...maar eerst nog even een kleine najaarsopruiming.

• Hartelijk dank voor de tips omtrent de bejaardenhuismenuterreur. Het volgende avondmaal gaat retour met een baksteen, dat ik daar zelf niet op gekomen ben!
• De consuminder-, bespaar- en schuldencollega's wil ik graag even wijzen op Roy en zijn gloedjenieuwe anti-schuldenweblog: exschulden.web-log.nl.
• Beloofd aan Piet en Dennis: meewerken aan het verspreiden van de consuminderboodschap. Hier is hun liedje ...Wil ik zoveel? Misschien willen ze veel hits.
• In het Lelystadse outletcenter Batavia Stad is alles heul niet zo goedkoop als zij zeggen en als jij denkt. Maar ik ben er wel mooi geslaagd voor een jas.
• Mijn auto is ziek. Een schokbreker is stuk en drukt mijn hele hoedenplank de vernaggeling in. Auto en schokbreker geven elkaar de schuld. We zullen zien.
• En wie denkt even in te kunnen breken: jammer, het fort wordt tijdens mijn korte afwezigheden bewaakt, en niet alleen door Kat.

En nu ga ik die zeemeermin zoeken. Laters!

Franse kaassoep, gebakken botervis met ravigottesaus, gebakken aardappeltjes, gemengde groente, en fruitkwark met slagroom toe. Ik kom het allemaal in jullie gezichten smeren als jullie nou niet ophouden. En komt Mieke van Ingen binnenkort optreden, "a look a like" van Willeke Alberti? Dat looks nergens like. Willekes foto gebruiken, ja, zo kan ik ook wel Ricky Martin wezen. Ofzo.

Terrorisme in Nederland bestáát. Je moet wezen bij het bejaardenhuis met dito restaurant bij mij om de hoek. De meeste van mijn mede-flatbewoners en ik hebben een NEE/JA-sticker. Dat betekent dat wij dus *niet* zitten te wachten op een stel kutventjes dat er wekelijks op uit wordt gestuurd om seniorenmenu's te bezorgen. Maar lezen is moeilijk, en instructies meegeven blijkbaar ook.

Dan maar eens met een katlief gezicht verhaal halen bij die grijze Bin Ladens. Een mevrouw in een witte jas schrijft mijn klacht op, er wordt zelfs nog een beetje gelachen, en wat blijkt dan aan het eind van het liedje? Ik word wekelijks uitgenodigd, maar ben niet eens wélkom in het seniorenrestaurant. Botervis is niet voor mensen van 27 28, want die hoef je niet te kauwen.

Als ik nog één zo'n folder krijg, nog één... nou, dan... eh, wie heeft er een goed idee?

Een jaartje ouder worden, daar doe je weinig aan. Maar mijn collega's van de ochtendshow waren bijzonder attent. Tussen de ballonnen door plopte om kwart over zes de champagne al...heerlijk jongens, bedankt!

Het was me het jaartje wel. Vorige keer zat ik nog alleen in een gammel huurhuis, werkend aan Jong en Schuldig, met een laatste restje rood.

Nu is alles anders, beter, en bovenal: 28. Neem gerust een stukje taart.

Met dank aan Lieke -x-

Tegelijk met mijn nieuwe huis werd ik eigenaar van een inbouw-gaskook-plaat-ding. Geen fornuis dus, maar je kunt er dus wel op koken. Dat ik al niet eens precies weet hoe het ding genoemd hoort te worden belooft niet veel goeds, en dat klopt ook. De magnetron en het losse oventje zijn betere vrienden van me (niet verder vertellen). Aan koken heb ik nog net geen hekel. Eten maken voor meerdere mensen is wel leuk, maar in je eentje? Je bent langer aan het hannesen met de voorbereidingen dan dat je daadwerkelijk zit te knagen (vroeger had hier zeker nog een argument gevolgd over de afwas, maar die vlieger gaat helaas niet meer op).

Mijn kookterritorium een beetje fris houden is, u leest het, geen moeilijke opgave. Nu naar de vier knoppen, die de pitten in vuur en vlam zetten. Die zijn door de vorige eigenaar ooit eens in de afwasmachine gestopt en één van die knoppen heeft dat niet goed overleefd. Ze functioneren allemaal volop en -die paar keer- naar tevredenheid, maar iets perfectionistisch in mij (maagd, doe je niks aan) bleef maar schreeuwen om een nieuwe knop. Dus: eerst met de harses tussen de pannen om ergens een pietepeuterig serienummertje te ontdekken en dan op naar de zwart-wit-grijsgoed-onderdelenboer.

Probleem. Als ik straks één nieuwe knop heb zit ik ineens met drie mindere, in plaats van andersom. Dan maar het hele kwartet verversen. €12,50, hoor ik. Voor vier knoppen, nou, dat valt me mee, denk ik nog. Maar nee. Vier nieuwe knoppen kosten vijf-tig euro. En Schuldige doet net of hij gek is en zegt ja. Ik ga vaker koken. Ik ga vaker koken. Ik ga vaker koken. Echt!

Vandaag was ik er even niet, want het was de Dag van de Bevruchting. Stiekem niet hier, maar alleen in de Russische provincie Moskou, want de plaatselijke gouverneur laat geen mogelijkheid onbenut om de drastische afname van de bevolking daar een halt toe te roepen. Veel werknemers hadden vandaag een dag vrijaf om heen te gaan en zich te vermenigvuldigen.

Dat is hier dus niet zo, maar sommige ideeën zijn gewoon goed.

Mijn leven vond ik al best compleet. En nu, nu heb ik ineens helemaal niets meer te wensen.

Het was Open Dag bij de rundfunk. Een beetje praten en uitleggen, soms met net iets te enthousiaste mensen op de foto, een paar rondleidinkjes en na met de collegae gegeten te hebben moest er ook nog écht gewerkt worden. Dan wordt iedereen ineens gevraagd om even naar buiten te komen voor het weer.

Hoezo, naar buiten komen voor het weer? Piet Paulusma heeft zijn oog laten vallen op ons terras, blijkt dan. En voor ik het weet sta ik, met mijn co-werkers, als een mak schaap c.q. debiel oant moan te hinniken. Ik kan rustig doodgaan. Van geluk, dus.

Een kleine twee jaar terug volgde ik de workshop Meer doen met minder bij onze nationale besparingsexpert Marieke Henselmans. Ik weet niet of ze het gezien heeft, maar toen ze begon over de ouderwetse spaardoos begonnen de oogjes van Schuldige te twinkelen. Ik heb maar weinig kenmerken van een huisvrouw, maar deze storage-mogelijkheid vond ik meteen het einde.

Een spaardoos is niets meer dan een multi-spaarpot waarmee je tegelijk voor verschillende doelen geld opzij kunt leggen, zo'n beetje uit de tijd dat Willeke Alberti nog met strikjes in haar haar over de dijk huppelde. Wat me opvalt is dat de vakjes onder de gleufjes aan de kleine kant zijn. Vroeger kon je met een paar gulden blijkbaar een reis boeken, een nieuwe outfit nemen of een keer tanken.

Gaan we deze spaardoos, vervaardigd door het altijd solide bedrijf Brabantia, ook echt gebruiken? Een beetje als museumstuk. De verkopende partij had het sleuteltje iets te goed opgeborgen.

Vandaag is dit kindje drie jaar en een maand geworden. We vieren het nu pas, maar wat moet je zeggen op zo'n feestje? Ze heeft tot nu toe eigenlijk best een lastige jeugd doorgemaakt. Eerst moest ze allerlei verhalen aanhoren over mijn eigen stomme schuld en net toen ik daar eindelijk mee ophield, maakte een huis alles erger dan het ooit was. De laatste maanden heb ik niet altijd evenveel naar haar omgekeken en daar heb ik een beetje spijt van. Ik zou het geen verwaarlozen willen noemen, maar iets meer verhaaltjes voor het slapen gaan hadden geen kwaad gekund.

Nou ja. Drie-en-een-beetje is nog jong, er is geen kindje overboord.

De eerste gast stond vanmorgen al trappelend van ongeduld bij de brievenbus. Zoals u weet hadden we de blauwe envelop wel uitgenodigd, maar die had steeds maar niets van zich laten horen. De meegebrachte, voorlopige maandelijkse lastenverlichting van bijna 300 euro maakte dat mijn weblog en ik daar verder maar niet over hebben gezeurd.