Niet alleen Schuldige is wat nerveus, ook de Postbank weet zich niet zo goed raad met mijn naderende afrekening in het financiële circuit. Uitgerekend vandaag, 24 uur voordat het zover is, doet de bank nog een schriftelijke wanhoopspoging: de brief kopt verantwoord lenen, omdat u gerust wilt blijven lenen. Ja, ze kennen me goed daar.

Vervolgens gaat het over veranderde voorwaarden, wordt er gevraagd of de looptijd van mijn lening nog wel bij het leendoel past en ergens halverwege staat het mooiste stuk: Houd uw financiële situatie in de gaten. Dat, mijn beste vrienden van de Postbank, is nu precies waarom ik nooit meer iets zal lenen en waarom uw kansloze brief nu meteen bij het oud papier gaat.

Met het oog op morgen voelde ik de behoefte om de geschiedenis van mijn krediet(en) eens chronologisch uiteen te zetten. Vóór april 2001 was er al lang en breed sprake van saldotekorten, leninkjes, een creditcard en een klantenkaart, maar vanaf die maand was het hek pas echt van de dam.

     april 2001
Eerste aanvraag voor een Variabel Doorlopend Krediet. De Postbank gaat akkoord met een limiet van €5.899,14 (12.999,99 gulden). 
     mei 2001
Verrekte handig zeg, dat krediet! Mag ik nog wat meer? De Postbank heeft vertrouwen in me en de limiet is voortaan €11.500 (25.342,67 gulden). 
     april 2003
Ik heb me een tijdje weten in te houden, maar wat extra geld is wederom welkom. Bij de Postbank mag ik nu tot €15.000 gaan. 
     augustus 2003
Shit. Mijn auto begeeft het en er moet heel snel een andere komen. ABN Amro schiet te hulp met een Flexibel Krediet van €3.000.
     september 2003
De 18.000 euro in de min is me mateloos aan het irriteren. Ik neem me heilig voor dat mijn schuld binnenkort alleen nog maar zal afnemen, in plaats van stijgen. 
     mei 2004
De volgorde 'van klein naar groot' stimuleert en werkt. Na mijn saldotekort, creditcard en klantenkaart is nu ook het Flexibel Krediet van ABN Amro weggepoetst. 
     augustus 2004
De €15.000 van de Postbank staat nog altijd open. Ik zie als een berg op tegen de laatste, enorme kluif en begin deze weblog als ondersteuning.
     oktober 2004
Het Variabel Doorlopend Krediet wordt een gewoon Doorlopend Krediet. De aflossing ligt nu veel hoger en is elke maand precies €300. 
     juni 2005
Het Doorlopend Krediet wordt schriftelijk opgezegd. Opnemen deed ik al niet meer, maar kán nu ook niet meer. Aflossen is het enige dat nog telt.

Herinnert u zich deze nog? Dit pasje zit nu bijna een jaar in mijn portemonnee, maar ik heb 'm nog nooit gebruikt. Hij hoort bij de Postbank-rekening waarmee ik alleen maar afloste. Als mijn salaris er was ging er 300 euro heen, de Postbank slurpte dat weg op de eerste van de maand en dat ging maanden achtereen zo door.

Met een ander pasje ging het ondertussen beduidend minder goed. Mijn wereldse wereldpas van ABN Amro, de bank die mijn salaris doorgeeft, viel de laatste weken bijna uit elkaar van ellende. Het vele tevergeefse pinnen en kansloze checken met de e.dentifier van de afgelopen jaren had duidelijk zijn tol geëist. Een fikse barst en een goed versleten strip waren de logische, maar gevaarlijke gevolgen.

Op mijn verzoek heeft de bank mijn pas razendsnel (en gratis) vervangen door een gloedjenieuw exemplaar. Precies op tijd!

Het waren ongetwijfeld vervelende jochies die dachten dat ze leuk of stoer waren. Ze deden het 's nachts, toen niemand hen hoorde en niemand hen zag. Misschien wel precies op het moment waarop mijn leventje met schulden nog even met een uurtje werd verlengd.

's Ochtends lag de voetgangersoversteekplaats er mishandeld bij. Lampen kapot, klepjes van verkeerslichten open en de omgeving bezaaid met rubbers en ringen. Een doorzichtige, groene schaal met een fietsje erop lag voor mijn voeten in het gras. Geen toeval, toch? Ik mag door, mijn leven wordt groen!

Als dat geen hint van boven is! Nou ja, en rood hing ook wel wat te hoog voor ze.

Een middelbare school, een jaar of tien geleden. Een besnorde docent doet zijn best om Paul, Schuldige en de rest iets te leren over de economie en hij heeft wel degelijk onze aandacht. Het gaat over banken en de toezichthoudende rol van De Nederlandsche Bank. Banken kunnen met problemen altijd bij DNB aankloppen, vertelt de snor.

De aandacht valt ogenblikkelijk weg als mijn vriend Paul verontwaardigd reageert: 'De Nederlandsche Bank zwemt in het geld, daar kunnen ze dan toch best eens een fatsoenlijke deurbel van kopen?!' Mijn lichaam zat acuut zonder traanvocht. Tien jaar later weet DNB een historisch plekje op te eisen tussen mijn digitale afschriften.

DNB heeft mijn zwikkie oude guldenmuntjes dus in minder dan een maand tijd veranderd in euro's en meteen stond vast dat dit bedragje een bijzondere bestemming moest krijgen. Deze vermomde guldens, stammend uit de tijd dat Schuldige absoluut niet met geld wist om te gaan, worden het onderste mini-laagje van een schitterend spaarsaldo.

Stiekem is het een paar dagen te vroeg, maar bij deze verklaar ik mijn Sparometer alvast voor geopend!

Allemaal leuk en aardig, dat bijna-uit-de-schulden-gedoe, maar zo voelt het nog absoluut niet. Zonder vleugeltjes tel ik de dagen af in een waas. Mijn bankrekening, vanmorgen dan éindelijk gevuld met mijn salaris, vertoont nu alweer een saldo om niet jaloers op te zijn. Honderden euro's tegelijk uitgeven ben ik in elk geval nog niet verleerd.

De operatie van Kat is betaald, mijn auto heeft gedronken en ik heb voor de komende weken weer voldoende liters en kilo's voedsel in huis. Alle vaste lasten zijn overgemaakt en ook niet onbelangrijk: voor de Postbank staat de allerlaatste aflossing klaar. Come woensdag and get it, zou ik tegen de bank willen zeggen, and don't come back!

Tja, en dan? Borrelt er woensdag wel een juichend gevoel op? Of komt dat misschien pas op 1 december, als blijkt dat ik die 300 aflossingseuro's voortaan écht allemaal in mijn zak kan houden? Ik ga hier niet beweren dat ik mijn schuld ga missen, maar ik kan de vragen niet beantwoorden. Gelukkig hoeft dat ook nog even niet.

Goedemorgen, Frisia Financieringen.
Goedemorgen, met Schuldige. Ik wilde graag iets van u lenen.
En wat zou u willen lenen?
Ehm... één van uw medewerkers: Leen.

Ik heb Leen van Frisia uitgenodigd voor mijn aflosparty c.q. boekpresentatie. Niet om hem samen met jullie te kunnen lynchen of te bekogelen met tomaten en eieren, maar omdat het nu eenmaal een bekend financieel figuur is. Bovendien zouden mijn schrijfsels dan ongetwijfeld terecht komen bij de DSB Bank, een groot bedrijf dat naar mijn mening te makkelijk leningen verstrekt.

Leen van Frisia is natuurlijk gewoon een acteur met een contract. Een vriendelijke media-medewerker van DSB vertelde me dat hij zich alléén leent voor reclamespotjes en advertenties. Zelfs AZ, de voetbalclub van DSB-baas Dick Scheringa nota bene, heeft het niet voor elkaar gekregen om Leen in het Alkmaarder stadion te laten verschijnen.

De boodschap blijft dus onveranderd: Leen niet.

Vandaag is het de Dag van de Gelijke Beloning. Ja, echt waar. Beloningsverschillen komen in ons land vaker voor dan in andere Europese landen en dat kan natuurlijk niet. Mannen horen voor hetzelfde werk niet beter betaald te worden dan vrouwen of allochtonen, vinden de initiatiefnemers. Knap als je dat weet te weerleggen.

Eén ding stuit me wel enorm tegen de borst. Wat blijkt: mijn werkgever doet vrolijk mee aan deze actie. Uitgerekend vandaag moet ik er namelijk achter komen dat mijn beloning gelijk is aan die in augustus en september. En zo werd de belofte alwéér aan een laars gelapt. De Dag van de Gelijke Beloning. Tja. Blijkbaar niets tegenin te brengen.

Doe mij morgen maar de Dag van de Uitbetaling maar. Ik heb echt helemaal niks meer.

Voor de Hema-bon van de Postbank heb ik van het weekend alvast een mooie bestemming gevonden.

Stel je even voor: Schuldige ligt languit op de bank. Kaarsjes branden, een wijnfles raakt langzaam leeg en er klinkt een muziekje, maar dat hoort eigenlijk niemand. Met het meisje dat ik op bezoek heb is uitstekend een uitstekend gesprek te voeren.

Ik kwam er wel leuk mee weg door te grappen dat het door de schulden kwam. Maar het zinnetje hee, jij hebt gaten in je sokken hoor ik toch liever geen tweede keer.

Kat bedankt jullie bij deze hartelijk voor de blijken van medeleven en de talloze kaartjes op het prikbord boven zijn dekentje. Het othaematoompje (bloedoor) heeft vanmiddag met succes plaatsgemaakt voor een keurige serie hechtingen en een lampenkapje. Meneer zwalkt soms wat onwennig rond en de rest van de tijd lijkt het alsof er een dood beest onder de kast ligt. Over vijf dagen hoeft Kat niet meer voor gloeilamp spaarlamp te spelen, dan mag zijn kraag eraf. Die bewaar ik trouwens, want dat ding kostte €5,40.

De rekening was al met al niet mals. Op de kwitantie prijken verder -naast de operatie zelf- de jaarlijkse inentingen, wondzalf en een paar schimmige, maar ongetwijfeld noodzakelijke injecties. Ik kan je melden dat het bijzonder lullig voelt om zwart op wit en in vijf cijfers te moeten aanschouwen wat een paar groepjes oormijten kunnen aanrichten. Een paar, want niet alleen Kat sjouwde met hen rond: ook Poes bleek een constante mijtentaxi. En dus werd er op de rekening ook nog een dubbele dosis anti-oormijten-spul bijgeschreven. De totale schade: liefst €261,60.

Kat is dus bepaald niet de enige die eventjes iets heeft dat pijn doet. Ook Schuldige moet eigenlijk even bijkomen en aansterken, al ging ik wel uit van een dergelijk bedrag. Ik mag komen betalen als mijn salaris er is en dat zal dinsdag zijn. November wordt bijzonder krap, maar niet onmogelijk. Over een maandje wil ik graag nog een geslaagde operatie kunnen meedelen.

Wat is dat toch met pensioenen? Het aantal verkooppogingen begint onderhand de vormen aan te nemen van een heuse hype. Bah. Nu is het weer de Postbank die me wil verleiden tot een persoonlijke pensioencheck. De Da Vinci Code en Sonja Bakker: move over!

Verdien in 5 minuten een gratis Hema-bon en vul de enquête in. Dat is nog eens lekker makkelijk scoren voor de bank! De Postbank krijgt het nu vast heel druk met al die malloten bij wie alles op z'n pensioengat ligt. En dat allemaal vanwege een goedkope bonnenactie.

Ben benieuwd wanneer ik de mijne krijg.

Na een dag hard werken is het heerlijk om even te ontspannen onder de douche. Niet te lang uiteraard, maar toch. Ik draai de kraan open en het verkwikkende vocht raakt mijn been het eerst (want dat hou ik eronder en de rest nog niet). De vierkante meter onder me is al behoorlijk nat. Telefoon!

Even verwarring. Lekker laten bellen, de huistelefoon van Schuldige is niet voor niets uitgerust met een voicemail. Maar wat als het 'belangrijk' is en de wereld in brand staat? Ik rans het gordijn opzij, gris een handdoek mee, ontwijk Poes die denkt dat ik zijn speeltje een zwieper kom geven en hol door de gang, ondertussen natte voetstappen achterlatend.

'Hoe is het met uw pensioen?' hoor ik als ik de inmiddels eveneens natte hoorn tegen mijn hoofd hou. Nee he, niet weer! 'Uitstekend,' antwoord ik, 'ik heb geen interesse.' Ai, dat is niet genoeg. 'Mag ik vragen waarom niet?' Godsamme echt, sodestraal op! 'Als ik zeg dat ik geen interesse heb, dan lijkt mij dat voldoende.' Klik. Zo. Nog iemand die lekker kan afdruipen.

De laatste vuurproef. Schuldige ziet meer op tegen de operatie van zijn huisdier dan Kat zelf. Google vermeldt griezelige bloemkooloren en vervelende trechters om het krabben tegen te gaan. Wat het allemaal gaat kosten en veroorzaken mag Leen weten, maar mijn zweverige kleine teen houdt het erop dat dit geen toeval is. Die vindt het volkomen logisch dat ik vlak voor het bereiken van mijn eigen hoerapunt nog even stevig gepakt wordt.

Kat maakt het ondertussen goed. Steeds als ik hem wil vertellen dat hij vrijdag onder het mes moet valt hij me in de rede met de mededeling dat hij honger heeft, dus dat lijkt me een goed teken. Zijn zware bloedoortje zit hem uiteraard nog wel in de weg, dus af en toe wordt er geschud en opvallend voorzichtig gekrabd.

De rest van mij vraagt zich af waarom dit net nú moet gebeuren en niet over een paar maanden. Dan was er ongetwijfeld een buffer geweest waaruit ik tegenvallers uit deze categorie misschien niet lachend, maar wel makkelijk had opgevangen. Een stellig plan van aanpak is echter beter dan een zinloze vraag. Dus het maakt me niet uit hoe krap november nog wordt: voor de laatste, ultieme test moet en zal ik slagen.

Kut!! Kat heeft kanker! Ik heb hem de vernieling ingerookt, nu heeft-ie een tumor en straks is hij dood! Om Poes en mezelf verder leed te besparen stop ik onmiddellijk! Wat een enorme lul is Schuldige geweest, dit is mijn eigen schuld!

Dat was zo ongeveer mijn eerste reactie toen ik Kat vanmorgen zag. Zijn linkeroor, normaal een heerlijk plat en zachtbehaard driehoekje, hangt nu naar beneden omdat het bol staat. Het is net alsof iemand er vannacht stiekem een warme pingpongbal ingestopt heeft. Een mini-kaassoufflé die op het punt van ontploffen staat.

De ingeschakelde hulplijn wordt niet verspild en helpt me verder: op afstand concludeert de dierenarts dat we het hier niet over kanker hebben, maar over een gesprongen bloedvat. Waarschijnlijk is dat gebeurd door een ontsteking of getriggerd door een verstoorde verhouding van de micro-organismen die in het oor leven. Klein, maar niet fijn dus.

Dan zijn dan wel verrekt dure wezentjes, want de zwelling zal operatief ongedaan gemaakt moeten worden. Een groen lakentje mag vrijdag uit de kast. De komende dagen moet het vaatje eerst gelegenheid krijgen om te herstellen. De verstoorde begroting die deze frats gaat opleveren is van latere zorg.

Wat is de overeenkomst tussen Leen van Frisia, koningin Beatrix, Georgina Verbaan, Youp van 't Hek, Caroline Tensen, Vrolijke Frans en Klare Kees? Deze BN'ers blijk ik allemaal in mijn boek verwerkt te hebben. Het viel me eigenlijk pas op bij het uitvoerig controleren van de laatste zetproef. Woensdag gaat het naar de drukker, heb ik gehoord.

Maar jij als lezer bent natuurlijk veel leuker en belangrijker dan een Borsato of een Oerlemans. Dus uit de inmiddels 4.000 achtergelaten reacties selecteerde ik nogal wat rake, inspirerende of gewoon leuke opmerkingen. Het zijn teksten die het boek verder inkleuren en op smaak brengen, zoals ze dat eerder deden met deze weblog. Samen uit, samen thuis!

Het gaat om reacties van MegaN, Kuikentje, bergje, Peter in Toronto, Femke, conny, Wormpje, genevieve, Sabine, Jenny, sandra, Bee, Joël, Faye, Pauline P, Theo B, keppe, Jet, snuitje, Dorine, jurgen van jochem, Marieke, Lucide, Hagelslag, Iwan, Merel, toeps, anna-maria, Irene, Laura, sunny, Poohtje, moneymaker, Tes, Mama Monique, Lynlife, zomerbloeier, Citroenvlinder, Sambal Tellor, Netperk, Marinke, sebbo, liz, Esther, Frederike, Giensie, Palisa, FHM, Marie B, roos, Tieka, ria, Warriorprinces, Avelon, Twanneke, Anneke, stresskipje en nick.

Stiekem gaat Schuldige er vanuit dat de reageerders hierboven het leuk vinden om meegenomen te worden in het boek, maar mocht dat nu niet het geval zijn, laat het dan vóór maandagmiddag 12.00 uur eventjes weten. Als je wilt weten welk van je daverende citaten gebruikt is: nog even geduld alstublieft. Het boek wordt ergens in november verwacht, de verschijningsdatum is nog niet geprikt!

In een McDrive heb ik een keer veertig euro cadeau gekregen. Schuldige betaalde met een tientje, maar de caissière moest even wisselen en sloot het raampje. Ondertussen was het in haar hoofd een vijftigje geworden. Zelden nam ik het wisselgeld en de burgers zo gretig aan. Het kan gekker en eerlijker, blijkt vandaag.

Een hongerige Belg keek zondagavond vreemd op bij de McDrive in het Belgische Waterloo. In de papieren zak met zijn bestelling vond hij tussen de hamburgers een envelop met 15.000 euro.

"Even heb ik getwijfeld of ik het geld zou houden. Geef toe, wie zou dat niet doen? Maar mijn ouders hebben me geleerd om altijd eerlijk te zijn", zegt Marco Parra-Martinez (23) vandaag in de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws.

Marco heeft de envelop terugbezorgd. Het geld was de omzet van enkele dagen, die per ongeluk tussen de bestellingen was beland. McDonald's heeft de eerlijke klant een mooi geschenk beloofd.

De internetsite van de Postbank had vandaag alweer te kampen met technische problemen. Opnieuw werden 2,5 miljoen internetbankierende klanten teleurgesteld, net als afgelopen zaterdag en maandag. Dit is een grof schandaal. Van het geld dat ik in mijn eentje aan rente in die tent heb gepompt, had allang een compleet leger topdeskundigen besteld moeten zijn. "Er wordt met man en macht aan gewerkt," zegt een woordvoerder. Het is hem geraden.

Ook een schande: de Staatsloterij is me vergeten. Schuldige had het immens waardeloze lotnummer AV 044003 en cashte voor de tweede maand op rij geen enkele euro. "Stop er lekker mee en spaar het geld dat je overhoudt," zul je nu misschien (weer) zeggen. Ik weet het, ik weet het. Maar de aanhouder wint. Twee keer geen prijs betekent vast dat het de volgende keer heel goed raak is. Mijn bankrekening is er klaar voor (en de Postbank tegen die tijd hopelijk ook).

Qua no-claimkorting gaan we hier nog altijd als een speer. Schuldige stevent af op het maximale bedrag van 255 euro, want ik heb met mijn bijna groene vingertjes nog niet aan het basispakket hoeven zitten. Daarmee krijgt Schuldige veel meer overgemaakt dan veel andere mensen: het gemiddelde bedrag dat in april wordt uitgekeerd is 91 euro, zo werd vandaag bekend. Van de chronisch zieken krijgt bijna niemand geld terug: bij die groep ligt het gemiddelde op 1 euro. Hoeveel? Eén. Schandalig.

Maastricht, 30 september 2006

Geachte heer, mevrouw,

Naar aanleiding van uw verzoek hebben wij uw abonnement voor het mobiele nummer 06-etcetera gewijzigd naar het Bel&SMS TeGoed €27,50 abonnement. Uw contract heeft een looptijd van één jaar.

Met vriendelijke groet,

Vodafone

Van: Afdeling ICT
Verzonden: 09-10-2006 10:40
Aan: Schuldige
Onderwerp: personeelsaanbieding

Beste collega,

Als medewerker van ons bedrijf kom je op dit moment in aanmerking voor een flinke korting bij het afsluiten van een abonnement bij Vodafone. Dus ben je op zoek naar een nieuw abonnement, kijk dan op http://www.personeelsaanbieding.vodafone.nl.

Groet,

Dirk-Jan

Nederlanders ergeren zich massaal aan televisiereclames over leningen. Ruim 90 procent van alle Nederlanders noemt de leenreclames irritant en twee derde zapt weg als een dergelijke commercial op tv komt. Laagopgeleiden hebben de minste problemen met reclames over leningen. Dat blijkt uit een onderzoek onder 531 Nederlanders in opdracht van InterBank, een onderdeel van ABN Amro.

Het onderzoek leert dat meer dan de helft van de Nederlanders zegt nooit een lening te zullen afsluiten met een kredietverstrekker die adverteert via de televisie. De ondervraagden denken dat er informatie wordt verzwegen en dat er addertjes onder het gras zitten.

Begin dit jaar is een nieuwe wet van kracht geworden, waarin regels zijn vastgelegd voor reclames over leningen. Hoewel de richtlijnen uit de Wet financiële dienstverlening (Wfd) in de meeste reclames worden overgenomen, ziet twee derde van de Nederlanders geen verschil. Vier op de vijf ondervraagden blijft erbij dat de commercials misleidend zijn.

Een gewoon tankstation met een gewone klant, die gewoon even een pakje sigaretten komt halen. Niks bijzonders. Maar als het pakje voor mijn neus op de balie is gelegd, gebeurt het. In de lege shop wordt Schuldige tot zijn verrassing vermanend toegesproken. Als Stivoro donateurs heeft, dan is deze pompmedewerker de grootste.

Eigenlijk zou je gewoon moeten stoppen, net zoals ik. Ik was helemaal verrot van binnen, echt waar. Ik ben vijf jaar geleden gestopt. Toen reed ik in Frankrijk en toen was ik het zat, ik heb mijn sigaretten en mijn aansteker gewoon op de snelweg uit het raam gegooid. En sindsdien is het afgelopen. Als je stopt slaap je ook veel beter en je hebt geen last meer van rotzooi in je keel. En je gaat veel beter ruiken en proeven. Ik heb nu een prothese door het roken. (grijnst even) Mijn zoon, die hier in de wasstraat werkt, is net zo'n jongen als jij. Hij rookt nog, maar ik krijg het maar niet aan zijn verstand. Hij moet het zelf inzien. Hier gebeurt het. (wijst naar zijn hoofd)

Ik reken af, geef de man groot gelijk en groet hem. Terwijl ik naar buiten loop dwalen mijn gedachten even af naar een oud vrouwtje, dat me nog niet zo lang geleden aansprak toen ik dampend langs haar bushalte liep. Haar man was net dood en de laatste jaren van zijn leven waren door het roken gevuld geweest met ziekenhuizen, slangetjes en extra zuurstof. Ze vond het zo zonde, en mij zo fris en jong.

Schuldige heeft geen prothese, geen piepende man of eigenwijze zoon en hij komt zelden op Franse snelwegen. Maar is dat voor mij wel nodig? Is het geld in mijn achterhoofd niet voldoende om de asbak voorgoed in de kast te kunnen zetten? Tot nu toe dus niet. Maar ik noteer bij deze alvast een extra reden om te stoppen: het zou me in elk geval een aantal ongevraagde preken besparen.

Het aantal studenten dat een lening afsluit bij de Informatie Beheer Groep is de afgelopen drie jaar fors gestegen. Vooral studenten met een prestatiebeurs doen steeds vaker een beroep op de IB-Groep.

In augustus sloten ruim 120.000 studenten met een prestatiebeurs een lening af, terwijl drie jaar geleden nog krap 74.000 van deze studenten leenden. Ruim 70 procent leent het maximale bedrag van 796 euro per maand. De stijging is mede toe te schrijven aan het grotere aantal studenten.

Lenen bij de IB-Groep is populair bij studenten, omdat de overheid een relatief lage rente rekent van 2,74 procent. Banken berekenen een hogere rente. (Bron: AD)

Het is etenstijd en het regent, maar dat maakt niet uit. Het is druk op het gemeentehuis. Het nummertje in de hand van Merel lijkt nog niet echt op het rode cijfer dat in de gang te zien is. Stadsgenoten zitten zwijgzaam op een rijtje, sommigen druppen wat na. Voor een raam ligt een briefje met de tekst 'niet in de vensterbank zitten', maar een allochtoonse meneer doet het lekker toch. Zijn gesluierde vrouw zit ernaast, wel op een stoel.

Het schijnt druk te zijn vanwege nieuwe rijbewijzen, maar daar komen we niet voor. Merel moet een nieuw paspoort hebben en drie maal moet scheepsrecht zijn. Twee weken geleden waren de foto's niet goed en was het zelfmaakhokje kapot. Eén week geleden waren de foto's in orde, maar wilde de gemeentemeneer ook nog een oude identiteitskaart terugzien. Weer klinkt een zoemer, plotseling komt het rode nummer overeen.

Papieren gaan over en weer. Ik zit ernaast en kijk ernaar. Schuldige is alleen maar mee voor de gezelligheid en omdat hij een auto heeft. Merel voldoet aan alle voorwaarden en zet ergens haar handtekening. Ik hoef nog lang niet, bedenk ik me. Mijn eigen paspoort doet het tot 2010. Merel bestaat ondertussen weer, ze heeft betaald en is ruim 70 euro armer. Over een week ligt haar paspoort klaar.

Als de deuren van het gemeentehuis achter ons sluiten ben ik het die vloekt. Wat een bedrag! Merel lacht en kijkt me aan. Ze heeft gelijk: tegen de tijd dat ik weer aan de beurt ben, bulk ik van het geld en verlopen paspoortverlengingen pijnloos. De regen voel ik ineens niet meer.

Zes versies magnetronsaté in anderhalf uur. Eerst drie keer Japans met teriyakkie-saus. Daarna drie keer Thais met pinda-kokotssaus.

Schuldige heeft zijn snackhand vanmiddag maar eens flink laten gaan. Ik was weer eens uitgenodigd bij het bedrijf dat namens fabrikanten nieuwe producten op consumenten test. De verschillen tussen de stokjes waren minimaal en de overeenkomsten dus des te groter: allemaal even smerig. Ik zou me oprecht schuldig voelen als deze rommel binnenkort toch op de markt komt.

Nou ja, ik heb nu wel vijftien euro. En buikpijn.

Shit. Binnen een maand ben ik uit de schulden, niets meer schuldig, geen Schuldige meer! Woensdag 1 november is groen omcirkeld in mijn agenda.

Deze maand betaalde ik nog maar €4,57 aan rente, waardoor de daadwerkelijke, gewone aflossing €295,43 bedroeg. Zelf maakte ik nog vier tientjes extra naar de Postbank over, om ervoor te zorgen dat er geen restantje bleef staan voor december. En zie: ook de bank heeft nu eindelijk goed uitgerekend wanneer de aflopende zaak afloopt.

Vanaf vandaag kunnen guldenmunten worden omgewisseld bij de postkantoren. De laatste jaren kon dat alleen bij de vier vestigingen van De Nederlandsche Bank. De actie loopt tot het einde van het jaar en is een extra service om het omwisselen te vergemakkelijken. Eind vorig jaar waren er nog 3,5 miljard oude munten in omloop, net als 28 miljoen oude bankbiljetten. De gezamenlijke waarde is ongeveer 1 miljard euro. Veel mensen willen hun oude geld houden, zegt De Nederlandsche Bank.

Schuldige niet. Ik heb het inleveren vanmorgen meteen maar getest. Je moet eerst een heus inleverpakket pakken: gewoon een envelop met een folder, een aanvraagformulier en een plastic muntzak. Zorg dat je een kopie van een identiteitsbewijs bij je hebt en dat je weet hoeveel je gaat inleveren. Geld, ondertekend aanvraagformulier en kopie gaan in de zak en na een paar weken krijg je het geld op je rekening. Als het goed is wordt er bij mij straks 4,97 euro bijgeschreven (10,95 in guldens). Jottum.

Wees op je hoede als je een klein bedrag gaat inleveren, want dat vinden ze op het postkantoor onzin. De dame die Schuldige hielp: ‘Laatst was hier een man die een kwartje wilde omwisselen. Eén achterlijk kwartje! Zulke mensen zou je toch!’

Meer over de uitmuntende actie vind je op www.eurosvoorguldens.nl.