, maar dat weerhield collega S. er niet van om op haar allervrolijkst over het parkeerterrein te dartelen. "Ik heb een reis gewonnen!", riep ze ons toe. "Een gratis week all-inclusive naar Mexico! Van TacoMundo, omdat ik daar zoveel besteld heb!"

TacoMundo rijdt Mexicaans eten rond en is kind aan kantoor tijdens avonddiensten op mijn werk. Echt gezond is anders, maar ze zijn snel, alert, en het eten komt warm aan. Ik weet er alles van. In weken dat ik het avondfort mag bewaken melden ze zich altijd minimaal één keer aan de poort.

"Ze zeiden dat mijn naam echt heel veel voorkwam tussen de bestellingen," ging S. verder. "Ik snap er niks van, want dat valt best wel mee. Maar ze zeiden dat ik toch echt gewonnen had!"

Gisteren bestond mijn diner uit een quesadilla, een burrito en een enchilada. Onderaan de bon prijkt de naam van de prijswinnaar. Lang leve het computersysteem van TacoMundo. Hoera. Hoera.

Een advertentie voor een perfect glimmende Volkswagen Touareg, neergezet onder een ongetwijfeld buitenlands palmpje, met 62.000 kilometer op de teller. Het zwarte automaatje dateert van eind 2005, wordt geleverd met onder meer een boordcomputer, navigatie en parkeerassistent, en vijf deurtjes. Wat doet zo'n kar ongeveer? Toch zeker wel 35.000 euro, leert een snelle rondgang op enkele veilingsites. Als je geïnteresseerd bent in zo'n auto kan ik me voorstellen dat een vraagprijs van 15.000 euro je als muziek in de oren klinkt (er zit uiteraard ook een radio/cd-speler in).

Een normaal mens krabt zich eens achter de oren en realiseert zich dat deze advertentie te mooi is om waar te zijn. Een stortvloed aan anderen belt hoopvol het telefoonnummer dat erbij staat, soms zelfs vanuit het buitenland.

Waarom moest dat nou het telefoonnummer van mijn werk zijn?

Binnenstad, laat, koud, nat en dorstig. De portier neemt ons vijven van top tot teen in zich op en is duidelijk niet van plan om ons onderdeel te laten worden van de clientèle. Hij heeft duidelijk last van een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis, hetzelfde probleem dat oom agent ook nog wel eens heeft: "Sorry jongens, dat gaan we niet doen. Te grote groep. Is gewoon deurbeleid."

Ik word onderhand kotsmisselijk van dat beleid, zeker in Utrecht. Wij zijn een stel fatsoenlijke twintigers die tijdens een hopelijk heerlijk avondje geld komen spenderen en wat gebeurt er? We worden ge-wei-gerd, en dat is bepaald geen incident. Ook het ontbreken van studentenpassen nekt ons geregeld. Zou het komen doordat een paar makkers hun roots zichtbaar niet in Nederland hebben liggen...? Je gaat het denken.

Nog voor dat we zijn afgedropen mogen twee stelletjes en een los mens achter elkaar wel naar binnen. Dat is verdorie toch ook vijf? Slechte uitsmijter: wat een ei.

Wat wil je nou zijn: een grote vis in een kleine zee, of een kleine vis in een grote zee?

(Gevallen in een gesprek over kansen, plafonds, kruiwagens en ambitie. Nog onbeantwoord, al gaat de voorlopige voorkeur uit naar het eerste.)

Mensen die mij kennen weten dat ik niet zo into fruit ben. Ik koop het zelden en eet het dus ook te weinig. Dat heeft niet zoveel te maken met geld of lekker vinden, maar meer met de verpakking. Alleen een banaan laat zich makkelijk openritsen en verorberen. Bij de rest van zijn soortgenoten kost het me gewoon te veel moeite om erbij te komen. Vorige week pas maakte ik kennis met het woord 'steenvrucht'. Dat blijken vruchten te zijn met één harde kern, zoals een perzik en een kers. Als notoire fruitontwijker kende ik die term natuurlijk niet. Jij?

Goed. Op sommige punten kan ik wel eens een beetje lui uit de hoek komen, dat is misschien nu enigszins aangetoond. Maar ik kom erop doordat ik sinds een paar dagen de trotse eigenaar ben van een iPod. Het draagbare muziekspelertje zal gevuld moeten worden met deuntjes en dat is voor mij best lastig, want zo'n 28 jaar geleden ben ik afgeleverd met de technische talenten van een pitloze druif. Bij Apple heb ik inmiddels het programma iTunes gedownload, waarmee ik nu nummers van cd's naar de pc aan het overhevelen ben.

Maar nu. Wie weet hoe ik vervolgens mijn discografie naar mijn spelertje moet kopiëren?

In mei en juni was-ie zomaar ineens een paar weken op vakantie, zonder te melden waarheen of hoe lang. Al snel werd het doel van de geheime missie duidelijk: Coen zat in Mexico en hing daar kandidaat uit voor een nieuwe reeks van de Avro-hitreeks Wie is... de Mol. Vraag je hem naar de afloop, dan is een schalkse glimlach sindsdien het antwoord. Zoals het hoort en moet.

De nieuwe reeks is overigens opvallend Utrechts getint, want de stad levert ook kandidaten Edo Brunner en Joris Linssen. Afijn. We gaan het de komende tien weken weer zien, ik kan niet wachten!

Wie is... de Mol
3 januari-10 maart
20.30, Nederland 1

Snel nog even een extra goed voornemen toevoegen aan mijn lijstje: minder onbesuisd afritten nemen. Dat kan helpen voorkomen dat je de macht over het stuur verliest, een eeuwigdurende kwartslag draait, afslaat en in een geurende rubbermeur tot stilstand komt. Goddank was ik even de enige die via de A15 naar Gorinchem wilde.

Ik ben dit hele jaar nog niet eerder zo geschrokken als vandaag.