Hoe lang kennen we elkaar nu? Een jaar of twintig, toch wel. Je hebt een hoop van me gezien en veel van me geslikt. Je was er al bij toen ik mijn aarzelende, eerste guldens verdiende met een krantenwijkje. Daarna beleefden we nog meer pieken en absolute dalen, maar we bleven altijd overeind. Ik kon met jou rustig tegen een muur lopen en dat deed ik ook vaak, en nooit gaf jij een krimp. De laatste tijd heb ik je een beetje links laten liggen, zowel in positieve als in negatieve zin. Het was beter zo. Het kon zo niet langer. Het moest echt eindigen.

Lieve 6592589, het ga je goed. Je was een fijn rekeningnummer, maar bij deze verklaar ik je tot opgeheven.

Hij is vierkant, handzaam en voor het eerst sinds 1986 gratis te bestellen: de Nibud-agenda. Net als de rest van besparend Nederland heeft ook Schuldige het werkje aangevraagd. Wat blijkt: je kunt er uitstekend je afspraken in kwijt, maar dat is nog niet alles. Je krijgt een heleboel tips op de koop gift toe, zoals over verzekeringen, autorijden, kleedgeld, energie, bankieren en budgetteren. Weinig nieuws onder de zon voor de rasbespaarders, maar die hebben dan nog voor nop een agenda.

Een gegeven agenda mag je misschien niet in de bek kijken, maar ik ga hem niet gebruiken. Dat is niet omdat we immuun zijn geworden voor goedbedoelde geldhandreikingen of omdat ik mijn afspraken liever tussen The Simpsons neerkrabbel, maar omdat de Nibud-agenda 2008 een soort glossy is, een klein tijdschriftje. Als ik deze agenda een jaar lang met me meegedragen heb, kan ik de mensen van Tussen Kunst en Kitsch in december moeiteloos wijsmaken dat het een rasecht scheepsjournaal is van Michiel de Ruyter.

Ik mis gewoon metalen beschermingshoekjes, zo'n rood opensla-touwtje en van die fijne afscheurhoekjes, die je stiekem alweer laat zitten voordat het februari is.

Zet je auto maar in de Muntgarage en bel me dan, sms'te ze. Haha, de Muntgarage. De afzender had humor. Even later trof ik Stresskipje, die helemaal niet zo gestresst was. Even later zaten we in een prima etablissementje met koffie en een soort appelgevaartes te vieren dat ze onlangs uit de schulden is gekomen. Een geheimpje dat ik wel kan delen: Kipje houdt niet van rozijnen, krenten of anderszins verschrompelde druiven. Wel van praten.

Geld vind ik nog altijd een sexy gespreksonderwerp en vooral bij mensen die 'het licht' ook hebben gezien. Los daarvan, maar wel met tien cheesefingers in verband, werd het een ronduit gezellige middag. Ergens onderweg gaf ze me het supercompliment dat ik een voorbeeld voor haar ben geweest. Ondertussen wil ik graag dat Stresskipje een voorbeeld wordt voor mij, in de zin van lekker sparen en lekker veel schrijven. Er borrelt iets. 

De meeste mensen beginnen tijdens, of anders ná een avondje stappen te lallen en rare dingen te doen. Maar een hersenloze imbeciel zijn vóór je gaat kan ook...

Entree: 11 euro
(niks aan het handje)
Bier: 15 euro
(het werd supergezellig)
Taxi naar huis: 20 euro
(want te dronken)
Enkele reis centrum:
2 euro (auto halen...)
Parkeerboete:
52 euro (maar natuurlijk)

Een uit Spanje meegebracht servetje vat het geheel aardig samen.

All inclusive? Dat is toch vakantie vieren voor uitgebluste, dikke cultuurvandalen die helemaal niks uitvreten, behalve in de zon liggen met een stapel op Schiphol aangeschafte roddelbladen? Mij leek het een bescheiden ramp om acht dagen lang al mijn voedsel uit buffetbakken te moeten scheppen, en het vervolgens te verorberen in dezelfde vreetschuur, met constant dezelfde vakantiegangers om je heen. Dit kon ik uiteraard allemaal niet zo zeggen toen Claire haar voorstel deed. Het werd dus all inclusive.

Ik was weer eens iets te snel met mijn oordeel. Ten eerste is het een schitterende manier om je uitgaven in de hand te houden: reis, verblijf én eten heb je op het moment van aankomst al betaald. Ten tweede bepaal je zelf wel hoe vaak je je luie kont buiten het resortparadijs hijst. Ik kan met gepaste trots melden dat het aantal keren zwembadliggen op één vinger te tellen is. Voor de rest werd het strand, grotjes, vulkaantjes en rondtoeren in gehuurde auto's (in willekeurige volgorde en ook wel gemixt).

Lanzarote is maar klein en helemaal niet zo spannend, maar dat was ook niet de opzet. De opzet was relaxen, en die is meer uitstekend geslaagd. Met geld heb ik me, zoals je begrijpt, helemaal niet beziggehouden, behalve dan toen we de Spaanse benzineprijzen onder ogen kregen. Vakantie of niet: als blijkt dat het verschil per liter ruim 60 cent (!) bedraagt ben je even geschokt. Verder zou ik nog iets voor je meenemen en dat deed ik ook. Het beeldmateriaal volgt binnenkort.

Beste Maarten,
 
Bedankt voor je mail. Nadat ik jou had gemaild, bedacht ik me ineens dat inderdaad een poosje terug een zorgcentrum de foto van Willeke heeft gebruikt. Ik vond dat zo gék! Maar ik kon daar verder ook niets meer aan doen.

Je hoeft de folder dus niet op te eten. Tot nu toe is het één keer gebeurd. Het gebeurt ook vaak, als mensen mijn foto zien, dat ze zeggen: vindt Willeke dat wel goed? Als je haar foto gebruikt?

Vanavond speel ik ook weer even Willeke in een verpleeghuis in Den Haag. Als mensen daar zo van genieten, is het ook leuk om te doen. Maar het is voor mij veel leuker om mijn eigen 'one womanshow' te doen.

Ik ben nog niet zo'n held met de computer. Als je mij even je adres mailt, zal ik je een paar foto's sturen, oké?
 
He, groetjes,
 
Mieke

Deel I, deel II

Schuldige achter het stuur van zijn witte Golf, compleet verkoold. Zwartgeblakerd, afgefikt, dood, maar wel netjes met zijn handjes op tien over tien. Dat is geen rare fantasie. Dat was bijna werkelijkheid. Hoewel, in werkelijkheid had ik mezelf waarschijnlijk wel op tijd uit de voeten gemaakt. Maar overeind blijft dat ik mijzelf verplaatste in een rijdende tijdbom.

De afgelopen dagen maakte mijn auto (ze is 15, de schat) een blazend en woest geluid waar ze in Zandvoort veel ontzag voor zouden hebben. Het was er van de ene op de andere dag. Met de autokennis van een druif (euh... uitlaat?) meldde ik mij vandaag bij een Kwik-Fit, waar  voor de derde keer binnen een maand mijn trots de lucht in ging. Het blijft een pijnlijk gezicht.

De monteur ontdekt het euvel meteen en geeft me gelijk. De buis is ongeveer halverwege finaal in tweeën geroest, het laatste deel hangt scheef. Maar dan valt zijn oog op een kastje met slangetjes. 'Je brandstofleiding is lek.' Nu geef ik de blauwe overall gelijk. Het drupt vrij snel en ja, het is benzine. Levensgevaarlijk. Vooral bij een hete uitlaat, en zelfs bij twee halve.

Een Nieuwe Revu en een half uurtje later staan we weer met alle wielen op de grond. Een nieuw stuk uitlaat rijker en 140 euro armer verlaat ik opgemonteurd de garage. De brandstofbom is voor niks en gratis gekwikfikst, dus de warme douche is deze week voor een supergarage in Soest. Maarre, komt ouderdom nu echt met gebreken, of valt dit budgettechnisch nog binnen de perken?

2007: €622,97
2006: €286,17
2005: €787,60
2004: €506,62

Wie wat administratie bewaart, die weet wat. Dit is wat ik per jaar in garages heb gespendeerd aan noodzakelijke reparaties, maar ook aan beurten en APK's. Hoewel mijn gevoel zegt dat elke euro welbesteed is, denk ik dat het toch tijd wordt dat ik eens voorzichtig aan een opvolger ga denken. De 'nieuwprijs' was €2950,- en daar wil ik liever niet overheen...

Nog geen maand geleden verscheen het negende boek van Marieke Henselmans (Wat nou lenen? Sparen!). Nederlands vrolijkste besparingsdeskundige schrijft sneller dan haar schaduw en zet nu alweer nummer tien in de markt: Besparen Maar! Tien is soms dus wél een succes... Tijd voor een feestje, en vijf vragen.

Gefeliciteerd met uw mijlpaal. Waar gaat uw tiende boek over?
- Haha, drie keer raden. Maar serieus: over besparen in de verschillende seizoenen en over de door mij opgemerkte 'bespaarvooroordelen', die ik alle dertig weerleg.

Welk seizoen moet ik kiezen als ik aan het besparen wil slaan en waarom?
- Elk seizoen is goed. Het beste moment om met iets goeds te beginnen is (altijd) nu.

U doet dus aan vooroordelen weerleggen. Wat is het meest hardnekkige voorbeeld?
- Het meest hardnekkige vooroordeel is dat besparen altijd ten koste van leuke dingen moet gaan. Niet dus! Juist niet.

Hartelijk november, allemaal. Vandaag precies een jaar geleden verliet ik officieel het rood en sprong mijn weblogje op groen. Inmiddels zitten we dankzij huiskoperijtjes dieper in de min dan ooit, maar dat is maatschappelijk geaccepteerd en lijkt dus niet mee te tellen. Zolang ik afbetaal is het een schuld, punt uit. Afijn. Vandaag gaan we niet zeuren, maar blij zijn.

Het was me het jaartje wel. Natuurlijk door het boek en alles daar omheen, maar vooral doordat ik eindelijk een beetje onder die molensteen vandaan kroop. Grotere uitgaven gaan nog steeds niet even makkelijk, maar verder ben ik wel weer geïntegreerd op de uitgeefmarkt. M'n recente vakantietjes zijn daar het beste bewijs van, denk ik. Huis en liefde maken dat alles klopt nu.

Het komende jaar wil ik toch wat vaker bedragen wegprakken op de Sparometer, die een vliegende start kende maar er nu al een tijdje hetzelfde uitziet. Daarom is er een nieuwe reeks besparingen in de maak. Nu lijkt het misschien alsof ik nog steeds heel erg met geld en schulden bezig ben, maar dat valt in de praktijk reuze mee. Veel geld hebben maakt niet gelukkig. Grip erop hebben, en houden, wel.