Mijn auto lekt nog harder dan Kim Holland.

(Op het parkeerterrein kost het collega Cobus geen enkele moeite om de vakken aan te wijzen die hij ooit bezette)

Eén van de nadelen van vertrekken uit een huurhuis is dat je alles weer moet terugbrengen in de oorspronkelijke staat. Ach, dacht ik, ik heb alles altijd netjes behandeld. Dat kan nooit veel werk zijn.

Maar toen viel in het achterste kamertje mijn oog ineens op de manshoge muurschildering die mijn illustrerende broer daar op mijn verzoek heeft aangebracht. Met (veel zwarte) verf, en compleet met tag. Die moest er dus af, of beter gezegd, die moest onzichtbaar worden gemaakt. Gelukkig hoefde het frisse geel er maar vijf keer overheen.

Ziet u dat zitten, uw behoefte doen op een doorzichtige wc-bril met punaises? Ik allang niet meer, en de toekomstige bewoners waarschijnlijk ook niet. De woningbouwvereniging kan haar eventuele bedenkingen bij mijn bril sinds Pinksteren mooi bij zich houden. Blokker leverde voor iets meer dan een tientje een nieuw, wit en vooral fris montuur.

En dan was er nog mijn gesloten keuken, die sinds het verwijderen van de deur echter altijd open was. Het ding zwaaide open richting mijn koelkast en een andere kast, en daarom was hij met klink, schroeven en al in de berging beland. Om een lang verhaal kort te maken: mijn koelkast openen levert tegenwoordig weer extra lichaamsbeweging op.

Laat die verhuizing maar komen. Dat kan nooit veel werk zijn.

Het nieuwe Geldmuseum is eindelijk open. Kroonprins Willem-Alexander en minister Bos van financiën mochten gisteren al naar binnen en het plebs mag sinds vandaag. Saaie zalen mag u vergeten, het schijnt een heus science center te zijn. Ik moet het nog (gaan) zien.

De gloedjenieuwe winkel ziet er alvast bijzonder goed en veelbelovend uit (vooral in het zuidwesten).

Ga je nog weg van de zomer? Zodra de maanden kortere namen krijgen en de temperaturen stijgen hoor je die vraag steeds vaker. Voor mij dit jaar geen vakantie in het buitenland. Ik ga in juli wel weg en ik neem ook mijn zwembroek en handdoek mee, maar die zitten in een verhuisdoos. Om te kunnen zweten hoef ik deze zomer echt niet richting de Middellandse Zee, schat ik zo in. En wat doen we dan met het extraatje van de baas, het vakantiegeld? Dat prakken we natuurlijk weg op de Sparometer, voor wat schilders en wat nieuwe spulletjes.

Ondertussen is de Schuldige-agenda voor het eerst sinds het verschijnen van Jong en Schuldig leeg. Gistermiddag hield ik me aan de laatste afspraak: een lezing op een symposium voor studenten in Groningen. Ik heb langer over mijn stuur gekeken dan over de houten lessenaar, maar het was het dubbel en dwars waard. Eenmaal thuis keek ik tevreden naar een fles wijn en 150 euro, maar vooral terug op een waardevolle ervaring. Spreken in het openbaar wordt heus geen hobby van me, maar uitdagingen en uitnodigingen moet je nu eenmaal niet afslaan.

Rondrijden in Hilversum. Ik ben niet snel narrig, maar als je daarmee bezig bent ligt er ineens een depressie op de loer. Overdrijven doe ik niet eens, want Ulla is het roerend met me eens. Wacht, u kent Ulla niet. Ulla is de Vlaamse schone in mijn goedkope nep-TomTom. Zij begeleidt me, want haar Nederlandse collega draait er omheen. Ulla zegt bijvoorbeeld gewoon: u rijdt te hard, waar mijn landgenote zegt: u rijdt boven de maximum snelheid. Het zijn overigens allebei schatten, u krijgt de groeten van ze.

Terug naar Hilversum, waar ik de afgelopen maanden regelmatig heen mocht om mijn papieren baby aan de man te brengen. In de mediastad woont echter ook een vriend/collega van me en met hem kwam ik uiteindelijk terecht in het prima restaurant Zilt&Zo aan de Laanstraat. Uiteraard niet voordat Ulla weer heel wat keren had gevraagd of ik ergens kon keren, omdat ze het allemaal weer even niet zo goed kon vinden.

Net als bij Lotto Weekend Miljonairs kan de techniek van het wegstrepen ook erg goed werken als je uit eten gaat: alles lijkt even aantrekkelijk, maar je zult toch tot één keuze moeten komen. Aangekomen bij het nagerecht en met de menukaart in de hand kan ik mijn ogen niet geloven. Een siddering gaat door me heen, dit is niet waar, kom ik hier dan nooit los van? Eén van de desserts gaat door het leven als peren financier.

Over financiers kan ik heus wel meepraten, maar naar deze was ik eenmaal thuis toch extra nieuwsgierig. De wegen via Google, Van Dale en Wikipedia lopen echter dood en zelfs op de website van het restaurant is het poenerige perentoetje in geen velden of wegen meer te bekennen. Mag ik even wat vragen? Weet u misschien waar ik de peren financier kan vinden?

De voorlopige koopakte is getekend, het fantaseren in volle gang en de hypotheekvorm bepaald. Wat Ed opmerkte ontdekte ik deze week ook: soms is aflossen niet de goedkoopste weg, hoe tegenstrijdig dat misschien ook mag klinken. Het wordt een combinatie van een aflossingsvrije hypotheek en een spaarhypotheek. Voor weinig uiteraard. Hoe weinig wordt deze dagen nog tot op de bodem voor me uitgerekend.

Het is de moeite allemaal waard, want ik blijk keihard dimmers te hebben op mijn toekomstige verlichting! Dat had deze simpele boerenklikklakker nog niet uitgeprobeerd. Kortom, er treedt straks een verluxing op van heb-ik-jou-daar. Ondertussen lijkt het Kat allemaal weinig te kunnen schelen. Toen hij wilde weten of er wel eens een meeuw of een duif op het balkon landt heb ik maar gewoon 'ja' gezegd, en toen vond-ie het al goed.

Het is ondertussen heerlijk om te zien hoe mijn omgeving op mijn laatste aanschaf reageert. Behalve met felicitaties rollebollen mensen over elkaar heen met hypotheekadviezen en allerlei andere tips. Ook kan ik inmiddels wel drie stylistes in mijn toekomstige casa kwijt: mijn lieftallige nichtje en twee collega's boden spontaan hun deco-diensten aan. Dank u zeer! Dit gaat leuk worden.

Minder geinig is het woud aan hypotheken waar je als onwetende huurboy en starter in wordt losgelaten als je eenmaal 'ja' hebt gezegd. Ik zal u niet vermoeien met een reeks termen die ik zelf ook nog maar een week foutloos kan uitspreken, maar de eerste boompjes zijn inmiddels omgezaagd. Maandagavond heb ik opnieuw een adviserend gesprek en dan moet het wel zo'n beetje duidelijk zijn.

Waar veel mensen zich laten lokken door de 'laagste maandlasten' gaat Schuldige in elk geval voor een variant waarbij mogelijk is waar hij goed in is: aflossen. Want ook al lijken we soms massaal te denken van niet: dit is niks meer dan een enorme schuld die de komende jaren gewoon moet worden afbetaald.

Zaterdag zei ik tegen mijn vriend: "Goh, jij verkoopt je huis? Mag ik es kijken?"
Maandag zei ik tegen zijn makelaar: "Goh, dat ziet er goed uit. Ik ben serieus."
Dinsdag zei ik tegen de hypotheekadviseur: "Goh, ik ga bieden."
Woensdag zei de makelaar tegen mij: "Goh, we hebben een deal."

Een gevalletje 180 graden. Ja, eerst zou ik mijn huurhut nog opknappen en zeker, de plafonds hangen er inmiddels lekker opgefrist bij. Maar na die eerste klusfase was de latex me eerlijk gezegd een beetje in de schoenen gezakt. Ging ik nu echt honderden, zoniet duizenden euro's spenderen aan het optimaal veraangenamen van mijn hol? Heb ik mezelf soms uit de schulden gewerkt om de woningbouwvereniging en toekomstige bewoners een lol te doen? Dacht het beide niet. Gesprekken met vrienden, collega's en familie brachten me de afgelopen maand langzaam maar zeker op andere gedachten.

Nu ga ik mij eens even voorbereiden op een berg papierwerk, een aantal ongewone afspraken en het uitpluizen van hypotheekaanbiedingen. Wie mij op financieel gebied een oor denkt aan te naaien moet tenslotte van zeer goeden huize komen. Beter dan het mijne wordt lastig.

Goh, vandaag heb ik 'ja' gezegd tegen een makelaar en een huis, een schitterend nieuw begin en een schuld waar mijn weggewerkte 18.000 euro zowat tien keer in past. En weet je wat? Het voelt fan-tas-tisch!

Het was nog prachtig lenteweer en ze fietsen langs ons. Het meisje zong luidkeels mee met haar iPod en toen ze ons zag ging het volume nog iets verder omhoog. We keken om en schonken haar, maar ook de mannelijke krullen ernaast, onze 'goed-zo-jongens-het-leven-is-mooi-glimlach'.

Hij was strontjaloers. Anders had hij nooit "ken jet zien?!" geroepen.

De eerste keer dat ik in café Eigen Schuld moest wezen, voor een boekpresentatie om precies te zijn, kwam ik bijna te laat. Aan de rand van de Utrechtse binnenstad hadden zich op een middag in november familie, vrienden, collega's, loglezers en uitgeverij-mensen verzameld en ik stond op het suprème moment te hannesen bij een parkeergarage. Het bord in de straat zei 'vol', mijn ogen zagen 'plek zat'.

Dankzij de intercom mocht ik toch de tralies voorbij en 's avonds, na úren in een roes te hebben geleefd, ging het de andere kant op precies hetzelfde. Voor niks-nakkes-nada zelfs, want ik had dus geen kaartje en intercommers bij parkeergarages houden niet zo van autobezitters met uitleggerige verhalen. Dan gewoon maar even een drukje op de knop. Was alles in het leven maar zo simpel.

Toen ik vanmiddag voor de tweede keer in Eigen Schuld moest zijn was ik weer met de automobiel, maar deze keer ging alles zoals het hoort. Een verslaggever van de radio wilde zien waar het festijn zich had afgespeeld en aan het decor was een half jaar na dato niets veranderd. Op zijn verzoek vulde de zaak zich zelfs opnieuw met Aflos Party Hits... Mijn leven was deze keer niet uitgenodigd, maar ik beleefde alles opnieuw.

Wat was het toch geweldig en wat vliegt de tijd!

Mensen voelen zich sneller arm als ze geen geld hebben voor sociale activiteiten, zegt het NIBUD. De budgetvoorlichter deed samen met het televisieprogramma EénVandaag onderzoek onder 20.000 mensen. Daarvan noemt 15 procent zichzelf arm.

Van de arme deelnemers voelt 60 procent zich ook arm. De rest heeft ondanks het lage inkomen niet het gevoel arm te zijn. Die mensen blijken vaker lid van sportclubs, gaan stappen en met vakantie. Uit het onderzoek blijkt verder dat van de mensen die in ons land onder de armoedegrens leven, 70 procent letterlijk in de kou zit. Verder heeft de helft van de armen niet elke dag een warme maaltijd.

Wanneer vinden we iemand arm? De top 3 van noodzakelijke bezittingen bestaat uit een verwarmd huis, een dagelijkse warme maaltijd en een vaste telefoonlijn. Maar, zo stelt het NIBUD, daar geven arme mensen hun geld niet altijd aan uit. Ze kiezen vaker voor een gsm, huisdier of dvd-recorder dan iets uit de top 3. Dat bewijst volgens het instituut dat veel mensen het moeilijk vinden om goed uit te komen met een laag inkomen.

Het complete rapport vind je hier (pdf).