Wat doe je als je een beetje dom bent geweest en te ruig hebt lopen bestellen bij Wehkamp? Mevrouw T. Rudic heeft daar zo haar eigen oplossing voor. Deze goedkope crackhoer van een tientje (in guldens) is sinds kort de trotse eigenaresse van een peperdure, gloednieuwe mobiele telefoon. Maar als je geen centjes op je rekening hebt staan gaan de vrienden van Wehkamp op een gegeven moment herinneringen versturen.

Brieven waarin gevraagd wordt of je zo snel mogelijk €498,85 wilt overmaken, daar houdt niemand van. Dus wat doe je dan? Dan zoek je in de woningkrant een mooi adresje uit, dat geef je door aan Wehkamp en vervolgens ben je van al je problemen af. Mevrouw T. Rudic belt nog lang en gelukkig en de volgende huurster van mijn oude huis mag straks de onvermijdelijke deurwaarder te woord staan. Waar ze zich overigens erg op verheugt.

Dit is natuurlijk het meest vervelend voor Wehkamp en het blijkt bij navraag zó vaak voor te komen, dat ze bij het postorderbedrijf een complete fraude-afdeling hebben geïnstalleerd. Zouden die detectives het ook ontdekken als wij massaal gaan lopen bestellen op 'Trudi's' klantnummer (660.86.725)? Ik wil nog wel een mooie flatscreen-tv (ik heb nu een flat, tenslotte) en wat mag ik voor jou noteren?

De zon tikt me wakker en even later zie ik mijn tenen verdwijnen in mijn hoogpolige en tevens hoogwaardige tapijt. In mijn ochtendjas slenter ik vervolgens naar de keuken, ik krab eens aan mijn kont, lees een lief sms'je en zet koffie. Niet veel later kijk ik Kat eens aan, hij kijkt tevreden terug, en ik tuur met een gloednieuwe mok in mijn hand over een schijnbaar eindeloze bomenmassa richting de horizon. Kan het mooier?

Ja hoor. Nog niet al mijn VIP's zijn geweest, ongeveer alles moet nog een vast plekje krijgen, snoeren moeten nog kennismaken met plinten, tv kijken kan nog niet, de nieuwe huurster wil ineens toch nog maar wel dat het tapijt eruit gaat, natúúrlijk heb ik alles onderschat en één of ander achterlijk wijf probeert mijn oude adres te misbruiken. Maar goed, we zijn eindelijk helemaal thuis en voorlopig gaan we helemaal nergens meer heen.

Met Tele2 heb ik afgesproken dat ze deze maandag mijn telefoon, tv en internet overhevelen. Dat ze het inderdaad netjes zullen afsluiten, daar maak ik me geen zorgen over. De vraag is meer wanneer ze me weer online pluggen...

Het volgende teken van leven zal komen van zes hoog. Tot ziens!

U denkt misschien: nou nou, de verhuizing van die sjaak gaat wel heel erg op rolletjes. Mis. Vandaag in de serie Huiswerk een onvermijdelijke tegenslag, waarvoor ik u graag even meeneem naar mijn nieuwe slaapkamer. Daar hingen twee prachtig klaargestoomde gordijnen van de vorige bewoner, overgenomen voor weinig.

Met de schilders in zicht besloot ik de lappen te even verwijderen en te deponeren in een vuilniszak, die open en wel in een hoek van de kamer belandde. Op het moment dat de verfmeneren het op de eerste dag voor gezien hielden zei de ene tegen de andere: "Collega, ik trek mijn ambtsgewaad uit, vindt u dat goed?" Lachen ja, tot ik de zak zag.

Het was al te laat. Natte verfrollers lagen bovenop mijn frisse gordijnen, met een koffiefilter ertussen (een gebruikte, voor de goede orde). Een paar uur later is het spannend als het deurtje van de wasmachine opengaat, maar helaas... Vlekken everywhere.

De blaren staan in mijn handen (aangenaam, kluswatje), uit de keuken is een voorraad kruimels verdwenen waar Avifauna een jaar op zou kunnen draaien, alle plinten liggen van de muur en over Ikea wil ik het niet hebben. As we speak zijn de schilders bezig met hun verfraaiingsactiviteiten. Tenminste, daar ga ik vanuit, want ik zit met mijn computer, kleren en bed officieel nog in mijn oude huis. Misschien zitten ze wel met een glaasje Aldi-fris op mijn kersverse tuinset, in een voorzichtig zonnetje op mijn zonovergoten balkon.

Vannacht droomde ik dat ik wakker werd in het Amstel Hotel. Dat zegt genoeg. 't Wordt mooi!

Op zestien juli tweeduizend zeven verscheen voor mij, de notaris, de heer Maarten, hierna te noemen 'schuldenaar'.

Natuurlijk had ik liever 'schuldige' gehad, maar vooruit. De akte heb ik toch maar getekend. Het notariskantoor was wel een beetje zoals ik een notariskantoor had voorgesteld. Een plafond met een kroonluchter, een enorme spiegel met een gouden tierelantijntjeslijst, dik tapijt en een grote, donkere tafel met leren stoelen eromheen. Een mevrouw met een strenge bril en een mooie ring zat aan het hoofd. Aan de overkant mijn verkopende vriend W., naast hem zijn makelaar.

Terwijl ik even later naar het gemeentehuis drentelde om daar mijn move ook kenbaar te maken, bedacht ik me dat mijn schuldenvrije belevenissen nog geen negen maanden hebben geduurd. Mijn krabbel stond onder papieren met lange zinnen, vele jaren en enorme bedragen. Maar om nu te zeggen dat er veel door me heen ging tijdens het tekenen... nee. De pen deed zonder weemoed of zwetende peentjes haar werk. Ik heb besloten dat dat een heel goed teken is. 

Als een notaris je op je mobiel belt zal het wel dringend zijn, en dat was het ook. 'Meneer Maarten, fijn dat u maandag uw sleutel komt halen, maar we hebben een kleine kink in de kabel.' Een kleine kink? Ik vond dat zwak uitgedrukt. Het kwam erop neer dat ik ruim 900 euro moest bijbetalen. Niet gedekt door de hypotheek dus, en uit mijn eigen zak dus. Mijn zak is groot, maar dit zijn geen fatsoenlijke grappen.

Een nieuwe zaak voor Assurantie-Man. De superheld, zonder cape maar altijd met rekenmachine, dook erop af. Al snel had hij de bad guy te pakken: hypotheekverstrekker Delta Lloyd. Er was bereidstellingsprovisie berekend en dat hadden de schurken nooit mogen doen. De boel is teruggedraaid en zelfs beter gedraaid: alles is nu gedekt en ik krijg het restant van bijna 800 euro overgemaakt. Wat een held...

Ondertussen galmt het in sommige hoeken van mijn oude toko, want de hoeveelheid overbodige rotzooi hier is tot een aangenaam minimum gedaald. Via Marktplaats joegen we -nog even snel en voor weinig- een aantal stukken huisraad het land in, waaronder mijn trouwe gasstel. Van koken komt de komende tijd toch weinig, hoop ik.

Met de Staatsloterij-trekking van dinsdagavond is een einde gekomen aan mijn automatische deelname. Het is niet dat ik niet meer gevoelig ben voor balletjes, krassen, trekkingen en loten, maar nu heeft eindelijk het gezond verstand eens gewonnen.

Na twintig trekkingen bedraagt de schade meer dan 200 euro, dus erg lucratief was het avontuurtje niet. Tien keer won ik iets (topper: €13,50), tien keer niets. De eindcijfers werden me ook al gelijkmatig toebedeeld. De 6 was me het best gezind en de 3 bleek het meest waardeloze getal. De trekking die me het meest zal bijblijven is die van 10 mei vorig jaar...

Laat Schuldige nu het lot dan echt aan zijn lot over? Dat blijft gokken.

'De badkamer was eerst een stuk kleiner. Kijk maar, deze muur hebben ze er later ingezet.' Ik betastte de wand en constateerde dat ze gelijk had. Verrek. Een kwartier na haar telefoontje had de wildvreemde mevrouw al op de stoep gestaan. Ik mocht niet opruimen, maar had lekker toch snel wat kleren in de wasmand gemikt en mijn dekbed rechtgetrokken. De afwas redde ik niet, ze betrapte me met mijn handen in het sop.

Hoog bezoek van De Volgende Huurder, die verbluffend goed van mijn huis op de hoogte bleek. 'Dit waren vroeger twee kamers', ging ze wijzend verder. 'De deur zat daar'. De vrouw woonde al jaren in hetzelfde complex, precies twee verdiepingen boven mij. Ze had in zestien jaar tijd al heel wat figuren zien komen en zien gaan, maar nu was ze haar bad en trappen zat en wilde ze mijn huis. Met zonder trappen en bad.

'Ik wist wel dat ik het zou krijgen', zei ze na de rondleiding. 'Ik voelde het.' Was ze soms paranormaal begaafd? Ze had zeker een uitstekende radar voor haar omgeving. Ze wist feilloos mijn auto aan te wijzen, had me betrapt op achteloos weggeschoten peukjes, vroeg me naar een cameraploeg en begon tenslotte over Merel. Het moest allemaal even niet gekker worden, maar dat werd het wel.

'Laat allemaal maar fijn liggen en hangen', had ze gezegd. Pardon? Zei ze nu dat ze al mijn vloerbedekking en gordijnen ging overnemen? Dat ik dus niet constant naar de werf hoef en dat ik me volledig kan richten op mijn nieuwe huis, waarvan ik over een week de sleutel krijg? Ze zei het echt. En een dag later riep ze vanaf haar galerij naar beneden dat ze de woning officieel geaccepteerd had.

Wereldwijf, dankuwel!

Nederlanders beleggen hun geld steeds vaker in duurzame fondsen en sparen ook steeds vaker duurzaam. Dat zegt Vereniging van Beleggers voor Duurzame Ontwikkeling, de VBDO. In totaal is het duurzaam belegd en gespaard vermogen vorig jaar met 20 procent gestegen tot 11,3 miljard euro. In 2005 was er ook al sprake van een flinke groei.

Duurzaam sparen blijft favoriet ten opzichte van duurzaam beleggen. Nederlanders hadden vorig jaar 8 miljard euro op een duurzame spaarrekening staan, een stijging van 20,5 procent ten opzichte van het jaar ervoor. Dit geld wordt door banken in duurzame projecten
geïnvesteerd en belegd. Het vermogen in regulier sparen nam het afgelopen jaar met 4,9 procent toe tot 221 miljard euro.

De groei is voor een groot deel te verklaren door een forse groei van het aanbod van duurzame fondsen door reguliere banken. Er is volgens de VBDO steeds meer aandacht voor zaken als klimaatverandering, mensenrechten, kinderarbeid en milieuproblematiek.

Als nieuwslezer zit je niet te wachten op versprekingen. In de paar minuten die je hebt probeer je rustig, duidelijk, foutloos en met alle klemtonen op de juiste plaats naar het afsluitende weerbericht toe te werken. Een foutje is snel gemaakt en onherstelbaar wegens live uitgezonden, dus concentratie is vereist. Meestal verloopt zo'n bulletin vlekkenloos, zelfs als er woorden in staan die je niet vaak tegenkomt.

Persoonlijk hou ik wel van een uitdaging, dus iemand als oud-president Megawati Soekarnoputri van Indonesië is meer dan welkom. Bij ons is echter vooral de sportredactie een kei in het aanleveren van hindernissen. Daar stoppen ze met liefde badmintonner Tsueng Seng Lee uit Maleisië in het bulletin en wrijven ze zich gniffelend in de handen als Dnjepropetrovsk uit Oekraïne de volgende tegenstander van FC Utrecht blijkt te zijn.

Met op tijd achter de microfoon kruipen, oefenen en een toontje van 'ik weet dondersgoed waar dit over gaat, u niet dan?' kom je doorgaans een heel eind. Veel gevaarlijker zijn de gevalletjes 'klepel'. Zo hebben we Louis Armstrong wel eens een Tour-etappe laten winnen en was Prins Bernhard ooit betrokken bij de Lockerbie-affaire. Nog zo'n fraaie: het werd 0-0, de stand was bij rust al bereikt. Tja, redacteuren met humor heb je ook.

Soms komt er iets heel anders uit je mond dan er op papier staat, simpelweg omdat als je leest je ogen een stukje verder zijn dan je mond. Zo kon het bijvoorbeeld gebeuren dat ik de woorden onderzoek bracht zag staan, maar onderbroek zei. Dan is het zaak om je lachen in te houden en stoïcijns door te gaan. De meest recente uit die categorie kwam weer van de sportredactie, die het nodig vond om kustplaatsje te gebruiken.

Daar hebben meer collega's problemen mee, blijkt.

Over twee weken heb ik twee huizen en over vier weken weer één. Raar idee eigenlijk. Afgezien van een paar lege dozen op de grond en wat lege muren wijst eigenlijk weinig erop dat ik heel binnenkort ergens anders leef. Maar we liggen op schema: de eerste verhuiskaarten zijn de deur uit en de belangrijkste bedrijven en instanties weten ook waar mijn nieuwe hoofdkwartier komt te zitten.

Of de ASN Bank straks maandelijks 250 euro op mijn spaarrekening kan blijven bijschrijven is nog maar de vraag. Een voorzichtige inventarisatie van mijn toekomstige vaste lasten leert dat ik er waarschijnlijk zo'n 200 tot 300 euro op achteruit ga. De huur is lager dan de hypotheek, straks ben ik verplicht lid van een Vereniging van Eigenaren en als koper heb je nu eenmaal wél te maken met zoiets als OZB.

Ondertussen heeft de woningbouwvereniging een lijst opgesteld van mensen die in aanmerking komen voor mijn huidige stek. De nummer 1 belde me op en maakte een afspraak voor een rondleiding door Palazzo di Schuldige, maar belde kort daarna alweer af. Dat lag niet aan de toegangsprijs, maar aan de locatie. Denk ik. De nummer 2 zal waarschijnlijk maandag al aan de lijn hangen.

Ook de housecoolingparty zit er inmiddels op: met een aantal vrienden heb ik de tent alvast ceremonieel uitgewijd. Het volgende feestje komt eraan!

Ik geloof niet meer wat ik geloofde als kind
Mijn hoofd gaat tekeer als een wervelwind
Te oud om te vragen wat ma d'r van vindt
Dat het hele verhaal weer opnieuw begint

Laat haar gaan, ze is niet voor jou
Laat haar gaan, ze is niet de ware vrouw
Ik ben onderhand dertig jaar oud

Doof en blind en naïef als een kind
Dat gelooft dat de held altijd overwint
Kijk je machteloos toe hoe je droom wordt vermoord
Je je woede verbergt en je snikken smoort

Laat haar gaan, ze houdt niet van jou
Laat haar gaan, ze heeft nooit geloofd in jou
Ik ben onderhand honderd jaar oud