De keuze was eerst best ingewikkeld. Moest ik nu gaan voor de eekhoorn die een vast maandbedrag wil, geen extra stortingen blieft, maar mijn opzijgelegde eikels wel heel veel rente biedt? Of toch maar de bekende schaatser, die mij mijn eigen rondeschema's zelf laat bepalen maar dus wel iets minder geeft? Maar hoezo eigenlijk, 'kiezen'?

We hebben dus keihard bij allebei een rekening aangevraagd. ASN Ideaalsparen krijgt voortaan maandelijks €250,- van me, tegen 4% rente. Ja, dat is een fors bedrag, maar zoals je weet hou ik nu eenmaal van opschieten. Als er nog meer te sparen valt loost Schuldige dat bij DSB Bank (3,4%). De eerste rekening blijft onaangeroerd, de tweede is voor noodgevallen.

Het ABN-wapenschild maakt binnenkort plaats voor een eekhoorntje en een schaatsertje. Ruim twintig financieel adviseurs hebben gesproken.

Als een hond die uit het water komt spetter ik de kerst van me af. Gevuld slaat niet meer op een stol, maar op mijn spaarrekening. Vol is niet meer mijn maag, maar de kracht waarmee we de zaakjes oppakken. Mijn 500 eerste spaareuro's worden nu verzorgd door ABN Amro en dat doet de bank prima. Alleen komt er tot 50.000 euro maar 1,7% rente mijn kant op en dat kan beter. Véél beter.

Mijn centen moeten dus verkassen, maar waarheen? Als het om een gewone (internet-) spaarrekening gaat vind ik een aantal dingen belangrijk: ik wil géén automatische incasso en geen opnamekosten, ik wil bij kunnen storten wanneer ik dat wil en ik wil redelijk snel kunnen beschikken over mijn saldo, maar dat hoeft ook weer niet onmiddellijk. 

Top 5 van spaarrekeningen zonder voorwaarden:
1. AT Bank (3,65%)
2. AK Bank (3,60%)
3. Finansbank (3,55%)
4. DHB Bank (3,50%)
5. DSB Bank (3,40%)
(Bron: www.spaarhulp.nl)

Van al die banken heeft Schuldige als kersvers groentje nog nooit gehoord. Alleen Dick Scheringa Beheer (DSB) komt me zeer bekend voor. Je kent het bedrijf uit de tv-gidsen: Becam, Postkrediet en Lenen.nl zijn er allemaal onderdeel van en hun meest beroemde werknemer is inmiddels Leen van Frisia.

En nu doemt de keuze op: wordt het een onbekende hoofdprijs of ga ik als enigszins naamsbekendheidgeile consument in zee met mijn oude tegenpolen, die wel een leuke rente blijken te bieden? Is dat laatste een stunt of not done? Wat vind jij?

Het komt goed uit dat ik geen sneeuwtype ben, want met de kerst zit ik er dit jaar dus warmpjes bij. Om me heen wordt 'de dure maand' veel besproken, maar ik heb sinds dit jaar een ander aandeel in die gesprekken en Schuldige haalt heerlijk zorgeloos zijn kerstpakket en schouders op. Je bepaalt helemaal zelf hoe duur je december laat worden.

Om financiële redenen was het de laatste jaren bijvoorbeeld absoluut geen optie om mee te doen aan het sociale chantage-festijn van de kerstkaarten, eigenlijk een soort Postcode Loterij. Maar dankzij de Action (ik aanbid je!) waren we voor 57 cent per persoon klaar en ja, dat was inclusief de postzegel. Natuurlijk waren het dan niet de allermooiste, maar het gaat om het gebaar.

Zoiets moeten ze ook op mijn werk hebben gedacht. Deze maand ontving ik drie loonstroken: de eerste was een gewone, op de tweede werd alles weer ingetrokken en de gecorrigeerde derde vermeldde een nabetaling. Terwijl 2006 langzaam wegtikt blijkt mijn veelbeschreven salarisconflictje abrupt beëindigd. We gaan er per maand en met terugwerkende kracht bruto €179,80 op vooruit. Maar nu écht!

Wat ik met al die luxe aan moet weet ik stiekem nog steeds niet zo goed, maar laten we er alvast eens een goed voornemen ingooien: minder slap lullen en gewoon die Sparometer vullen.

SPAROMETER PLUS: €340,35
restant girorekening (€5,73) en deel eindejaarsuitkering (de rest dus)

Veel Nederlanders kunnen maar niet wennen aan de euro. Ruim de helft (53 procent) wil de gulden terug. Vooral vrouwen hebben heimwee naar de oude munt. Zes op de tien willen de gulden terug. Bij de mannen is dat 45 procent. Dat blijkt uit de eindejaarenquête 2006 die het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) in samenwerking met RTL heeft gehouden.

Mensen onder de 30 jaar en mensen boven de 60 geven minder vaak aan de gulden terug te willen dan mensen in de leeftijdsgroep daartussen. Vijf jaar na de invoering van de euro denkt 30 procent van de Nederlanders nog in guldens wanneer hun wordt gevraagd naar de waarde van hun woning of de prijs van een brood. Dat is evenveel als in 2005, aldus het Nibud. Van de mensen die nog in guldens denken, vindt ruim 90 procent dat de prijzen zijn gestegen door de invoering van de euro.

Bij de mensen al in euro's denken is dat 75 procent. Het instituut vermoedt dat een harde kern van Nederlanders nooit in euro's gaat denken. In 2002 gaf in een Nibud-onderzoek 20 procent van de ondervraagden dat al aan. Uit de enquête blijkt verder dat de helft van de Nederlanders zijn financiële situatie in 2006 verslechterd vindt. Vorig jaar waren dat er nog iets meer.

In 2006 hebben huishoudens iets minder rood gestaan dan in 2005 en ook het aantal mensen dat rekeningen niet op tijd kan betalen, is teruggelopen. Mensen hebben voor 2007 iets positievere verwachtingen dan zij een jaar geleden hadden voor 2006.

Mijn decembersalaris is er stiekem al een paar dagen, maar het lukt me maar niet om over die 2.481 euro's een fatsoenlijk stukje te verzinnen. Natuurlijk zou ik tevreden vaststellen dat het een enorme bak geld is. Minder dan vorig jaar en toch meer, want toen werd de ziektekostenpremie nog niet van mijn salaris ingehouden en nu wel. Schuldige zou het verder vooral niet nalaten om de open deur in te trappen dat decemberuitkeringen fijn zijn en helemaal als je ze na jaren aflossen eindelijk eens compleet in je zak kunt steken. Maar er moet zeker ook een keerzijde in worden verwerkt.

Dat ik een saldo op een scherm maar saai vind, en eigenlijk een halve zool ben omdat ik het bedrag met mijn naam erbij op internet kwak. Iets van dat ik me door mijn vastgeroeste oogkleppen eigenlijk helemaal niet zo goed raad weet met die plotselinge weelde. Dan misschien een flauwe opmerking in de trant van dat ik er echt niet over peins om het uit te delen en wel absoluut zelf hou. Ik zou vertellen dat een digitale camera en een cheapy autonavigator mijn leventje best zouden verrijken, en dan vragen om aanraders en valkuilen op die gebieden. En doelloos, dat is ook een woord dat er absoluut in moet.

Op het prikbord boven mijn computer hangt gelukkig nog altijd een grote krantenkop en die luidt: Er is altijd een oplossing.

'HalloAutogidswenstufijnekerstdageneneengelukkignieuwjaar.'

Is dat zo, dametje? Wenst Autogids mij dat? Ik heb nog nooit van dat hele krantje gehoord. Maar vooruit, waar is jouw kaartje dan? Bezorgers die kerstfooitjes gaan collecteren hebben toch altijd een wanstaltig kaartje bij zich?

'Diemoetertussenzittenevenkijkenoftochthuismisschien'.

In het noorden van Afrika praten ze snel. Juist ja. Laat eens even zien... De Kwantum en de Budget Wonen en de Scheer & Foppen en de Nijhof en de Kia-dealer en de Intratuin wensen mij zeker ook allemaal een bruisend 2007?

Toch gek dat mijn JA/NEE-sticker de rest van het jaar wel prima gewerkt heeft.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. We klagen graag en vaak dat alles maar duurder wordt, maar dat is helemaal niet waar. Neem nu de ANWB: mijn Wegenwacht Nederland Service met Woonplaats Service en Vervangende Auto Service Nederland kostte dit jaar nog €81,40. In 2007 kosten al die serviezen me nog maar €79,50.

Allemachtig, da's bijna twee euro eraf! En 2007 reden we toch al zo vorstelijk tegemoet... deze ex-schuldknaap moet er even bij gaan zitten. Zie je nou? Niet aan álles zijn we volgend jaar meer kwijt. Aan huur, energie, gemeentelijke belastingen, benzine en ziektekostenpremies natuurlijk wel. Zou het genoeg zijn, die €1,90?

Collega: Maarten, heb jij eigenlijk een kerstboom?

'Neuh. Wel een paar lampjes weggedrapeerd, maar dat is het. Van een kerstboom heb ik in mijn eentje toch geen lol, veelteveel gedoe. Bovendien moet ik dan Kat en Poes de hele tijd bij mijn ballen uit de buurt houden. Mij niet gezien.'

Collega: Hm... en bij een kerstboom telt natuurlijk ook elke piek?

SPAROMETER PLUS: €16,02
reiskostenvergoedingen VARA/NRCV

Met kou, wind en duisternis liggen alle ingrediënten voor een typische decemberkoopavond op het aanrecht. Mijn fiets heeft het door die combinatie afgelegd tegen de auto, die het in een parkeergarage iets verderop warmer moet hebben dan ik. Een kleffe cheeseburger doet soms wonderen, maar voor ik de zin -al tastend- heb uitgesproken kijk ik Merel glazig aan. Ja, dat meen je niet! Portemonnee niet bij me. Ontdekking: dat is niet erg handig.

Merel aarzelt niet en vist de kastanjes uit het vuur. Zowel het fastfood als de garage straks zijn geen probleem. Plekken waar cheeseburgers worden verkocht zijn meestal niet erg sfeervol dus we verkassen. Schuldige wipt zijn tas onder een bar en geniet onder het genot van een drankje van een goed gesprek. Merel betaalt weer. Na een reeks winkels van binnen te hebben gezien is een volle blaas langzaam maar zeker al mijn lichaamsfuncties aan het uitschakelen. En Merel trekt opnieuw haar portemonnee.

De opluchting is van korte duur. Waar is mijn tás nu weer? De afgelegde route flitst voorbij: onder de bar in het café/restaurant van het begin! We lopen op een drafje terug en als ik tussen de benen vandaan kom van een stelletje dat onze plaatsen heeft ingenomen, ben ik weer rustig. Behalve mijn agenda en mijn rijbewijs zat er weinig belangrijks in, want telefoon, parkeerkaartje en sleutels heb ik bij me. Maar toch.

Eenmaal thuis kan ik mijn portemonnee nog steeds nergens vinden, tot ik na overal zoeken mijn tas nog eens opschud en het zwarte kreng er doodleuk uitrolt. Tas terug, geld terug... nu alleen de oplettendheid nog.

SPAROMETER PLUS: €9,19
restant vaste lasten-rekening

Schuldeisers kunnen binnenkort waarschijnlijk makkelijker beslag leggen op het salaris van hun schuldenaar. Minister Ernst Hirsch Ballin van Justitie heeft een voorstel ingediend waardoor deurwaarders via de uitvoeringsinstantie UWV kunnen achterhalen wie de werkgever van een schuldenaar is.

Naar schatting wordt jaarlijks 130.000 keer beslag gelegd via de werkgever. Nu moeten schuldeisers nog vaak handelsinformatiebureaus inschakelen om de werkgever op te sporen. Dat kost niet alleen extra tijd, maar ook geld. De maatregel die Hirsch Ballin voorstelt, zal het bedrijfsleven jaarlijks een besparing van 1,9 miljoen euro opleveren.
De ministerraad heeft vandaag ingestemd met het voorstel. De Tweede Kamer moet nog akkoord gaan.

En toen hield de Schuldige-promotiebus halt in Hilversum voor een boekbespreking in het programma De Staat van Verwarring (VPRO, Ned3). De afgelopen tijd heb ik heel wat microfoons en presentatoren voorbij mogen zien komen, maar deze avond sloeg alles.

Om te beginnen is dit Cees, een dakloze die sinds kort door de bibliotheek in Beverwijk wordt uitgeleend aan mensen die een babbeltje met hem willen maken. Nu ben ik redelijk tegen lenen... maar hier ging het om weinig euro's, dus het was ongevaarlijk.

In babbeltjes maken was Cees dermate goed dat Schuldige (en alle andere gasten) nu een gesigneerd Straatjournaal in huis hebben. Hij had ook wel interesse in de schrijfsels die ik bij me had, maar ja, hij heeft nu eenmaal geen boekenkast in zijn winkelwagentje.

It wasn't overigens him niet, nee.

En, zijn deze boys in het echt net zo absurdistisch als hun talkshow? Eh... ja.

In mijn hand heb ik een heus certificaat: namens De Staat van Verwarring zijn Pieter Jouke en Ronald Snijders verheugd Schuldige te benoemen tot ere-burger van De Staat van Verwarring.

De waarde hiervan heb ik nog niet kunnen bepalen, maar aardig is het zeker.

In de zaal bleken ook nog twee toffe lezers te zitten, én niemand minder dan mijn vertederende/stoere internetvriendinnetje Toeps. Ze had een schnabbel: voor klapvee spelen schijnt haar vanavond twintig euro te hebben opgeleverd (ik heb alleen een certificaat). Gelukkig had Toeps tussen het werken door ook nog even tijd voor haar fans.

Dagen vertraagd, de Sint wordt oud
Maar dat liet gevers en ontvangers koud
Van het weekend met negen in een kring
Voor het jaarlijks terugkerend heerlijk ding

Schuldige, een easy doelwit voor surprise
Geld, boek, roken... wat zou Sint kieze?
Even later lag op schoot een bak voor as
Want ja, sigaretten geven niet langer pas

Senseo-kopjes, letters en zelfs wat geld
Ook iets decoratiefs, zeer op prijs gesteld
Maar een belangrijke les voor het leven
Krijgen is leuk, maar nog leuker is geven!

En dat hoeft heus allemaal niet zo duur.

Minister Zalm van Financiën voelt er niets voor tv-reclames voor krediet te verbieden. Zalm heeft dat donderdag aan de Tweede Kamer geschreven.

Hij reageert in zijn brief op een CDA-motie, die in oktober door de Tweede Kamer werd aangenomen. Daarin werd het kabinet gevraagd reclames voor persoonlijke leningen op tv niet langer toe te staan.

Volgens Zalm gaat een reclameverbod "erg ver, omdat reclame een onlosmakelijk aspect is van het handelsverkeer". Ook is een verbod mogelijk in strijd met Europese regels.

Liefde hoort iets prachtigs te zijn, het mooiste dat er is. Maar soms... soms is ze meedogenloos wreed. Dan wordt het hart verscheurd door misverstand, twijfel, stilte, onbegrip en ontoereikende banksaldo's. Om te kunnen houden-van is soms wat tijd nodig en moet soms een hoge prijs worden betaald.

Natuurlijk, €124,95 is best veel geld. Maar als je wéét dat het om iets puurs, iets echts gaat, mag geen berg te hoog zijn. Op zulke momenten moet je niet denken met je hoofd, maar met je hart.

Dus welkom terug, schatjes!

SPAROMETER PLUS: €4,47
resterend saldo bankrekening

Als een soort Natasha Kampusch loop ik door de stad. Niet Wenen, maar Utrecht. Vergaap me aan gebouwen, bewonder etalages, loop iets langzamer dan de rest van de mensen. Ik heb al die tijd geweten dat het bestond, maar ik kon er niet heen. Mócht er niet heen, had er niets te zoeken. Nu is het anders, want mijn schuld is afgelost. Mijn ontvoerder, van wie ik toch ook ergens wel hield, bestaat sinds een maand niet meer. Gelukkig weet ik verder heus wel wat van de wereld af, want ik mocht heel vaak televisiekijken.

Afijn, deze dagen kijk ik dus mijn ogen uit. De ene winkel is nog mooier aangekleed dan de andere, de ene voorbijganger draagt nog meer tassen dan de ander. Het leuke en soms confronterende van de stad is ook, dat mensen je daar zomaar aanspreken. Van een prima verzorgde, maar ietwat gehaaste mevrouw kreeg Schuldige ongevraagd een financiële tip. De afgelopen decembers had ik misschien wel veel makkelijker kunnen doorkomen... Meneer, heeft u één of twee euro voor mij, want ik moet heel snel iets voor iemand kopen!

Geld uitgeven dat je niet hebt gaat niet, dat weet toch iedereen?

Deze foto staat deze week in Elsevier. Vroeger kreeg ik via deze blik een schone luier; tegenwoordig heet-ie in gedachten verzonken. De foto is na sluitingstijd gemaakt in een sigarenzaak, die daarvoor heel even was omgetoverd tot studio. Een hoed, een dorre rots en mijn paard waren nergens te bekennen, dus hoewel ongeschoren werd het geen  Marlboro Man. Maar Camel Boy was ook best ruig: tijdens de sessie moest hij er vier achter elkaar opsteken.

Dat was niet stoer, maar goor en het hielp enorm. Net als de jaarlijkse besparing van ruim 1.500 euro die stoppen zou opleveren. Minder gezeik bij de tandarts. Niet meer stinken naar je huis en andersom. Beter proeven, beter ruiken, minder snurken, leuker zoenen, meer lucht, kortom: frisheid en fruitigheid! Daar heeft Schuldige zich de afgelopen jaren een paar keer eerder op verheugd, maar dat handjevol stoppogingen liep op niets uit... de sigaret was de beloning voor het aflossen.

Tijdens het maken van de foto dacht ik aan de vrouw die ooit schone luiers bij me omdeed. Ze ging het niet leuk vinden om haar zoon rokend in een bekend weekblad te zien, dat wist ik. Het aflossen is voorbij, dus waarom het roken nog niet? Zoals ik met mijn boek een streep zette onder mijn schuld, zo zet ik met deze foto een streep onder mijn gerook. De eerste werd acht jaar geleden opgestoken, de laatste een week geleden.