Beste mevrouw Mieke van Ingen, beste "Willeke",

Wat leuk om een e-mail van u te krijgen, reuze bedankt. Ja, laatst was ik op mijn weblog een beetje boos over een bejaardentehuis met een restaurant dat me wel steeds lekker maakt met ongeadresseerde menu's, maar waar ik als niet-bejaarde niet eens welkom ben. Dat er een look-a-like van Willeke Alberti kwam optreden die een foto van de echte Willeke gebruikt als reclame, dat was teveel van het goede. Zo kan ik ook wel Ricky Martin zijn. Kent u die? Hippe gozer, hoor.

Terug naar uw e-mail. U zegt dat u altijd uw eigen foto gebruikt en dat u zoooo op Willeke lijkt dat ik in de war ben. Lieve mevrouw Van Ingen, als úw beeltenis hier op mijn folder staat, dan beloof ik dat ik 'm opeet. Ik durf met 99 procent zekerheid te beweren dat in dit geval Willeke zélf gebruikt is om uw optreden aan te prijzen. Dat vond ik niet kunnen en dat kan nog steeds écht niet.

Maar ik weet het goed gemaakt. Kunt u wat foto's mailen van uzelf? Dan zullen mijn lieve lezers en ik ons buigen over de gelijkenis.

Met vriendelijke groeten,
Schuldige

Deel I

In het buurtje waar ik aan het begin van de zomer nog woonde, zat één supermarkt. Een C1000 met heel veel producten, zeker wel duizend. Ik kwam er vaak alleen voor brood en dat soort dingen, want zulke supermarkten zijn duur en ze hebben toch vaak fratsen die helemaal niet schelen. Er werkte een caissière met de mooiste bruine krullen en dito ogen, die ervoor zorgden dat ik vaak nog net even een artikeltje extra kocht. Als haar ook al schitterende handen het werk deden dacht ik: jij mag de rest van je leven wel aan mijn boodschappen zitten.

Sorry. Ik draaf door.

De super is voorgoed dicht, ontdekte ik onlangs toen ik in de buurt was en nog een brood nodig had. De laatste dag schijnt er voor 50 procent aan opheffingskorting uitgedeeld te zijn, op bijna het hele assortiment. Waarom heeft niemand, niemand mij dat verteld?!

Er ligt hier nog een verhaaltje te schimmelen en dat moet er dus hoognodig uit. Begin deze maand had mijn voiture een negatieve verrassing voor me in petto. Het enige dat ik zag was dat de hoedenplank (niet dat ik een hoed heb) finaal omhoog werd gedrukt door een schokbreker, een soort staafje dat normaal laag zit, maar zich nu had opgericht. Visualiseert nu een Langnekje uit de Efteling.

Eerst maar eens langs de VW-expert. Daar oogstte ik een hoop ohs en ahs, want klaarblijkelijk was er een uniek tafereel gaande in mijn kofferbak, maar geen reparatie. "Het zijn de schokbrekers, meneer." Ik dacht: dat kan niet. Die zijn nog maar een jaartje oud. Op naar de garage die me Marilyn destijds schonk. "Het zijn niet de brekers, maar de áánhechting laat los. Gaan we maken."

Vlak voor ik naar Valencia ging had ik mijn karretje voor 66 euro (33 per kant) veilig en wel terug. Dacht ik. In de Spaanse zon gaat de telefoon. "De monteur heeft slapeloze nachten. Hij vraagt zich af of hij een moertje wel heeft aangedraaid. Komt u even terug?" Dat was even niet mogelijk en best wel extra lullig omdat ik 'm aan vrouwlief had toevertrouwd. Die het euvel natuurlijk wel snel vernam, ja.

Eenmaal thuis slingeren de monteur met wallen en ik mijn Golfie weer op de brug. Conclusie: het was allemaal wel aangedraaid, maar het had met een speciale sleutel nog op z'n vastst gemoeten. Vastst, ja joh. En over Kopenhagen heb ik ook nog wel een beschimmelde opmerking: de NS heet daar DSB. Ik heb er geen banken gezien die NS heten. 

Het zijn er vier, de afwijkende lichtval niet meegerekend (hey, goedkope camera, goedkope foto's).

Waarschijnlijk heeft u hetzelfde probleem als ik en ziet u maar één verschil. En dat terwijl ze toch alle vier vervangen zijn. Voor een gesamtpreis van 51 euro, €12,75 per stuk. Ja. Duur. Zonde dus.

Ik heb me blind laten inhalen door een gevoel van perfectie, van geamputeerdheid, van dit-kan-toch-zo-niet. De volgende keer moet het gas harder worden ingetrapt, zoveel is wel zeker.

• ...hoop ik 58 jaar jong te zijn;
• ...kleinkindje mag best dan;
• ...lopen we misschien wel rond op Mars;
• ...is mijn hypotheek afbetaald, jeuj!;
• ...staat Koning Willem IV op onze euro's;
• ... en verloopt de garantie op mijn vandaag gekochte tas.

Dat is belachelijk.

Ergens had ik al een bijna zwart vermoeden dat mijn stukje over de bejaardenhuismenuterreur bij mij om de hoek een staartje zou krijgen. En inderdaad. Al had ik niet bepaald verwacht dat ik het ooit nog eens aan de stok zou krijgen met iemand die het leuk vindt om in de verslapte huid te treden van Willeke Alberti.

Deze foto is voor de gewraakte reclame gebruikt. Als dit Mieke is, eet ik de folder op. Beloofd.

Zo... en wie is Schuldige? Ik ben, ik kan er niets aan doen, het sprekende evenbeeld van Willeke Alberti. Vreselijk vond ik het om altijd met haar vergeleken te worden. Jarenlang liet ik mijn pony groeien om maar niet op haar te lijken. Het hielp niet. Ik heb na ongeveer 35 jaar een knopje omgedraaid en er gewoon iets leuks van gemaakt. Ik treed dus af en toe op als look-a-like en voor reclame gebruik ik mijn EIGEN foto! Dat gelooft u niet? Nee natuurlijk niet, dat komt ook omdat ik zo op haar lijk! En dat heet dus look-a-like! Dat moest ik even kwijt.

Mieke van Ingen

Het antwoord is in de maak en volgt in deel II.

Mijn ademhaling wordt steeds langzamer. Ik doe mijn ogen automatisch dicht, want ik geniet me gek. Je ligt zo goddelijk over me heen, ik voel je ronde vormen overal. Overal waar ik je aanraak ben je zo zacht als, ja..., als dons. Waar was je al die tijd? En waarom gebeurt dit eigenlijk nu pas? Elke euro die ik aan je heb besteed ben je zo ontzettend waard.

Lieve mensen, na zeven jaar een nieuw dekbed kopen kan ik iedereen aanbevelen.

Terwijl ik hier en daar een beetje de Maarto Polo liep uit te hangen, heb ik het één en ander gemist. Mijn bed bijvoorbeeld, Kat en meisje natuurlijk, en stiekem zelfs ook wel een beetje mijn werk. Maar ook de presentatie van Wat Nou Lenen? Sparen!, het tiende boek van besparingsautoriteit Marieke Henselmans. Gelukkig hebben we het boek nog, zullen we maar zeggen.

Ondertussen wordt er in Den Haag gebroed op manieren om de schuldenproblematiek een kopje kleiner te maken. Dat werd wel eens tijd. Dat deze idioot zich met een maandinkomen van 1.500 euro probleemloos tot 18.000 euro in de schulden ende nesten heeft kunnen werken, verbaast me eigenlijk nog steeds. Ja, het begint met eerst even zelf nadenken. Maar daarna zouden leners, die niet zo goed zijn met geld, véél eerder tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden. Dus kom maar op met die vangrails voor de financiële afgrond.

Lenen vind ik op zich niet fout, want soms is het een handige of noodzakelijke oplossing, maar sparen is toch wel beter. Dat vindt Marieke Henselmans ook. Haar nieuwste boek gaat over slim omgaan met geld en lekker leven, en is bedoeld voor jongeren. In het glossy werk vind je tips, tests, recepten, en dus de weg naar een gevulde spaarrekening. Ondertussen breng je je geldzaken op orde en maak je die leuker, én makkelijker. Zelfs voordelig vrijen bestaat, dus jongere kan de was doen.

Schuldige is geen tiener, woont niet meer thuis en hangt niet de student uit. En toch, met mijn schulden allang verdampt en met verschillende andere geldelijke boeken in de kast, is het super om weer zo'n boek te kunnen lezen. Ik kreeg er zin van. Zin om de euro's weer iets langer in mijn zak te houden, zin om harder te sparen, gewoon zin om mijn schaapjes op het droge te sleuren. Niks voor jongeren, voor iedereen! Onder meer hierzo.

• De Avro is bezig met een nieuw programma dat mensen een kontje wil geven. Niet letterlijk gelukkig, maar een duwtje in de goede richting. De redactie zoekt een jongere, een gezin, of iets er tussenin, met financiële rotproblemen. Zie je geen uitweg en heb je net dat duwtje nodig van een camera, laat je dan eens helpen op deze manier! Ze filmen tot en met je glorieuze overwinning. Geïnteresseerden kunnen terecht bij François de Waal via fdewaal@xs4all.nl.
  
  
• Margriet zoekt ondertussen mensen die een bijzondere kerst tegemoet gaan. Bijvoorbeeld omdat je genezen bent van een ziekte, omdat je je partner verloren bent, omdat je nooit werk had maar nu een soort Donald of Katrien Trump bent, of omdat je dit jaar voor het eerst geen schulden meer hebt! Op de redactie van het weekblad zit Suzanne van Remmen klaar voor je mail: s.van.remmen@sanoma-uitgevers.nl.

En toen lag ook Valencia weer achter onder ons. Het eigenlijke doel van de trip, het bijwonen van de eerste communie van mijn jongste nichtje, werd op het nippertje gehaald. Meteen nadat we met taxi's waren gedropt, de koffers achterin de kerk hadden weggemoffeld en plaatsgenomen hadden, kwamen de prinsjes en prinsesjes al achter een kruis richting het altaar gelopen. Een Spaanse kerkdienst is een belevenis op zich, alleen al door het constante geroezemoes in de 'zaal' en vanwege de deuren, die de hele tijd open bleven staan.

De rest van het verblijf bestond vooral uit tafelen, tafelen en veel eten. Valencia is wat mij betreft Spaanser dan Barcelona. Kom je er ook eens, sla dan de botanische tuinen niet over. Aan het gezellige Plaza de la Vírgen vind je de kathedraal en op de plek waar vroeger een rivier door de stad stroomde, is nu een indrukwekkend wetenschapspark gebouwd. Met onder meer het grootste aquarium van Europa. Je eet natuurlijk paella, tapas en een sinaasappel en reizen doe je met de metro (maar die laat nog wel eens op zich wachten. Het blijft Spanje).

Oh, en het plaatje? Dat kreeg ik overhandigd door een arme jongen (chico pobre) terwijl ik ergens achter een stoer theetje zat. Hij had volgens zijn briefje geen geld of eten, en waarschijnlijk ook geen tong. Na enkele herberekeningen wel drie broertjes (hermanos). Ben wel benieuwd wat hij eerst was en hoeveel broertjes hij toen had, maar voor zulks een creativiteit had ik wel een euro over.

Als ik binnen kom tuurt ze net in een spiegel. Ik heb eigenlijk alleen maar prettige ochtendhumeuren. "Goeiemorgen... lekker geslapen?" Ze kijkt me via het glas aan en haalt een huidkleurige stick tussen haar neus en lippen vandaan. "Hee, goeiemorgen. Ja hoor, jij?" Terwijl er op de wasbak wordt gegrabbeld naar iets anders cosmetisch word doe ik een plas. "Al die poespas heb jij toch helemaal niet nodig", merk ik daarna automatisch op. "Geloof me, je wil me niet zonder zien", lacht ze terwijl haar bruine haren in model verdwijnen. "Gaan we vandaag wat leuks doen?"

Het werd werken. Natuurlijk, want daarna liepen we via de koffieautomaat de redactie op. De sfeer is soms uitstekend tot op de toiletten, mag ik me eigenlijk best eens wat vaker bedenken.

Wat ik raar vind, is dat als ik mijn wc-bril omhoog doe, ik het logo van Philips zie. Sinds wanneer maakte Philips wc-brillen en hebben ze in Eindhoven nog meer stekkerloos spul afgeleverd? Dat Henk Westbroek vanmiddag in mijn huiskamer door mijn rode afschriften stond te bladeren is ook apart. Dat snap ik wel beter. Dat was vooral om de boekverkoop nog een beetje te pushen. En Marco Borsato, die 21 TMF Awards wel genoeg vindt en de prijs voortaan weigert 'om een ander eens een kans te gunnen', vind ik bizar. Publieksprijzen acceptéér je gewoon, geen gezeik, niks niet gênant. Tenzij Borsato toegeeft dat hij ze allemaal even lelijk vindt en ze gewoon niet meer kan zien. Dat zou wat anders zijn.

Maar het toppunt van mijn persoonlijke onbegripjes lag dit weekend toch wel in de Rotterdamse Bijenkorf, waar ik zomaar en haast ontoevallig toevallig terechtkwam. Daar bleek een fenomeen aan de gang te zijn dat Schuldige misschien zou moeten aanspreken, maar de 3 Dwaze Dagen vond ik maar een lachwekkende vertoning. Het was mijn eerste keer en ik keek mijn ogen uit. Kuddes kooplui waggelden achter een gemicrofoneerde dame aan, die over alle verdiepingen zwierf en korting 'uitdeelde'. Verder kon je je jas en aankopen op de derde etage afgeven bij de pak-jes-be-waar-service. Het was hartstikke druk en helemaal niet goedkoop. Dat is niet dwaas, maar debiel. Of heb jij soms wel voor weinig gescoord?

Eigenlijk moet je geen Kopenhagens met Barcelona's vergelijken, als in appel en peer, maar ik doe het lekker toch even. Het was letterlijk en figuurlijk nogal een overgang. Vergeleken bij de Catalaanse hoofdstad is die van Denemarken haast een slaperig dorp. Barcelona is veel groter, drukker, mooier en viezer dan ik had verwacht, maar goed, Schuldige is dan ook (nog) niet zo'n wereldreiziger.

El tiempo in Spanje was ronduit ruk. Toen we aankwamen scheen de zon... en bij ons vertrek weer. Tussendoor was het vooral bewolkt, niet koud, en viel er af en toe wat regen. Ondertussen hebben we ons goed vermaakt op/bij/met het zwembad, tapas, de Ramblas, het Olympisch stadion van 1992 (waar Ellen van Langen goud won op de 800 meter, rememberos?), la Sagrada Família (Gaudí's laatste kunstje duurt nog wel even) en natuurlijk El Camp Nou, de thuishaven van FC Barcelona. Zelfs leeg bijzonder impresionante.

Met geld ga ik voor mijn gevoel normaal om. Ik loop niet te besparen en te bezuiñigen, maar let wel op voor ik iets uitgeef, zeker bij iets grotere bedragen. Voor sommige mensen is vakantie reden om de financiële remmen volledig los te gooien, waarna ze thuis de gebakken peren kunnen optellen. Dat zal mij niet gebeuren. Wel heb ik me voorgenomen om volgend jaar iets strakker te sparen, want toffe tripjes blijken niet erg bij te dragen aan een toffe Sparometer.

Nu eerst drie dagen werken en dan naar Valencia. Wat een rotleven.

Gevønden! Okee, ze was een beetje klein en ze zat inderdaad wat afgelegen, maar als je in Parijs bent sla je de Eiffeltoren ook niet over. Kopenhagen is alvast goed bevallen. Weinig cartoons over Mohammed gezien, maar sprookjesgoeroe H.C. Andersen kom je overål tegen. Is het geen geboortehuis, dan is het wel één van zijn vele andere voormalige adressen of een standbeeld.
Kopenhagen was volslagen onbekend terrein, maar mensen, wat een kleine superstad. Opgeruimd, meer dan uitstekend openbaar vervoer, een mooie mix van historische gebouwen en architectonische hoogstandjes, veilig, overzichtelijk en vriendelijk. Hier houden mensen zich nog aan de regels, fietsers hebben ruim baan en die durven gewoon met hælmpjes over straat. Ik heb een dronken pubganger beloofd dat ik wat reclame zou maken, dus bij deze. Geen minpunten? Het wil soms wel een beetje nat zijn, overthere. En net als aan de andere kant van de brug in Malmö waren sommige dingen in Denemarken ook een beetje aan de dure kant. Kopen-hagen, zeg maar.

Miss Moneypenny overleden en Afbetaler gestopt met loggen...? Ik ga nu maar eens een paar dagen naar het in zomerse temperaturen gehulde Barcelona om daarvan bij te komen. Laters!