Heb ik nu net achttien euro verdiend door in anderhalf uur vijf biertjes weg te tikken? En heeft het produktenonderzoekbedrijf negen taxi's laten komen om alle dertig testers veilig naar huis te krijgen? Ik kan nog prima tellen dus twijfelen is niet nodig. Jongens, zullen we het als er weer eens drop of een kant-en-klaarmaaltijd op het programma staat eens net zo gezellig maken?

Zo, en nu eerst een wc'tje.

Een paar dagen geleden was ik nog in blijde verwachting van mijn 255 zorgeuro's uit 2006 en hoefde ik me slechts af te vragen wanneer ik kon gaan zitten rentenieren met mijn volle no claim-mep. Inmiddels zijn we wijzer. Je kunt je voorstellen dat de bijschrijving van nog geen twee tientjes hier voor enkele opgetrokken wenkbrauwen heeft gezorgd (en dat staat toch een stuk vriendelijker dan een alinea met gevloek en getier).

Diepgravend onderzoek in nota's en declaraties leert dat bijna het hele bedrag een jaar geleden letterlijk onder mijn neus voorbij is gegaan via het ziekenhuis. Ook de polisvoorwaarden laten er geen misverstand over bestaan: deze frats blijkt zich thuis te voelen in het basispakket. Gevalletje sjammer! Heb jij wel veel centen teruggezien en wat ga je ermee doen?

Vroeger, ja vroeger... toen gingen we op pad met een wagen waar geen sardientje meer bij kon en als je 's avonds thuis kwam zaten de schubben in je haar!

(De Spakenburgse vishandelaar verloor wel omzet, maar niet zijn gave om een beeldend plaatje te schetsen)

De maandelijks terugkerende wedstrijd tussen mijn loonstrookje en de centen die daar bijhoren wordt meestal gewonnen door mijn loonstrookje. Niet zelden is er sprake van een fotofinish, maar toch. Meestal moet eerst de brievenbus klepperen en dan pas kan ik pinnen. Deze maand was het andersom: ik zag via internetbankieren dat er €2.015,70 onderweg was, veel meer dan anders. Mieters! Twee-dui-zend euro en niks geen aflossing meer!

Het frustrerende -en tegelijkertijd ook wel het lekkere- is dat je zonder loonstrookje zelf mag invullen waarom er een slordige 250 euro extra is overgemaakt. Hee... was Schuldige niet via zijn werk verzekerd voor ziektekosten en worden de no claim-blabla's niet rond deze tijd uitgekeerd? Ja en ja, maar dat was hier niet aan de hand. Ik was simpelweg declaraties voor late en vroege uurtjes, eten en kilometers 'vergeten'. Die 255 zorgeuro's moeten dus nog komen.

De Sparometer krijgt sowieso een flinke optater, want nog meer goed nieuws komt van Eneco. De brievenbusborstel en zijn besparende vriendjes hebben hun werk uitstekend gedaan: mijn maandtermijn gaat van 121 naar 119 euro en er komt €264,81 retour. Een verbluffend resultaat, als je het mij vraagt. Nog altijd raak ik een dag compleet ondersteboven als ik meemaak dat iets goedkoper wordt, maar van de dokter mag ik gewoon blijven loggen. 

Het interview zit erop, Sietze en Frederiek van NOS Headlines pakken hun spullen weer in. Volgens mij zijn we alledrie wel tevreden. Ik zeker. Hoe meer aandacht voor schulden, hoe beter. Voor hun item over jongeren en schulden gaan ze nu naar een school in Rotterdam. 'Wel goed het boek en de site noemen hè', geef ik ze nog even eigenbelangerig mee voordat ik het stel uitzwaai. 'Maak er wat moois van!'

's Avonds laat, terwijl ik op een verlaten redactie een persbericht doorneem over een spannende sponsorloop, piept mijn telefoon. Hoi, je interview staat er nog niet op, er kwam een steekpartij tussen. Krijg nou wat! Lucky bastards.

Je hebt het nooit met zoveel woorden gezegd, maar ik wéét dat het waar is. Ons wereldje is gewoon te klein voor jou, jij hebt je ruimte nodig. Jij bent jong en je wil wat, je blik is constant naar buiten gericht. Ik ben saai. We zitten naast elkaar in de auto en staren zwijgzaam voor ons uit. Ik voel tranen. Heb jij ze ook? Waarschijnlijk niet eens.

Voor me zie ik de A27, maar in gedachten ook je prachtige gezichtje. Hoe je keer op keer naast me wakker werd en je uitrekte. Je grote, glanzende ogen, die altijd alles van me gedaan kregen. Over een uurtje, misschien minder, zie ik ze voor het laatst. Mijn handen gaan nooit meer door jouw donkere haar. De lol om de kleinste dingen is weg en wij kijken samen geen televisie meer. De waarheid is hard. Ik moet er nog even niet aan denken.

Voor mij is het niet beter zo. Ja, laten we eerlijk zijn: dat je weggaat scheelt mij geld. Het is afgelopen met pissen op mijn bureau en kotsen onder mijn eettafel. In mijn huis geen mijnenveldjes van punaises meer. Maar voor jou? Jij hoeft niet langer op je hoede te zijn voor ouwe Kat, die een kil gedoogbeleid voerde en je nooit helemaal accepteerde. De belangrijkste reden dat je gaat is dat je bij je nieuwe gezinnetje wél naar buiten kunt.

Dag lieve Poes. Ik vond je waanzinnig.

Mijn collega Floris heeft me wel eens toevertrouwd dat hij soms een klein beetje jaloers op me is. Jaloers? Op mij? Hij moest me uitleggen dat mijn wereldreis nog niet gedwarsboomd wordt door vrouwen, kinderen en hypotheken. In ruil daarvoor biechtte ik eerlijk op dat ik soms best kan verlangen naar wat hij heeft. Een heel kleine oorzaak daarvan vind je hier. Wauw!

Geachte Maarten,

Wij danken u voor uw reactie met betrekking tot een verpakking WineGums Puntzak 275 gr welke niet geheel aan uw verwachtingen heeft voldaan. Wij achten dit een serieuze zaak die snel en goed uitgezocht zal worden.

Uw opmerkingen hebben wij doorgegeven aan de kwaliteitsdienst, die de zaak inmiddels in onderzoek heeft. Zodra de resultaten van dit onderzoek bekend zijn, zullen wij u hierover nader informeren.

Met vriendelijke groeten,
Red Band

Acht uur werken, even naar huis om twee uurtjes te slapen en dan weer acht uur werken. Eigenlijk kan dat natuurlijk niet, maar dat gold ook voor de oorzaak: de situatie in Ondiep. Inmiddels zijn we een kleine week verder. Pendelbussen van het station naar de wijk zijn niet meer nodig, de stille tocht voor de man die door een politieagent werd doodgeschoten is geweest, de reltoeristen zien we volgend jaar terug in de vandalen Van Dale, een burgerwacht is opgericht en de rust lijkt weergekeerd.

Als er nu nog ongeregeldheden zijn die mij uit mijn bed willen krijgen moeten ze een kanon meerollen. Welterusten!

Als het om uiterlijk gaat is de helft van de Nederlanders niet blij met zichzelf, stond vandaag in de krant. Als dat waar is, dan is het terecht. Tot op zekere hoogte kan iedereen wel mooi wezen, vind ik. Mijn stelregel is haast een definitie van het begrip 'mooi uiterlijk': het hoeft niks te zíjn, als het maar wat líjkt. Maar sommige mensen lijken er haast voor te kiezen om lelijk te zijn, of ze hebben gewoon geen spiegel. De allerlelijksten, zij die geen persoonlijke verzorging of garderobe kennen, doen me heel stiekem afvragen waarom er geen commissie bestaat die bepaalt of mensen zich mogen voortplanten. Laten we hopen dat die nooit wordt ingevoerd, en wie bepaalt eigenlijk wat lelijk is? Ik alleen voor mezelf, net als jij.

In hetzelfde artikel staat dat er in Groningen een cursus is voor mensen die zichzelf lelijk vinden. Een psycholoog in opleiding gaat met de lelijkerds aan de slag en probeert ervoor te zorgen dat ze zich lekkerder in hun vel gaan voelen. "Mensen moeten zich niks aantrekken van glamourfoto's in de media, zelfwaardering is pas echt belangrijk", zegt ze in de krant. Zou ik ertussen passen, vanwege mijn te dikke buik en terugwijkende haargrens bijvoorbeeld? Nee, want ik heb geen complex en ik ben niet heel onzeker, geloof ik. Aan het eerste is heel makkelijk iets te doen en het tweede is gewoon een kwestie van accepteren. Toch voel ik me nu lelijk, in elk geval veel minder mooi dan vanmorgen. Toen wist ik namelijk nog niet dat ik rondloop met twéé gaatjes, een kies met barstjes en ontstoken tandvlees.

Hoewel... als ik nu gewoon mijn klep hou is het geen uiterlijk meer.

Beste Red Band,

Helaas moet ik u hierbij meedelen dat één van uw producten één van uw trouwe klanten niet in de juiste staat heeft bereikt. Het gaat om een puntzak winegums van 275 gram. Het bleek dat in één van de rode, langwerpige snoepjes een nogal harde, bruine draad was "meegebakken". Dat was extra waar voor mijn geld waar ik met mijn toch al niet zo sterke gebit niet bepaald op zat te wachten.

De tandjes zijn nog heel en ach, waar gehakt wordt vallen spaanders. Desondanks wil ik wel graag weten wat er ongevraagd bij mijn winegum geleverd werd en hoe dat heeft kunnen gebeuren. Uw kwaliteitsafdeling zal mij dat ongetwijfeld binnenkort kunnen meedelen. Voor het onderzoek stuur ik u een deel van het snoepje (bewijsstuk A) op, tezamen met de betreffende zak (B) en de bewuste sluitclip (C).

Met vriendelijke groet,

Maarten

Inmiddels balanceer ik op het randje van arbeidsongeschiktheid. Tanden poetsen gaat lastig, mijn kont afvegen is een probleem en mezelf aankleden ook. Autorijden gaat maar net goed. Ik bel mensen die ik niet wil spreken en zie programma's waar ik normaal gesproken voorbijzap.

Leuk schat, dat jij een Nintendo Wii hebt. Echt heel leuk.

Nou zeg, ben je daar nog steeds mee bezig? Ik kijk op. U zegt? Het is rustig op de redactie. Het is lunchtijd en ik zit op de site van onze collega's in Gelderland. TV Gelderland maakte een uitzending over schulden en daarin moet ook Afbetaler te zien zijn, heb ik gelezen. Dat moet ik even zien. Ik stop een broodje in mijn mond en zie een onherkenbare jongen op mijn scherm, die met een grote lamp op de achtergrond zijn verhaal doet. De ingebouwde boxjes van mijn monitor staan heus niet hard, maar ja, als je tegenover me zit hoef je niets te missen.

Een paar weken later word ik door Afbetaler met koffie ontvangen in zijn hoofdkwartier, dat zich bevindt in mijn geboortestad. In de loop van de middag, in een voorzichtig zonnetje tijdens ons beider eerste terrasje van 2007, zal blijken dat onze financiële handel en wandel helemaal niet zoveel van elkaar verschillen. En de rest van onze leventjes eigenlijk ook niet. Als ik uren later terugrijd naar Utrecht twijfel ik er geen moment meer aan dat ook Afbetaler zijn schulden met succes zal verslaan. Hij lijkt namelijk op mij. Hij is er mee bezig en dat is alleen maar goed.

Waarom ik deze weblog ineens toch uit de mottenballen haal? Niet omdat ik belangrijke dingen te melden heb. Niet omdat ik wereldverbeterende adviezen en gedachten heb door te geven. Niet omdat anderen het willen en ook niet omdat het zonde is om zo'n gelikte site links te laten liggen. Maar gewoon omdat ik mijn dagboekje heel, heel erg gemist heb!

Hier zullen zeer zeker nog euro's voorbij rollen, maar ik ga ook zaken aansnijden die helemaal niets met geld te maken hebben. Ik sta als het ware in een supermarkt voor het zuivelschap: de keuze is ineens enorm reuze. Over kiezen gesproken... zullen we heel de discussie daarover overslaan en gewoon even wel gaan stemmen vandaag?

Weet je waar ik eigenlijk best wel een hekel aan heb? Aan mensen die enorm vastbesloten een besluit nemen dat dan muurvast staat, en er dan tóch weer op terugkomen. Getver.

Maar anderhalve maand lang een website blijven bezoeken waar duidelijk op vermeld staat dat er niets meer gebeurt is ergens ook best wel eigenwijs. Afijn. We zijn er weer.