Ach, meneer Schuldige, bent u een beetje zenuwachtig? Hoeft niet, gaat u maar lekker liggen. Ik ontspan mezelf, tenminste, ik probeer het. Zo, even twee verdovinkjes erin... Altijd even vervelend. Voelt u dit nog? Nee. Sjor sjor en een krak. Ah, daar is-ie al. Het gaatje wordt dichtgenaaid, het draadje zal er na een dikke week vanzelf weer uitkomen. Wilt u 'm mee naar huis nemen? Nou, wat zal hij leuk staan op mijn bureau, graag zeg. Tot ziens!

Dit beslaat hooguit een kwartier uit de ochtend van 15 mei jongstleden, toen Schuldige in het UMC Utrecht een gare verstandskies lichter werd. Geen centje pijn. Vandaag komt de rekening en die voel ik ook al niet, want daar hebben we immers de verzekering voor.

Maar mensen, een rekening van €239,10 voor dit wissewasje is echt belachelijk! Zieke lui, daar in dat ziekenhuis.

'Ik ga mijn schulden straks wel missen'

Het is veel te makkelijk om geld te lenen. Dat vindt Daniël, die op de site www.schuldige.nl vertelt hoe hij zijn schuld aflost. In het najaar verschijnt een boek van zijn hand.

1. Het ministerie van sociale zaken maakt 25 miljoen euro vrij voor schuldhulpverlening. Waar moeten ze dat aan uitgeven?
"Er moet meer voorlichting gegeven worden, want niet iedereen weet de weg naar de hulpverleners te vinden. Daarnaast moet er meer aandacht komen voor de problemen. Er is een enorme campagne om het roken tegen te gaan, waarom niet over geld lenen?"

2. Iedereen is toch zelf verantwoordelijk voor het geld dat hij uitgeeft?
"Ja, maar soms moet je mensen tegen zichzelf in bescherming nemen. Het is veel te makkelijk om leningen af te sluiten bij banken en kredietverstrekkers. Je loopt met je paspoort bij een bank naar binnen en voor je het weet sta je met een paar duizend euro weer op straat. Kredietverstrekkers adverteren overal -"het WK moet je op een breedbeeld bekijken"- en zo wordt het heel normaal om te lenen. Postorderbedrijven als Wehkamp en Neckerman doen daar ook aan mee en verdienen daar ontzettend veel geld mee. Eerst geld verdienen en dan pas uitgeven, dát zou de normale situatie moeten zijn."

3. Hoe breng je dat mensen aan hun verstand?
"Eerst moet er meer aandacht voor komen. Af en toe komt het CBS of het Nibud met cijfers naar buiten en dan komt er een berichtje in de krant, maar verder hoor je er weinig over. Schulden zijn een taboe. Ik ben mijn weblog begonnen als een dagboek; om het aflossen voor mezelf bij te houden en als stok achter de deur. Inmiddels komen er ongeveer vijfhonderd bezoekers per dag. Ik krijg ontzettend veel reacties. Af en toe schrijven mensen dat ze fan zijn en dat ik hun voorbeeld ben. Mensen vragen vaak waarom ik nog een auto heb en nog rook. Ik leef niet als een kluizenaar, mensen begrijpen soms niet dat ik zoek naar een balans tussen leven en aflossen. Ook heb ik wat tips op de site gezet die mij hebben geholpen om uit de schulden te komen."

4. Is het hebben van schulden een manier van leven?
"Een beetje wel. Ik ga het straks wel missen om schulden te hebben, hoe raar het ook klinkt. Het is een hobby geworden om de kosten omlaag te krijgen. Ik ben genezen, maar zal wel altijd bewust met mijn geld om blijven gaan."

5. Wat ga je doen als je schuldenvrij bent?
"Als alles goed gaat, ben ik in november klaar met aflossen. Dan verschijnt ook een boek op basis van mijn weblog. Daarin vertel ik hoe ik van mijn 18.000 euro schuld ben afgekomen. Ik hoop dat ik anderen kan inspireren om hun problemen aan te pakken. Ik ga niet als een Emiel Ratelband het land in om mensen van hun schulden af te helpen, maar door het succes van de website en het boek heb ik wapens in handen gekregen om wat aan de problemen te doen."

Sytse Wilman (Trouw, donderdag 29 juni 2006)

Mijn auto, leven en weblog waren wuppievrij en ik genoot ervan. Terwijl het hele land in rep en roer was omdat ze -schande!- ineens op bleken te zijn en er zelfs auto's voor werden opengebroken en bekeuringen voor werden uitgeschreven, was Schuldige wuppieloos. En ook nog toen Nederland werd uitgeschakeld en de wupjes ineens massaal met hun voetjes naar boven langs de weg kwamen te liggen.

Gisteren zag ik tot mijn verbazing een goedbewupte koker op de servicebalie van 'mijn' Albert Heijn, waar ik eigenlijk nauwelijks meer kom. Ze waren toch hartstikke op? Ik stootte mijn gezelschap aan en uitte mijn onbegrip. En dat had ik niet moeten doen. De caissière plantte zomaar en voor niets twéé wuppies op de balie en wenste ons nog een goeie middag. Nu hebben mijn katten nieuwe speeltjes.

Gratis. Wat later aan een rage meedoen, loont blijkbaar de moeite. Dat geldt trouwens ook voor de afgeprijsde oranjevla. Als je het hele alfabet aan geur- en smaakstoffen maar snel genoeg naar binnen snatst, krijg je heus wel het idee dat je sinaasappel proeft. Ik slacht een pak vla, mijn huisdieren twee wuppies. Eéntje ligt al in een hoek, met z'n voetjes omhoog. Dat gaat goed zo.

Eerlijk gezegd liep ik al langer met de gedachte om het maar gewoon te bekennen. Ik zou het hier neerkwakken en de computer uitzetten, om de volgende ochtend eens met een half oog en een weggetrokken gezicht aan de reacties te beginnen. Om te voorkomen dat je het over een paar dagen ergens in de krant leest, zeg ik het nu maar: ik rook. Weer. Nee, nog steeds.

Mijn allereerste logje was stoppoging 1 en in september vorig jaar kondigde Schuldige iets aan van dezelfde strekking. Het is allemaal slecht en duur en ongezond en stom en iets voor losers. Dat weet ik allemaal wel. En tóch slaag ik er maar niet in om een beetje van mijn aflosdiscipline over te hevelen naar dat andere terreintje dat nog braak ligt.

Frustrerend. Misschien heeft het één wel juist gewoon met het ander te maken en is het een excuus. Een surrogaat-beloning, jaja, dat dan weer wel. Ik weet het niet. Natuurlijk wil ik er vanaf en dat gaat ook gebeuren. Maar nu nog niet.

Zo. En nu zet ik de computer uit en kom ik morgenochtend terug om eens met een half oog en een weggetrokken gezicht aan de reacties te beginnen.

Het kabinet steekt 25 miljoen euro extra in de schuldhulpverlening. Dat heeft staatssecretaris Van Hoof gezegd op een congres over de aanpak van problematische schulden.

Nu krijgen zo'n 40.000 mensen hulp van kredietbanken om binnen 3 jaar uit de schulden te komen. Op het congres werd gezegd dat er 130.000 Nederlanders met probleemschulden zijn. Vaak kunnen ze de weg naar de schuldhulpverlening niet vinden. (Bron: NOS Journaal)

Dat was dus niet de afspraak, he. Ik zou mijn schuld helemaal alleen aflossen. Geen hulp, niet van ouders of vrienden. Er waren zelfs lezers die mij, volledig in de geest van Karyn Bosnak, geld wilden geven en ik antwoordde dat ik dat niet wilde. Reuze aardig ja, dat wel, maar Schuldige ging alsmaar voor de kick van het ‘zelluf doen’.

En nu heb ik me toch 250 euro laten toeschuiven door een familielid. Protesteren had geen enkele zin en de overschrijving kon ik niet tegenhouden. Maar is het niet veel leuker om te geven dan om te krijgen? Daarom accepteer ik deze gift, deze extra aflossing, in grote dankbaarheid. En dan spreken we nu weer af dat Schuldige de rest zelf doet.

Wat een foute ketting. Het is maf om te ontdekken dat er dingen zijn die heel goed bij je passen, terwijl ze totaal niet bij je passen. Of zoiets.

En het prijsje dat eraan hangt klopt ook al niet. Hij was 8 euro, maar ik móest hem hebben!

Het is 22 juni en op de kalender van Schuldige is dat de laatste dag van de maand. Waarschijnlijk. De kans is immers bijzonder groot dat morgen mijn salaris wordt bijgeschreven en dan kan het maandelijkse ritueel van betalen, overmaken, doorsluizen en aflossen weer beginnen.

Normaal gesproken is het dus nu tijd voor een verhaaltje over hoe krap ik wel niet zit en dat ik héél erg hoop dat mijn verdiensten snel zullen arriveren. Maar tot mijn verbazing kan ik nu eens breken met die traditie. Goed, van mei is er niet veel over, maar als het allemaal heel gek loopt kan Schuldige het zelfs tot maandag uithouden.

En dat ondanks de voetbalplaatjeshype, 53 overgewaardeerde winegums en mijn deelname aan een WK-poule... Verder was mijn salaris niet hoger dan anders en maakte ik weer verlies met mijn Staatslot (over tradities gesproken). Het voorschot van de uitgeverij heb ik er ook niet doorheen gejast en dat weet ik heel zeker, want dat moet nog komen.

Wat is het dan wel? Geen idee. Maar dit raadseltje zie ik op 22 juli graag terug.

In de krant stond dat het aantal miljonairs in ons land flink gestegen is. Eind vorig jaar waren het er ongeveer 108.000. Dat is toch een behoorlijk groot deel van de bevolking en eerlijk gezegd zijn het er meer dan ik had verwacht. Blijkbaar is het dus helemaal niet zo moeilijk om miljonair te worden.

Schuldige heeft eens zitten rekenen. Als ik nog veertig jaar aan het werk blijf hengel ik toch op z'n minst nog ruim 800.000 euro binnen. Voor de rest wordt het rente trekken, statiegeldflessen zoeken, hopen op een rits prijsjes in de Staatsloterij en afwachten wat mijn boek "doet". Dus ik word gewoon miljonair!

En toch heb ik het gevoel dat er ergens een foutje zit in mijn berekening.

Voor mijn kindje hebben de uitgever en ik inmiddels een puike werktitel bedacht. En nog eentje en nog eentje. Maar misschien zien we wel iets geniaals over het hoofd en heb jij een veel beter idee. Kom maar op met je suggesties, ik ben benieuwd.

En je doet het natuurlijk niet voor niets. Als jouw idee straks op de voorkant prijkt, kun je een uitnodiging tegemoet zien voor de presentatieparty! Oh, wacht even, ik hoor net van de jury dat de prijs verhoogd wordt. Je krijgt het boek er natuurlijk bij!

Het werd langzaam donker en de reclame begon. Wie zat te azen op één van de winegums in mijn zakje moest echt nog even geduld hebben. Eerst mijn missie, daarna pas uitdelen. Ik deed het snel. Al het snoep lag in minder dan een seconde op mijn buik. Eén voor één gleden de gekleurde snoepjes terug de zak in.

Raar?

Oh nee. €4,37 durven vragen voor 53 winegums, dát is pas raar.
En duur.

Hans van der Togt in Vara TV Magazine: Toen Endemol naar de beurs ging mochten wij voorintekenen. Ik heb er al mijn spaarcenten in gestopt. Dat was drie ton. Twee jaar later, met Telefónica, ging het acht keer over de kop en had ik 2,6 miljoen op de bank. Ik ben nu binnen. (...) Ik heb niemand. Ik heb geen ouders, geen partner, geen kinderen. Alleen twee hondjes. Daarom heb ik ook een euthanasieverklaring. Er is straks toch niemand die bij mij langskomt. Ik ben moederziel alleen.

In mijn geheugen kwam tot nu toe maar één uitspraak van Mister Rad Van Fortuin voor: hier is onze enige echte eigen Leontine! Nu zijn het er twee.

Technisch ben ik niet. Schuldige is zo iemand bij wie alles gewoon moet werken en mijn apparaten moeten het liefst zo min mogelijk knoppen hebben. En als het dan tóch een keertje misgaat met het broodrooster of de wekker, dan kan ik altijd nog terugvallen op een la met een flinke stapel handleidingen.

Mijn laatste gestekkerde aanwinst dateert van begin dit jaar en is een decoder. Ik noem 'm vaker 'mijn voetbaldoos', want ik kreeg hem om af en toe live naar een wedstrijd uit de eredivisie te kunnen kijken. Daar zat ik niet eens op te wachten, want het was een extraatje. Deze zwarte machine kreeg Schuldige gratis toen hij via Versatel ging bellen.

Dat er maar één knop op zat (aan-uit, ideaal) kon niet voorkomen dat mijn decoder zich het afgelopen half jaar ontpopte als een regelrechte stofverzamelaar. Totdat ik van de week pas ontdekte dat ik er ook bijna alle gewone televisiezenders mee kan bekijken, maar dan dus digitaal. Verrek zeg. Ach natuurlijk.

Dat betekent dus ook dat ik voor Jan Doedel al zes keer €14,95 aan het kabelbedrijf heb betaald. Kijken via de voetbaldoos van Versatel kost het eerste half jaar niks-nakkes-nada en daarna een luttele 5 euro per maand. En ik maar denken dat mijn vaste lasten al maanden op hun laagst en puikst waren! Gelukkig heb ik de techniek van opzeggen inmiddels wel in de vingers.

Goedemiddag, spreek ik met de heer S.C.H. Uldige? En woont u daarendaar en met wie? Wat voor werk doet u? Er was zowat geen woord tussen te krijgen. Toen ik eindelijk iets terug mocht zeggen bleek dat het over pensioenen ging. Iets waar Schuldige op zijn 26ste nou niet dagelijks mee bezig is. En on top of that al geregeld.

En dus werd het belletje vriendelijk afgekapt met de mededeling dat ik geen interesse had. Een paar dagen later krijgt Schuldige op vreemde plaatsen jeuk als er "met veel plezier" een brochure in de bus valt "zoals onlangs met mij was afgesproken". Wij bellen u binnenkort even op om een vrijblijvende afspraak te maken.

Zo geschiedde en nee, deze keer kon ik de lol er niet van inzien. Zelfs het opsturen van een baksteen kwam even niet in me op. In plaats van excuses kreeg ik nota bene een nieuwe brochure-slijt-poging te horen! Toen ik die de kop had ingedrukt, werd mij nog even fijntjes "veel geluk met mijn pensioen" gewenst. Alsof ik ten dode ben opgeschreven nu ik niet met FCO in zee wens te gaan, bah. Hierbij wens ik het bedrijf nog veel geluk met het binnenhalen van klanten.

FCO heeft tot nu toe niet gereageerd op een digitale, vriendelijkere versie van dit verhaal.

Toen de onderzoek-mevrouw weg was, was ik niet de enige die nog met wat vragen zat, zo bleek. Ook de onderzoekster zélf bedacht zich dat ze dinsdag nog wat had laten liggen en dus kwam ze vanmiddag terug. Nog meer vragen over geld en schulden, maar nu vooral uit de tijd dat er bij Schuldige alleen nog maar haar op zijn hoofd groeide.

In hetzelfde hoofd moest ik vanmiddag dus flink graven. Mijn kindertijd ligt niet alleen al eventjes achter me, maar sommige herinneringen lagen ook ver weggestopt in hersenlaatjes die eigenlijk niet meer open hoefden. De interviewster ging er met een stofdoek doorheen en dat was lekker. Een schoon huis is fijn, dus dat geldt ook voor de bovenkamer.

Afgezien van de temperatuur en het soort koekjes op tafel leek vanmiddag veel op afgelopen dinsdag. Maar het belangrijkste verschil was het gevoel dat me besprong terwijl ik de deur openhield: het is af zo. Mijn bijdrage aan het onderzoek zit erop en Schuldige heeft een onbetaalbare vergoeding gekregen: een heleboel inzicht.

Ja, het gat in mijn hand is allang dicht en bovendien heel mooi genezen. En toch vind ik het belangrijk om te weten waar de weg naar mijn schulden ongeveer begonnen is. Om te bepalen waar en waardoor het misging, om te snappen wat het kwartje een paar jaar geleden deed vallen. Om een beslissing te nemen over mijn geldgedrag in de toekomst.

Je ziet het: ik maak vorderingen met mijn eigen onderzoek. Twee vrouwen zijn daarvoor verantwoordelijk en scoren bij deze een digitale kus. Eén van hen is een verrekt goeie onderzoekster.

Help! Ik dacht dat ik veilig was, maar ik ben er alsnog gloeiend bij. Op de valreep, vlak voor de start van mijn schuldenvrije bestaan, ben ik gevonden door de rakkers van Lenen.nl. Of ik ook zo'n hoge rente betaal voor mijn leningen, mijn voorletters en mijn adres... ze weten de hele rambam van me. En hoe Schuldige in hun bestand komt? Zeg jij het maar. Ik ruik hoe dan ook een nieuwe uitdaging.

Lenen.nl gaat mij uiteraard subiet verwijderen uit hun lijstje met potentiële slachtoffers. Maar dat is geen makkelijke opgave, hoorde ik dit weekend. Vriendelijk meedelen dat je geen prijs stelt op aanbiedingen om je "droomwens waar te maken" schijnt niet voldoende te zijn. Dat vraagt dus om zwaardere middelen.

Een baksteen bijvoorbeeld. Waarschijnlijk vinden ze het wel niet zo heel grappig om een baksteen te ontvangen op hun antwoordnummer. Lenen.nl draait dan immers op voor de portokosten. In een begeleidend briefje dreigen met een stoeptegel schijnt vervolgens afdoende te zijn.

Dit idiote plan komt niet uit mijn koker, moet ik zeggen. Maar Schuldige is dan wel weer idioot genoeg om de procedure te volgen, als het moet.

Kom, dacht ik, ik doe het eens anders. Deze maand zet ik eens níet van te voren op mijn weblog welk nummer mijn staatslootje draagt. Dat heeft Schuldige nu vier keer gedaan en dat leverde drie miniprijsjes, één keer niks en vorige maand nog zowat een hartstilstand op.

Tja, hoe moest dat verder? Had ik mijn portie 'geluk' nu verbruikt en zou ik nu voorlopig niet meer in de buurt komen van het grote geld, zoals een lezer zich fijntjes afvroeg? Er zat maar één ding op. Het roer moest om, het tij gekeerd, mijn EG 097423 hield ik deze keer mooi voor mezelf!

Afijn, dat werkte dus ook voor geen ene euro.

Vijf hele euro's om mee te doen aan de WK-pool op mijn werk? Vooruit dan maar. Anders slaat het verzamelen van die voetbalplaatjes ook nergens op.

Duitsland-Costa Rica wordt 2-1, Nederland wordt tweede in zijn poule, Brazilië houdt straks de cup omhoog, er vallen 172 doelpunten en 9 rode kaarten.

Schuldige heeft zes A4'tjes met voorspellingen ingeleverd. En of ze ergens op slaan? Het is te hopen van wel. Voor de winnaar van de poule ligt ruim 100 euro klaar.

Bedrijven krijgen steeds vaker te maken met geldproblemen van werknemers. Uit onderzoek van het NIBUD blijkt dat ruim 70 procent van de bedrijven het aantal werknemers met schulden in de afgelopen twee jaar zag stijgen.

Steeds vaker laten schuldeisers beslag leggen op het loon. Bedrijven moeten daaraan meewerken. Ook vragen werknemers vaker om voorschotten en melden ze zich ziek vanwege geldproblemen.

Het NIBUD komt daarom met een brochure voor mensen die bij personeelszaken werken. Daarin staat hoe ze financiële problemen kunnen voorkomen, herkennen en oplossen. (Bron: NIBUD)

Een onderzoek van de Universiteit Maastricht? Over geld en schulden en de invloed daarvan op je leven? Kom maar op, dacht ik. Over zijn schulden praten doet Schuldige immers wel vaker. Dat kon toch geen probleem zijn? Bovendien had ik al eens eerder meegewerkt aan een vergelijkbaar verzoek. Dat was minder groot en ging ook minder diep, maar toch.

De onderzoeker die gisteren langskwam ging professioneel en grondig te werk. Ik had me voorgenomen openhartig te zijn tegen deze wildvreemde, maar aardige vrouw. Het ging vanzelf. In Maastricht worden straks twee volle bandjes uitgetypt, want bijna alles is opgenomen. Sterkte ermee. Maar toen ik de deur achter haar dichtdeed, voelde ik me net zo leeg als mijn bankrekening.

Haar vragen waren beantwoord, maar ik had er ineens een paar bij. Mijn hoofd tolde en er kwam niks meer uit mijn vingers. Want waarom kan dat aflossen niet wat rustiger en moet dat zo fanatiek? Waarom roep ik eigenlijk dat ik ongeschikt ben voor de liefde zolang ik in de schulden zit? En hoe gaat het verder als Schuldige eindelijk kan sparen? Ga ik straks soms steenrijk dood omdat ik een krent blijf?

Het waren mijn eigen vragen waar ik gisteren geen antwoord op had. Vandaag staan ze nog steeds open en dat zal morgen ook nog zo zijn. Het geeft niet, heb ik besloten. Het mooie ervan is dat ik nu mijn eigen onderzoekje kan starten. Het zal alleen nog wel even duren voordat de resultaten ervan bekend worden.

Meer dan de helft van de Nederlanders betaalt rekeningen te laat. Het is dit jaar voor het eerst dat dat gebeurt, blijkt uit onderzoek van de Groep Gerechtsdeurwaarders Nederland. Vooral rekeningen van abonnementen en contributies blijven liggen, net als energierekeningen en nota’s voor de telefoon.

Een tekort aan geld blijkt gek genoeg niet de belangrijkste oorzaak van de wankele betalingsmoraal van de Nederlander. Volgens de GGN hebben we vooral een tekort aan aandacht en alertheid. De organisatie pleit voor een strengere aanpak, omdat laat betalen kan leiden tot wanbetalen en ook geld kost.

Het meest stipt wordt er betaald onder de grote rivieren, terwijl mensen in Noord-Holland vaak het traagst zijn met overmaken. In de stad Utrecht zijn mensen het meest positief over de ontwikkeling van hun inkomen. Van de grote steden heeft Rotterdam het meest te maken met deurwaarders en incassobureaus. (Bron: NOS Journaal)

Heus, ik wilde er niet aan toegeven. Voetbalplaatjes sparen op je 26ste? Doe even normaal. Maar het is de schuld van de krant. Daar zat een paar weken geleden zomaar het album bij. Ja, en toen ging het mis. Toen zat Schuldige ineens weer eventjes in 1990.

Niet dat het WK van dat jaar me zo goed is bijgebleven. Ik was 11 en de (tegenvallende) resultaten van Oranje, de nieuwe kampioen van Europa, gingen volledig langs me heen. Mijn vriendjes en ik hadden het veel te druk met onze ruilpraktijken op het schoolplein. Onze albums moesten vol. Al het geld dat ik kon vinden ging op aan stickerzakjes.

Na 16 jaar is de verslaving terug. Het openratsen van de zakjes, het inplakken, het toewerken naar een compleet album... het is allemaal weer even spannend. Om te ruilen hoef ik niet als een verslaafde kinderlokker naar het schoolplein, want een aantal (ook 'volwassen') collega's ging ook voor de bijl. En we schieten samen al aardig op.

Schuldige is bijvoorbeeld zo ongeveer op de helft en dat betekent dat er voor enkele tientjes is ingeplakt. Eerlijk gezegd dacht ik dat het sneller zou gaan en minder zou kosten. Maar dat ik de Japanse held Shunsuke Nakamura al vier keer dubbel heb, is niet zo'n goed teken.

Afkicken gaat niet meer, zei de dokter.

Hoe ga je om met minder geld?
Wat betekent dit voor je leven?

Jeanine Schreurs, onderzoeker bij de Universiteit Maastricht, zoekt contact met mensen die daarover willen praten. Privacy is gegarandeerd. Er zijn geen kosten, wél een kleine beloning. Wil je meer weten, bel dan 043–3258683 of stuur een mailtje: jeanine.schreurs@hccnet.nl.

Aanstaande dinsdag kan mevrouw Schreurs niet. Dan komt ze namelijk bij mij langs. Doe jij ook mee?

Misschien komt het door de hoge stomerijkosten voor dat blauwe leeuwenpak. Of zou Jan Mulder veel te veel hebben uitgegeven toen hij in Rome was? Vallen de kosten voor het ontwerpen van je eigen giropas soms hoger uit dan verwacht? Hoe dan ook, leningen van de Postbank zijn duurder geworden. Sinds ik begon met aflossen was de rente 8,7 procent, nu is dat ineens 9,0. Jonathan, bedankt voor je oplettendheid!

Hoewel dit een frats is die niet scheelt, heeft Schuldige weinig last van de renteverhoging. Ik doe alleen maar mee aan verlagingen. Van mijn maandelijkse aflossing van 300 euro stak de Postbank vorige maand nog €29,41 in haar zak en deze maand is dat bijna drie euro minder, maar dat komt vooral door het doorsluizen van mijn vakantiegeld. In totaal ging er in mei €1.273,52 af.

Bedankt voor alle enthousiaste reacties op het boek, hartstikke leuk. Met zoveel aspirant-kopers wordt sparen straks wel heel makkelijk!