Het is vandaag Koninginnedag, zeggen ze. En als ik buiten rondkijk, lijkt het er inderdaad op. Daar is het oranje en daar zijn aubades en rommelmarkten. Daar staan dwarsfluitende meisjes voor een paar euro de hele dag Vader Jacob en zichzelf belachelijk te maken.

Schuldige doet gewoon alsof hij gek is. Koninginnedag op de 29ste? Ja hoor. Juliana was niet jarig op deze dag, Beatrix is het ook niet en Willem-Alexander zal het nooit worden. Maar ik stop een oranje tompoes in mijn mik en wens iedereen een hele leuke dag!

Het wordt pas echt Koninginnedag met een prijs van 1 miljoen euro in de Staatsloterij. Dus notaris, doe je best en tover vanavond de vorstelijke combinatie GP 043838 eens uit je hoge hoed.

Een oude sok als opbergplek voor waardevolle spullen? Dat kan niet meer, vinden een paar Amerikaanse uitvinders. Als kluisje voor uw waardepapieren is er nu een vieze, witte onderbroek.

Het innovatieve kledingstuk is uitgerust met een flink bruinkleurig remspoor, dat dieven flink moet afschrikken als hij naar uw dure spullen aan het zoeken is. De onderbroek is vooral handig voor vakantiegangers, die hun paspoort en geld veilig willen opbergen.

Je moet als dief wel erg sterk in je schoenen staan, wil je de smerige onderbroek pakken om erin te graaien naar zaken van waarde, aldus de website die ze aan de man probeert te brengen.

Okee, ik ben overstag, ik doe het! Schuldige werkt mee aan het programma Wat Zou Jij Doen? van de KRO. Als ze genoeg mensen kunnen vinden, komt er een aflevering met als thema Mijn kind heeft schulden. Ik speel dan de rol van kind, he.

Ook meedoen? Kijk even op hun site. Neem daarna contact op met redacteur Richard Verburgh van Eyeworks via 020-3463787 of stuur hem een mailtje. Dan zien we elkaar misschien in mei!

Rood is de kleur van de liefde. Pure chocolade zit meestal verpakt in rood papier, net als karnemelk. De kleur rood wordt dus ook gebruikt om volheid of puurheid aan te geven. Rood is een kleur die snel de aandacht trekt, en wordt gezien als een teken van gevaar. Een rode lijst is dan ook een opsomming van mensen, dieren of zaken waar gevaar aan verbonden is. Daarom wordt rood veel gebruikt in verkeerslichten en seinen. Deze betekenis komt wellicht ook doordat bloed een rode kleur heeft. Ook in spreekwoorden komt het woord rood veelvuldig voor... *knip*

Aldus Marco Borsato, die helemaal los gaat en niet uitgepraat raakt over zijn nieuwe single 'Rood'. Karnemelk, bloed, seinen... er wordt van alles bij gesleept. Maar waar zijn de negatieve banksaldo's? Meneer Borsato was al 'Binnen', dus rood staan kwam begrijpelijkerwijs niet in hem op. Eigenlijk moet hij zich rood schamen.

De bloemetjes zijn ontzettend buiten gezet. Ik heb geshopt, gekocht en alleen maar aan mezelf gedacht! Zo langzamerhand had Schuldige wel weer een cadeautje verdiend, niet dan? In tegenstelling tot sommige collega's heb ik me weten in te houden en maar een tientje uitgegeven. Aan een muis.

Helaas voor mijn huisdieren is het er eentje voor de computer. Toegegeven, de oude had nog best even meegekund. Maar hij was gewoon vies en het scrollwieltje wilde nog maar één kant op. Toen ik toevallig ergens een verse klikker zag hangen, ging ik voor de bijl. Alsof het een zak snoep bij de kassa in een supermarkt was. Wat is het toch verrekte lekker om een impulsaankoop te doen!

Maar laten we wel wezen, deze muis is een verantwoorde koop en bovendien een regelrechte investering. Zonder muis immers geen weblog. Een tientje is helemaal geen geld meer als je bedenkt dat ik er constant aan zit. In het verleden heeft Schuldige aan sommige meisjes honderden euro's uitgegeven en die raakte ik toch echt minder vaak aan.

Deze week kan alvast niet meer stuk, de pinpas is weer bruikbaar. Op mijn rekening is €1.653,94 bijgeschreven en dat is het hoogste bedrag sinds december. Volgende maand wordt het natuurlijk helemaal feest, als het vakantiegeld wordt bijgeleverd. Maar goed, zo ver zijn we nog niet.

De eerste uitgave is alweer een feit. Elke maand op de Schulderiaanse kalender begint hetzelfde, namelijk met een bezoekje aan de onbemande benzinepomp. Toen er echt geen druppel meer bij kon, bleek dat ik voor ruim 70 euro had getankt. Een triest record, als je het mij vraagt.

Om de volgende tankbeurt zo lang mogelijk uit te stellen, neem ik vanaf nu nog vaker de fiets. Het leuke is dat het KNMI wel wil meewerken aan mijn voornemen, zo blijkt. Yeah! Een goeie week gewenst!

Leen van Frisia doet zo zijn best om bij ons in de smaak te vallen...
Hij is goedlachs en zijn reclames gaan vergezeld van een aanstekelijk riedeltje.

Maar 231 jaar de tijd krijgen om een lening af te lossen is ook niet onvriendelijk.

Kaarsen, een romantisch fort en in het middelpunt van de belangstelling twee verliefde mensen waarvan eentje ook nog zwanger. Schuldige was netjes aangekleed, maakte gezellige babbeltjes en nipte aan champagne. Voor de tortelduifjes had ik bij me waar ze om hadden gevraagd. De geur van luxe snoof ik op zover mijn longen konden.

Eenmaal thuis is het sprookje over. Is de benzine op en mijn portemonnee leeg. Het masker mag af, mooi weer spelen hoeft niet meer. Ik zal zometeen voor het eerst moeten douchen met de stoffige hotelzeepjes die ik in mijn ruige periode als Big Spender hier en daar heb meegegrist. Je begrijpt het, de centen zijn weer op.

Gaat Schuldige nu dramatisch doen?
Welnee. Het was gewoon een dag met interessante uitersten.

Geld verdienen met mailtjes ontvangen. Ergens in 2004 surfte ik toevallig tegen zo'n website aan. Vooral de naam (VerdienNuSnel) trok me over de streep en mijn inbox begon zich te vullen. Het werkte!

Althans, aan déze kant werkte het. Het clubje achter de site kreeg te maken met problemen, maar Schuldige klikte vrolijk door. Nog niet zo lang geleden droogde de stroom mailtjes ineens op. Wat bleek: ik moest mijn centen ineens bij elkaar gaan zoeken op de site zelf.

Nu is VerdienNuSnel ineens in onderhoudsmodus. Er valt niks meer te klikken en ook de mogelijkheid om de uitbetaling van mijn 20 zuurverdiende euro's aan te vragen, is verdwenen. Wel, mijn geduld is nu op.

Gelukkig zijn de wegen die naar mijn geld leiden al door haar bewandeld. Hoe zijn jouw ervaringen met Get Paid To Read-websites? Wat is de beste?

Update november 2006: ga niet met deze site in zee! Er wordt niet uitbetaald!

Daar stond ik dan. Mijn koplampen schenen in mijn rug, de motor draaide nog en mijn armen deden hun uiterste best om een wildvreemde bejaarde overeind te houden. Het voorwiel van zijn fiets draaide nog, in mijn witte motorkap zat een kleine deuk. Shit, niet doodgaan! Shit, nu kom ik te laat! Shit, is het nu waar wat ze zeggen over jongens die net hun rijbewijs hebben?

Dit ongeluk was gelukkig niet mijn schuld. De fietser had de bocht afgesneden en was zo ineens op mijn weghelft verschenen. Het viel mee. Het slachtoffer kwam weer bij zijn positieven, ik legde zijn vervormde fiets achterin en bracht hem thuis. We regelden alles netjes en dat was maar goed ook. Een paar weken later bleek dat er ook nog een bril en een pols last hadden van onze ongeplande ontmoeting.

Nog geen jaar later, hooguit 200 meter verderop. Daar stond ik dan. De verkeerslichten op het kruispunt hadden alleen nog maar knipperend oranje in petto. Met een doffe klap was mijn rechterwiel zojuist naar binnen gedrukt door een bestelbusje met schilders, op weg naar een vroege klus. Bevend maar zonder schrammetje stond ik zowat op de haaientanden, waar ik beter naar had moeten luisteren.

Dit ongeluk was dus wel mijn schuld. Een takelwagen bracht mijn wagentje en mij naar een garage, waar we alles netjes regelden. Voor de tweede keer in korte tijd moest ik de verzekering bellen. Ik wilde ze eigenlijk geen gelijk geven, maar de feiten logen er niet om: jonge jongens in Golfjes zijn een gevaar op de weg. Op mijn polisblad stonden nu -2 schadevrije jaren en ik voelde me stom.

Inmiddels zijn we een paar jaar verder en is Schuldige haast een heer in het verkeer. Het heeft even geduurd, maar qua schadevrije jaren ben ik nu eindelijk uit het rood! De komende 12 maanden kost mijn premie €42,63 en dat is ruim 5 euro per maand minder dan het afgelopen jaar. De volgende stap is het betalen van de jaarpremie in één keer, want dat is veel goedkoper dan per maand.

Volgend jaar hopelijk... want een ongeluk blijft natuurlijk wel in een klein hoekje zitten.

Wat heb je hier vandaag te zoeken? Geen eieren, maar iets anders. Dit jaar wordt de rol van paashaas op mijn weblog gespeeld door niemand minder dan Suleman Muhamede van de Bank of Africa! De bankier heeft een heleboel geouwehoer verstopt in onderstaande e-mail en het is aan jullie om dat te vinden. Doe je best en heel veel succes!

Beste Schuldige,

Ik ben de manager van de Bank of Africa en ik heb een voorstel. Hier in Burkina Faso ligt 33,5 miljoen dollar en dat geld dreigt in de schatkist te verdwijnen als niemand het op komt halen. Zonde, nietwaar? Het geld was van een man die in 2000 omkwam bij een vliegtuigcrash in Parijs, maar hij had geen familie. Als u nou even doet alsof u familie van hem was, kunnen we misschien samen bij die miljoenen komen.

Ik vind dat u wel recht heeft op 30 procent en ik wil er graag voor zorgen dat u dat geld krijgt. Dan steek ik de rest wel in mijn zak. Zal ik binnenkort gezellig naar Nederland komen om de boel rond te maken? Ik neem aan dat u nu meteen in de pen klimt. Stuur dan vooral uw telefoon- en faxnummer mee, en een foto met uw leeftijd.

Groetjes!
Suleman Muhamede

Het was niet eens zo serieus bedoeld. Ik had het eruit gefloept en niet echt gemeend. Mijn baas ving mijn opmerking op en een paar minuten later kreeg ik per mail een uitnodiging. Goh, heb jij echt interesse in die andere functie? Dan moeten we snel maar eens praten. Nog dezelfde dag zochten we met twee dampende bekertjes koffie een rustig hoekje op.

Schuldige draaide zijn bekende verhaaltje af. Dat ik het erg naar mijn zin heb, dat ik fluitend naar mijn werk kom. Wrijvend over het hete plastic kwam ook de frustratie eruit. Opnieuw legde ik uit dat ik vind dat ik te weinig verdien en dat ander werk daardoor steeds aantrekkelijker wordt. Dat ik ook best intern wilde solliciteren, om maar meer geld binnen te kunnen harken.

Eenmaal thuis, ik zou nog eens rustig over die andere functie nadenken, besefte ik dat ik op het punt stond om een grote fout te maken en dat ik tijdens het gesprek al door de mand was gevallen. Uit pure onvrede iets minder leuks gaan doen voor meer geld? Erover nadenken hoefde ineens niet meer.

Financieel bekeken begint elke maand hetzelfde. Het salarisje komt binnen, we maken de vaste lasten en de aflossing over, ik stouw mijn vriezer vol en ik tank een keer. Met wat er overblijft probeert Schuldige het zo lang mogelijk uit te zingen.

Helaas éindigt elke maand ook met hetzelfde liedje: krap. Of crap, zo je wilt. Structuur en regelmaat zijn belangrijke ingrediënten voor een lekker potje aflossen. Ik hang hier dan wel graag de vrolijke Harry uit, maar eerlijk gezegd ben ik het spuugzat om structureel nog maar een klein setje tientjes over te hebben als de maand nog een week of twee duurt.

Misschien was dat gevoel wel de reden dat ik vandaag bijna verschrikkelijk de fout in ging. Voor zoiets stoms als een hoekbank. Ik beken! Ik stond op het punt om me dieper in de schulden te steken voor een tweedehands hoekbank! Wel een hele hippe, trouwens. Maar goed, het kon me niets meer schelen, de aanvraaginformatie voor extra rood staan stond al op mijn scherm. Later bleek dat de multi-zitter al verkocht was, waarop ik de site van die andere bank (ABN Amro) toch maar weer dichtklikte.

Ik had een andere hoek moeten krijgen, bijvoorbeeld in mijn ribben of tussen mijn ogen. Misschien moet Schuldige stukjes over onweerstaanbare koopstemmetjes voortaan maar gewoon achterwege laten.

Hoeveel etalages zijn er wel niet? Terwijl veel vrouwen hun standaard meegeleverde koopstemmetjes onmogelijk kunnen tegenspreken, worden mannen vaak alleen door hun partners een kledingzaak ingekletst. Nou ja, dat lijkt gewoon zo. Bij Schuldige is het al niet anders. Natuurlijk koop ik wel eens wat nieuws, maar alleen tegen de tijd dat ik rafels in mijn oksels voel kriebelen of als een regenbui me onmiddellijk natte sokken bezorgt. Nou ja, zo ongeveer dan.

Daarom kan ik me bijzonder weinig voorstellen bij de nieuwste actie van veilingsite eBay. In mijn leven weet ik maar twee dingen écht zeker: ik ga een keertje dood en in mijn kledingkast hangt niets van waarde!

Heb jij wél een dure garderobe?

Ik zit met mijn oren te klapperen... vind je dat echt normaal?

De onbekende vrouw, die net nog rustig in haar krant zat te lezen, leek ongevaarlijk toen we de coupé binnenliepen en het bankje tegenover haar uitkozen. De krant lag nu op haar schoot en ze keek Julia aan. Het meisje naast me, stomverbaasd door de onverwachte aanval, zocht naar een houding. Ik probeerde de vragende blik van de reizigster tegenover ons te plaatsen, maar het lukte me niet. Was de verontwaardiging gespeeld? Had ze soms medelijden? En zag ik daar nou ook een lachje?

Een trein is misschien niet de meest handige plaats om iemand op te biechten dat je schulden hebt. Maar ik had mijn geheim haast gefluisterd en Julia zat vlak naast me. De vrouw met de krant had ik wel gezien, maar helemaal genegeerd. Binnen tien minuten en na twee stations zouden we uitstappen en haar nooit meer zien.

Net als de rest van mijn vrienden had Julia eerst met ongeloof en later begrip naar mijn onthulling geluisterd. We begonnen te fantaseren over wat we allemaal zouden kopen als het geld later, als we groot zouden zijn, voortdurend tegen de plinten zou klotsen. Mijn schuld bleek niet eens de reden dat de lezende vrouw zich met ons gesprek bemoeide. Mijn vriendin had eruit gefloept dat ze dan best 80 euro zou kunnen neertellen voor één shirtje en dat kwam haar nu duur te staan.

Als je dat meent, dan ben je echt een dom blondje.

Auw. De vrouw schoot opnieuw en ik begreep er weinig van. Waar was ze nou op uit, wat maakte haar boos? Ik keek naar wat ze aan had. Zou zij met 80 euro soms juichend een kringloopwinkel kunnen leegkopen? Ik besloot het daarop te houden. Julia was duidelijk geïrriteerd, maar bleef beleefd. Maakte duidelijk dat ze niet zomaar een dom blondje genoemd wilde te worden en dat niet alle mensen hetzelfde zijn.

We moeten eruit en de trein mindert vaart. Van alle keren dat ik mensen over mijn schuld heb verteld was dit toch wel de bizarste, bedenk ik me. Voordat ik uitstap draai ik me om. De krant is weer rechtop en erboven verschijnt een knipoog. Gelukkig staat Julia dan al op het perron. Shirtjes van 80 euro gaan mij ook te ver, maar mensen zijn verschillend. Aan het einde van de rit zat de slimste dus toch naast me.

Vorige maand hebben we alvast leuk kunnen warmdraaien. De elektronische lijntjes naar mijn bankrekening werden even goed getest en het enorme prijzengeld van 10 hele euro's kwam probleemloos aan. Vanavond gaan we eens kijken of er ook een recordjackpot van €15.000.000 op mijn rekening past. Schuldige ziet daar eerlijk gezegd niet zo het probleem van in.

GU 055586

De mevrouw zorgt dat het gele stukje plastic precies tussen mijn voortanden zit. Schuldige probeert niet te bewegen en ze maakt zich uit de voeten. Terwijl de deur dichtgaat en ik mijn ogen dichthou begint het apparaat zoemend aan een rondje om mijn hoofd. Een minuut later komt mijn orthopantomogram uit de printer rollen.

Mijn wattes? Een röntgenfoto van je kaken, zeg maar. Eventjes voel ik me net zo opgefokt als Georgina Verbaan na een blootreportage in Playboy. Schuldige staat dan wel niet de echtheid van zijn borsten te bewijzen, maar voor mij staat de uitslag van het kiekje ook al van te voren vast. Dat de tandarts óók vindt dat het beter is om die ene verstandskies er in het ziekenhuis uit te laten halen, las je hier al eerder.

Net als de schoolfotograaf van vroeger stuurt ook de tandarts me zijn plaatje na een tijdje keurig op. Zo breed is mijn grijns nog nooit vastgelegd op de gevoelige plaat, constateer ik. En zo duur trouwens ook niet: het afdrukje blijkt maar liefst €58,20 te kosten. Van de schoolfotograaf kreeg ik altijd veel meer foto's en hierop kun je verdorie niet eens zien hoe goed mijn haar zat.

De grenzen zijn al een aantal jaartjes open. We kunnen zonder tegengehouden te worden de landen om ons heen binnenwandelen. Ons geld rolt en dwarrelt sinds 2002 moeiteloos (bijna) het hele continent over. Volgend jaar gaan de grenzen ook nog eens open voor buitenlands afval. En waarom maakt Schuldige zich daar druk om? Wel, dit zaakje stinkt.

Je bent niet beland in een slechte versie van SimCity. Een half miljoen Nederlanders draaien op voor die grensoverschrijdende rommel. De verwachting is dat er straks behoorlijk wat Duits afval deze kant op komt. Dat betekent dat onze verbrandingscentrales meer moeten doen, terwijl we de komende jaren nog genoeg problemen hebben om onze eigen troep weg te krijgen.

De mensen die dit geintje in hun portemonnee gaan voelen wonen in gemeenten die binnenkort nieuwe, duurdere contracten moeten afsluiten met de verwerkingscentrales. En je begrijpt, die gemeenten rekenen die extra kosten mooi door aan jou en mij. Misschien wel... als we net in de verkeerde plaatsen wonen.

Het deed me denken aan mijn laatste vakantie, afgelopen december in Gambia. Daar hebben ze nog nooit gehoord van vuilniswagens en kliko's. De meeste Afrikanen hebben wel belangrijkere dingen op, of aan hun hoofd. Alles wat overbodig is verdwijnt daar met een grote boog in kuilen langs de weg. Zeggen dat Duitsers nog de hele zomer hebben om dat model in hun eigen land te kopiëren, ligt voor de hand. Maar een paar centraletjes bijbouwen is misschien wel een idee?

Dat de lente is aangebroken is ook hier in huis te merken. Voor het eerst van zijn leven ziet Schuldige zich geconfronteerd met een krolse poes. Volledig automatisch vraag ik me af of er kosten gaan kleven aan deze plotselinge uiting van vruchtbaarheid. Ondertussen dwalen mijn gedachten af naar mijn eigen kinderen, die ik nog niet heb. Maar hee, ik heb al een tijdje de verwekkingsgerechtigde leeftijd. En het is dus lente.

Mijn kleine Schuldigjes moeten natuurlijk gezonde en goede mensjes worden, maar het zal je niet verbazen dat ik ook graag wil dat ze goed met geld omgaan. Nu kan ik straks wel een laptop bij ze in de wieg leggen, maar ik moet zien te voorkomen dat ze papa's oude weblog over schulden niet meer kunnen aanzien voordat ze kunnen praten. Ja pap, nou weten we het wel.

Misschien loop ik inderdaad wat teveel op de zaken vooruit, maar een goede voorbereiding is het halve werk. Toeval of niet, mijn kersverse gebed is nu al verhoord door Erica Verdegaal. In haar boek Geld & Gezin legt de econome uit waarom een gezin geldkwesties kán en móet oplossen. Geld is niks moeilijks en de boel in de hand houden is verrassend simpel, zegt Verdegaal.

Erica Verdegaal schrijft al tien jaar over persoonlijke geldzaken, onder meer voor NRC Handelsblad en het Financieele Dagblad. Van haar verschenen eerder Echt rijk worden, Alles voor je kind, Echt rijk in 100 dagen en Vorstelijk met pensioen.

Kijk, met zulke literatuur komen we ergens. Met geld leren omgaan is immers niet iets dat iedereen van huis uit heeft meegekregen. Dat verkondigt ook de keizerin van het besparen; Marieke Henselmans. Terwijl er herhalingen lopen van haar tv-programma Geen Cent Te Makken brengt zij een boek over opvoeden uit. Aan de hand van een checklist zet Henselmans op een rijtje wat kinderen op een bepaalde leeftijd moeten kunnen. Natuurlijk komen ook geldzaken aan de orde. En goed ook!

Marieke Henselmans schrijft ook al jaren. Van haar verschenen Consuminderen met kinderen, Genoeg uitgegeven!, Droomkinderen!, Altijd Genoeg en tweemaal een Bespaardagboek. Verder kun je haar kennen uit de Volkskrant, het AD of bladen als J/M en Opzij.

Volgens mij kom ik de lente wel door. Nu mijn poes nog.

Zo. Na een recordaantal stemmen is het wel welletjes met de poll.

Als een volleerd Maurice de Hond stel ik hierbij vast dat de meerderheid vindt dat minster Zalm een paar maanden terug uit zijn nek kletste.

Hond? De nieuwe stemming gaat over huisdieren.

De ANWB die me een creditcard probeert aan te smeren...

't Zou verbóden moeten worden!

Bijna vijf miljoen huishoudens hebben hun besteedbaar inkomen sinds januari achteruit zien gaan. Bij 950.000 van hen heeft dat al geleid tot financiële problemen. Nog eens twee miljoen huishoudens verwachten dat ze in de loop van dit jaar problemen krijgen. Dat blijkt uit onderzoek in opdracht van Groep Gerechtsdeurwaarders Nederland (GGN). Als belangrijkste oorzaken worden de nieuwe zorgverzekering en hogere energierekeningen genoemd. (Bron: ANP)

Vandaag werd ook bekend dat Nederlanders tot de bestverdienende Europeanen horen. Gemiddeld verdienen 'we' ruim €2.400. Alleen in Luxemburg en Denemarken houden inwoners meer over om te besteden. Nederlanders hebben niets te klagen over hun salaris, schrijft De Telegraaf vandaag.

Vooral die laatste opmerking vindt Schuldige wel een goeie.

Even terug naar waar het hier allemaal om draait: het aflossen. Na het eerste kwartaal van 2006 prijkt er op mijn werkschema een voorsprong die groter is dan ooit! Ik voel me om precies te zijn €521,93 minder schuldig dan vorige maand. De mazzel zat 'm in de no-claimteruggave van 2005.

Dankzij de weinig zakelijke rekenwonders bij AnderZorg kreeg Schuldige, net als een half miljoen andere Nederlanders, de volle mep van €255,- terug. Mijn teruggave liet ik, vermomd als extra aflossing, verdwijnen richting de Postbank. Die schat op mijn digitale afschrift trouwens dat ik in juli 2007 klaar ben met aflossen.

Ik laat ze nog maar even in die waan.

Schuldige en al zijn aflos- en consumindervriendjes staan in het nieuwste nummer van Genoeg, een 'non-glossy lifestyle magazine'!

SCHULDBEKENTENISSEN

Toen Hanneke van Veen en Rob van Eeden in 1992 begonnen met het uitgeven van de roemruchte Vrekkenkrant, hadden ze vooral voor ogen dat 'spaarders en krentenwegers elkaar kunnen ontmoeten zonder schaamte of hoongelach.' Dat doel is ruimschoots bereikt. Ze werden bedolven onder de reacties, ingezonden brieven, positief en negatief. Vanaf de eerste krant riepen ze de briefschrijvers al op: 'houd het kort!'. Maar bespaarders zijn niet graag zuinig met woorden. De Vrekkenkrant was nog zes pagina's. De opvolger, Genoeg, begon in 1997 met 32 pagina's, het nummer dat je nu in je handen houdt heeft alweer 50 bladzijden. Bespaarders sturen niet alleen graag reacties, ze willen ook graag hun éigen verhaal kwijt. Opvallend was ook: veel briefschrijvers wilden indertijd hun naam niet onder hun verhaal. Besparen was een taboe. Het taboe op besparen is nu verdwenen. Zelfs de HP en Margriet staan vol kekke bespaartips. Maar over schulden praten we nog steeds niet makkelijk. De behoefte aan communicatie én anonimiteit kan worden gevonden op het internet. Een van de manieren om elkaar daar te treffen is via een weblog, dat meestal een bepaald onderwerp heeft.

Save Karyn!
Waarschijnlijk was de Amerikaanse Karyn Bosnak de eerste die een weblog begon over haar schulden. Ze werkte bij de tv en had een redelijk salaris, maar gaf toch meer uit dan er binnenkwam. Aan mooie tassen, Prada schoenen, een duur appartement, geen tijd om te koken dus veel afhaal-eten. En toen werden al haar creditkaarten stuk voor stuk geblokkeerd en had ze 'ineens' een schuld van 20.000 dollar. Liggend op haar bed kreeg ze het idee: als ik nu een site begin en aan de bezoekers vraag 2 dollar over te maken, heb ik maar 10.000 bezoekers nodig en dan ben ik uit de schuld! Zo gedacht zo gedaan. Zie http://www.savekaryn-originalsite.com. 'Ik ben het leuke meisje van kantoor dat iedereen blij maakt. Ach, geef me een dollar, geef me er twee, wat maakt jou het uit?' schreef ze. Ze kreeg woedende reacties, want op internet waar iedereen anoniem kan reageren gaat dat altijd snel. Maar ook veel steun. En reacties van journalisten die haar wilde interviewen. Hetgeen ze niet wilde, behalve als zij anoniem kon blijven. Het was een stormachtige tijd. Ze vroeg niet alleen om giften, maar verkocht op haar site ook haar luxe spullen, haar tasjes en schoenen. Ze vertelde hoe ze probeerde te besparen. Je kon bijhouden hoe haar schuld slonk. In een paar maanden had ze alles afgelost! Ze schreef er een boek over: Dollarprinses. Het werd vertaald in vele talen (Japans, Koreaans, Thais) en in Nederland uitgegeven door Sijthof. Daarna meldde zich een filmmaatschappij die de rechten van haar verhaal kocht. Haar idee is zo grappig en inspirerend dat het in de VS veelvuldig wordt gekopieerd. Zo'n kopie is natuurlijk altijd minder leuk en succesvol, behalve als je zelf iets origineels aan het verhaal toevoegt.

http://schuldig.web-log.nl/
In Nederland begint 'Schuldige' in april 2004 een weblog. Het originele, en ook echt Nederlandse (namelijk ietwat calvinistische) eraan, is dat hij níet aan de bezoekers vraagt geld te doneren. In het begin heeft Schuldige weinig bezoekers, maar inmiddels heeft hij een flinke schare fans. De sterke punten van het weblog zijn: de mooie vormgeving, de (deels verborgen) informatie. Én hij kan, net als Karyn Bosnak, bijzonder leuk schrijven. 'Schuldige' zoals hij zichzelf noemt, stelt zichzelf kort voor. Hij is een jongen van 26 jaar die in 2004 'ineens' € 18.000 schuld bleek te hebben. Als je wilt weten hoe dat kwam klik je op 'ineens' en lees je het achtergrondverhaal. Het begon met lenen van klasgenoten op de middelbare school. Hij beloofde steeds dubbel terug te betalen en werkte zichzelf daarmee al snel in de nesten. Vervolgens leende hij om zijn vriendinnetjes in de watten te leggen, voor zijn rijles, z'n eerste en later z'n tweede auto, voor de inrichting van zijn studentenkamer en tot slot de inrichting van zijn eerste woning, uiteraard met computer en internet. Zijn schuld bestond uit doorlopende kredieten (doorlopend verdriet noemt hij ze) bij drie verschillende banken, een roodstand bij de giro en een schuld bij een creditcard.
Hij besluit van de ene dag op de andere dat hij eruit wil komen en ziet het weblog als een stok achter de deur. De dagelijkse logjes zelf zijn nooit lang, vaak informatief, actueel, to the point, en vol grapjes. Op de 'schuldenmeter 'kun je zien hoever de schuld inmiddels is geslonken. Je kunt controleren of hij op schema zit. Als alles meezit is hij eind dit jaar uit het rood. De pers weet hem inmiddels ook te vinden. De laatste tijd stond er iets over het weblog in verschillende kranten en tijdschriften. Ook het NIBUD schakelde hem in bij de jongerencampagne afgelopen november. Mensen die uit de schulden kruipen inspireren en spreken tot de verbeelding.

Nog meer schuldigen
Zo kwamen er vele weblogs van mensen die proberen uit het rood te komen. De laatste tijd schieten ze als paddenstoelen uit de grond. Mensen leggen publiekelijk verantwoording af over hun aankopen, hun zorgen, hun twijfels, hun succes. Het gaat om gezinnen met kinderen, 'yuppen-stellen', alleenstaande moeders, mensen met een drukke baan of met een minimale uitkering. Publiekelijk, maar toch anoniem; precies zoals de lezers indertijd bij de Vrekkenkrant het al graag wilden. De verhalen zijn schrijnend. Hoewel de meeste webloggers ruiterlijk toegeven dat de roodstand toch vooral is te danken aan eigen fouten. Soms wordt beschreven dat er geen cadeaus voor kinderen kunnen worden gekocht. Een andere 'schuldenaar' schrijft: 'Een nieuw jaar, nieuwe kansen? Ik hoop het. Vandaag heb ik een formulier uitgedraaid om ondersteuning door de voedselbank aan te vragen. Het is wederom een knieval en nog een stukje trots dat ik moet loslaten. Maar al scheelt het per week maar 5 euro aan boodschappen, dan is het toch al iets.' Te lezen op schuldenaar.web-log.nl. Anderen zitten in de schuldsanering, zoals xebber.web-log.nl, die een klok laat zien die aftelt hoe lang hij nog op een houtje moet bijten, en mechanics.web-log.nl, die een uitzondering is omdat hij een foto van zichzelf laat zien. Bankroet.web-log.nl, met een schuld van € 62.000, creatiefbesparen.web-log.nl, honderdeuro.web-log.nl, operatieschuldomlaag.web-log.nl, moneymoney.web-log.nl, opnieuwbegonnen.blogspot.com, paarschulden.web-log.nl waar je kunt lezen hoe ze toch níet met vakantie gingen, platzak.web-log.nl, en wesenjus.web-log.nl. Er zijn ook logs die gaan over besparen, zoals zuinigvrekje.web-log.nl, van Anja die vroeger veel tips stuurde naar Genoeg, en maghetwatminderzijn.web-log.nl, van Marga die een gelijknamige website heeft. Zesendertig.web-log.nl vertelt dat hij zich liet inspireren door 'Schuldige'.

Zo wordt de schuldige een held. Opvallend is ook dat bezoekers van het weblog zo positief reageren, en Schuldige steeds complimenteren en aanmoedigen. Een interviewer in de Volkskrant vraagt aan Schuldige: 'waarom schrijft u anoniem?' Antwoord: Geld en vooral schulden zijn taboe. Ik ben er nog niet klaar voor om met volledige naam te worden genoemd. Dat verandert als ik op nul sta, dan komt er waarschijnlijk een boek uit.' Yes! Daar kijken we naar uit.

Terwijl de laatste uren van maart verstreken, zat Schuldige in een stadion. Een vriend uit Utrecht had me ingeschakeld om zijn FC naar een overwinning op RKC Waalwijk te schreeuwen. Een mooie kans om eens iets te doen aan mijn waardeloze status op voetbalgebied: deze verder gezonde jongeman ziet het leer maar zelden rollen. Schuldige geeft niet zo heel veel om voetbal.

Maar daardoor werd het bijwonen van een weinig opwindende competitiewedstrijd natuurlijk wel een bijzonder avondje uit. Betalen om tussen een enorme groep blèrende en blowende mensen te gaan zitten is immers al een belevenis op zich. Tel daar een reeks lachwekkende liedjes en een overdreven enthousiaste stadionspeaker bij op en je begrijpt dat ik me kostelijk heb vermaakt.

De Brabanders verdienden 0 punten aan hun bezoek en FC Utrecht verdiende 16 euro aan mijn bezoek. De verleiding was groot om dat bedrag te vermenigvuldigen met het aantal bezoekers (24.500) en erbij op te merken dat Schuldige nog één van de goedkopere plaatsen had. Maar dat is er niet van gekomen. Ik was even aan het opgaan in een zeldzaam uitje.