Stel, je hebt behoorlijk te veel gedronken en je belandt meer dood dan levend in een berm. Alwaar je gevonden wordt door de politie, die voor de zekerheid een ambulance laat komen. Die brengt je met zwaailichten en al naar het ziekenhuis, dat drie kilometer verderop ligt. Niet veel later blijkt er niets aan de hand en mag je naar huis. Eind goed, al goed?

Mwoh. Hoeveel denk je dat de ambulancedienst rekent voor dat geintje?

UPDATE: Per kilometer kost het vervoer 3 euro. Het spoedtarief stuwt de rekening op naar €704!!

Net als de meeste andere Nederlanders ben ik gek op gratis. En natuurlijk komt een brief ook wel aan met een spaarzegeltje in de rechterbovenhoek, maar er hoort toch een échte postzegel op. Een gratis exemplaar bezorgt me op zijn minst een glimlach.

Helaas trof ik steeds niemand thuis, schrijft een gelovige meneer. Het staat op een klein briefje dat uit een voorgefrankeerde envelop komt, gericht aan de kerk. Of ik zo vriendelijk wil zijn om mijn Kerkbalans-bijdrage dan maar op te sturen.

Schuldige mag er niet mee spotten. Maar het was apart om te zien hoeveel moeite de kerk deed om geld bij me los te weken, terwijl zíj nu voor 39 cent de boot ingaan.

Wie zal ik eens een kaartje sturen?

En dan is het nu tijd om u te trakteren op een enorm goeie besparingstip! Speciaal voor de mensen die van plan zijn om de komende kerst en jaarwisseling ergens in Afrika door te brengen. Bent u er klaar voor?

Laat uw mobiele telefoon thuis!

Even laten weten dat je veilig bent aangekomen, vrolijk kerstfeest zeggen en gelukkig nieuwjaar wensen (drie gesprekjes van in totaal nog geen 10 minuten) gaat u anders een slordige 25 euro kosten.

(Deze tip is door Schuldige zelf getest en ik kan hem van harte aanbevelen. Ook eenvoudig toe te passen op andere bestemmingen en feestdagen. Succes!)

Het foldertje zegt dat de kerk heel wat waard is. En dus moeten we nu, in de week van Kerkbalans massaal de portemonnee trekken. De kerken kampen -zoals bekend- met dalende bezoekersaantallen, dus wel graag een gift die hoger is dan vorig jaar. Wij komen uw antwoord op Kerkbalans deze week ophalen, staat er op de envelop.

De kerk is dus heel wat waard. Ja, voor sommige mensen wel. Net zoals jij misschien graag een olijfje prikt en ik die niet te pruimen vind. Schuldige heeft een kerkelijk verleden en daar ben ik heel blij mee, maar een kerkganger ben ik al jaren niet meer. Je smaak kan ook veranderen in de loop van de tijd. Misschien eet ik over een paar jaar wel bergen olijven weg.

De folder irriteert me. Hij wekt de indruk dat iederéén natúúrlijk altijd geld overmaakt aan de kerk. Letterlijk: geef tenminste drie procent van uw netto inkomen als dat boven de €10.000 is. Natuurlijk zijn kerken belangrijk en ik gebruik er ook wel eens eentje voor trouwen of rouwen. Maar ik vind de actie brutaal en oja, er zijn schulden.

De envelop blijft dus leeg. Maar ik geloof... dat God dat niet zo erg vindt dit jaar.

Voordat jullie mijn fietsenmaker nou meteen voor oplichter gaan uitmaken: ook Schuldige vindt €47,65 behoorlijk aan de prijs voor het fixen van een lekke band.

Maar ik heb nu wel een gloednieuwe superband en die kan eigenlijk niet lek.
Je kunt er rustig een punaise indrukken zonder sissend gesis als gevolg.

Gewoon een hele goeie investering dus.
(Hm. Dit logje werkt niet. Het blijft duur.)

Geen andere post vanmorgen. Alsof de postbode ruim baan wilde geven aan dit belangrijke document. Mijn eerste loonstrookje van 2006 has arrived. Ben ik erop achteruit gegaan of valt de schade wel mee? Eerlijk gezegd heeft Schuldige geen flauw idee.

Zo op het eerste gezicht lijkt alles prima te kloppen en ook het bedrag (€1.509,95) dwingt me niet om uit te zoeken waar in mijn buurt een Voedselbank zit. Vergelijken met eerdere loonstrookjes is een beetje nutteloos, want daar staan extra betalingen voor onregelmatige uren op. Uren die ik door mijn recente vakantie niet gemaakt heb.

Voor mijn laatste salaris zonder die extra's moet ik terug naar afgelopen februari, toen er €1.486,51 werd bijgeschreven. Zo bekeken is Schuldige er dus een beetje op vooruit gegaan, maar ja, vroeger was alles goedkoper. Vooruit of achteruit? Volgens mij is er eerder geen beweging in te krijgen.

Nou ja, de loonstrook is binnen en dat is fijn. Nu hoop ik dat het bijbehorende geld ook snel volgt, want ik heb zo ongeveer helemaal niks meer.

Het is de Week van de Loonstrookjes. Iedereen, waaronder Schuldige, wacht in spanning af wat alle nieuwe regeltjes en zorgverzekeringetjes voor gevolgen zullen hebben voor het netto salaris.

Eén gevolg is me al duidelijk: het geld arriveert later dan anders. Normaal gaat hier op de 24e de vlag uit, maar die moest vandaag nog binnenblijven. Ook mijn loonstrookje is niet gewend om zo laat in de maand verwerkt te worden.

Hm. Morgen beter. Heb jij je nieuwe loonstrookje al binnen en was dat goed of slecht nieuws?

 Het zal je maar gebeuren. Je bent een echtpaar en je zit samen diep in de schulden. Schuldeisers zitten je op de hielen en je moet drie jaar lang de schuldsanering in. Om alle ellende eventjes te vergeten krijg je van je vrienden een avondje uit cadeau. In het casino! Je strooit wat met fiches, je schudt wat kasten de arm en ja hoor, je wint 'de droomprijs' ter waarde van 12.500 euro!!

Deze mensen staken hun prijs niet in hun zak, maar waren zo eerlijk om hem te melden bij degene die hun financiën beheert. De bewindvoerder kon dan ook niets anders doen dan de prijs te veilen en de opbrengst gebruiken om een deel van de schulden af te lossen. (Bron: de Telegraaf)

Het einde vind ik het mooist. Deze mensen komen er wel!

Plok-plok-plok, doen de gekleurde rollen muntgeld op de balie. Schuldige is blij. Mijn schuld wordt 64 euro kleiner en ik kan weer rechtop lopen. De Postbank-harry kijkt eerst naar mijn verzameling zorgvuldig gespaarde wisselgeld en dan naar mij.

-Ik wil dit graag storten.
-Dat kan, maar dat kost 30 cent per rol. Naar een spaarrekening is gratis.

Op zulke onrechtvaardige quatsch heb ik gewoon geen antwoord en stomverbaasd laat ik de rollen weer in mijn zak glijden. Ik pieker er niet over, bijt ik Postbank-harry nog toe. Zo, dat zal hem leren.

Grrr. De rolletjes zijn nu bij ABN Amro. Grrr!

Al twee jaar op rij heb ik met de kerstdagen en de jaarwisseling met succes mijn snor weten te drukken. Mijn collega's vinden dat niet erg of ze hebben het niet eens in de gaten, want iedereen praat nog gewoon met me. Mijn allernieuwste collega (vandaag begonnen) heeft me door, en dat is niet alles. Hij wil me daarvoor laten boeten en mijn leven totaal kapot maken. Hij is de nieuwe Roostermaker.

In petto voor Schuldige: tot april gaat de wekker vóór 05.00 uur. Inderdaad. Leest u dat zinnetje gerust nog een keer. Martelingen uit de Middeleeuwen zijn er niets bij. Eerst wordt dus mijn sociale leven langzaam afgebroken. Ik ga er verder steeds slechter uit zien. Met wallen tot onder mijn oksels moet ik hem van het voorjaar zeker op mijn knieën komen smeken of ik niet als-je-blieft weer een dagje op een normale tijd mag beginnen.

Schuldige werkt wel vaker een weekje vroeg en heeft daar op zich ook geen hekel aan, maar 12 weken op rij is natuurlijk wel extreem. Roostermaker mag me dan wel doorhebben, ik besluit het slim te spelen. Quasi-verontwaardigd en nét iets te hard vertel ik mijn andere collega's over mijn toppunt van eentonigheid. Met een enorme glimlach op mijn smoel rij ik later naar huis.

Zonder het te weten bewijst Roostermaker me namelijk een grote dienst. Nee, slapend rijk word ik zeker niet van al dat vroege opstaan. Maar al die onchristelijke uurtjes worden mooi wel extra uitbetaald. En dus zien de eerste kwartaalcijfers van 2006 er nu al veelbelovend uit. Fit blijven is nu het belangrijkste. Hij moet zo'n hekel aan me krijgen dat ik ook op alle feestdagen de sjaak ben...

Bijna 40 procent van de Nederlanders krijgt wel eens een aanmaning en de helft ervan laat 'm liggen tot er weer genoeg geld is. Jawel, een onderzoek: van GWK deze keer.

Een betalingsherinnering voor de energierekening zou ons het meest bang maken en aanzetten tot betalen. Aanmaningen voor huur, telefoon, internet en tv maken minder indruk en vullen de rest van de top 5.

Van de ondervraagden staat iets meer dan de helft wel eens rood, vooral in de periode vlak voordat het salaris wordt gestort. (Bron: ANP)

Schuldige is gek op verrassende uitkomsten.

Over heel veel dingen maak ik me niet druk. Mij hoor je niet als een krokodil de hitparade aanvoert. Pino demonstreert op het Binnenhof? Prima. Collega's raken niet uitgepraat over een vierkante gehaktbal? (Ja. Die bestaat echt.) Schuldige kijkt nergens meer van op.

Maar één ding snap ik echt niet. Namelijk dat het nog niemand gelukt is om iets te verzinnen tegen lekke banden. Binnenband, buitenband... dat systeem is hopeloos achterhaald en nodeloos irritant. Is het nou zo moeilijk om een lekker flexibele maar stevige rubbersoort uit te vinden? Eén massieve hoepel om die velg en klaar.

O, nu denk je zeker dat ik vandaag ergens met een lekke band stond? Dat klopt ook. Schuldige was al bijna thuis toen het drama zich afspeelde, dus dat was het probleem niet. Met een massief rubberen band zou ik lachend door glas rijden en de fietsenmaker nooit zien. Maar nu is er werk aan de winkel voor hem.

Zonde van het geld, ja. Ik ga hem niet zelf plakken, nee. Schuldige staakt en plakt geen enkele band meer zelf totdat zijn droomband bestaat.

Oja, nog even één dingetje, zei ze. Ik betaal en daarover is geen discussie mogelijk. Da's heel leuk, maar een man... probeerde ik nog. Niks. Anders wil ik je nooit meer zien.

Auw. Tegen zoveel emancipatie kan Schuldige niet op. Maar de volgende keer dat ik haar zie betaal ík mooi. En daar is geen discussie over mogelijk.

Sorry voor de vette vingers, maar Schuldige heeft net oliebollen staan bakken. Een dampende schaal vult mijn huisje momenteel met een onvervalste Oudejaarslucht. Ja, ik weet welke datum het is. Maar ik had nog wat in te halen en 31 cent voor een pak oliebollenmix is natuurlijk geen geld.

Het is dus oudejaarsdag in Casa di Schuldige. Pak trouwens gerust een oliebol als je wilt, ze zijn nu nog warm. Dan snij ik ondertussen even mijn goede voornemens aan. Met stip op 1 staat dit jaar natuurlijk het aflossen van mijn schuld. Dit is het jaar van de waarheid. Maar in december op 0 staan lukt echt alleen maar als ik er nog een schepje discipline bovenop doe. Zakgeld wordt het nieuwste wapen in mijn strijd.

Elke dag krijg ik van mezelf een tientje voor boodschappen en meer niet. Wat ik 's avonds overheb gaat in een potje voor onverwachte uitgaven, benzine, een bioscoopje of een cadeautje. En wat dáár dan weer van overblijft gaat aan het einde van de maand als extra aflossing naar de Postbank. De kick wordt om zo min mogelijk uit te geven.

Sober dus, maar zeker niet somber. Verder wil Schuldige doorgaan met gestopt zijn met roken en wat vaker de fiets pakken. Eerst maar een oliebol, nu mag het nog. Morgen is het immers 2006.

r was eens knappe prins. Heel veel geld had die prins niet, maar goed, hij zag er dus wel enorm goed uit. De prins woonde in een land waar op een kwade dag een nieuw zorgstelsel werd ingevoerd. Alle burgers waren in rep en roer. Iedereen was bang om erop achteruit te gaan. Ja, zelfs de prins maakte zich zorgen.

Onze jonge held keek vanuit zijn kasteelraampje naar buiten, hees zijn maillot eens op en zette de computer aan. Al snel nam hij een beslissing. De prins schreef de snoodaards bij AnderZorg een brief en zegde hun samenwerking op. Veertien lange dagen en nachten gingen voorbij. En toen kwam er uit het noorden van het koninkrijk een brief. AnderZorg had een andere prins gevonden om voor te zorgen en vond het welletjes.

Maar onze held kwam voor een nare verrassing te staan. De leren buidel aan zijn riem was ineens zo goed als leeg! Iemand had 82 zilverstukken en een dukaat gestolen! Dat bedrag kende de prins... En ja hoor. De automatische incasso van AnderZorg was gewoon doorgegaan. Een maand te lang. Dat trok de prins slecht en hij kreeg zin om het paard naar Groningen te pakken om ze een kopje kleiner te maken.

Ineens kreeg de adonis een heldere ingeving. Had hij niet eens gelezen over het terugstorten van automatische incasso's? De prins rende de binnenplaats over, de trap weer op en greep zijn bankbescheiden. Ja, een heel hoofdstuk over storneren! En zo liep alles toch nog goed af. De prins kreeg zijn geld terug, leerde een nieuw werkwoord en leefde nog lang en gelukkig.
 
Dit verhaal is natuurlijk al heel oud. Van de prins is nooit meer wat vernomen,
maar zijn bankafschriften zijn bewaard gebleven.

Fiscaal overzicht van uw lening:

Eindsaldo 31 december 2005: €5.539,28
Beginsaldo 1 januari 2005: €10.692,32
Betaalde rente 2005: €727,27

Eindsaldo 31 december 2004: € 10.692,32
Beginsaldo 1 januari 2004: €14.608,07
Betaalde rente 2004: €1.117,61

Zo héél af en toe koop ik wel eens iets voor mezelf.
Om de moed erin te houden, als beloninkje. Zoiets.

Eigenlijk wilde ik geen videobanden meer kopen.
Uit de tijd enzo. Maar met deze was ik toch heel blij.

Maar dan wil ik dus niet twee dagen later dezelfde film
op dvd tegenkomen voor anderhalve euro minder!!!

Mijn streven om 2005 af te sluiten met 5.500 euro is zo goed als gehaald. De precieze stand vind je links op de Schuldenmeter. De afgelopen maand ging er dus 1.023,59 euro af. Daardoor daalde ook de rente lekker: 44,21 euro tegen 48,11 in december.

De stevige daling is onder meer te danken aan mijn decemberuitkering, waarvan ik 750 euro gebruikte om extra af te lossen. De rest hield Schuldige vanwege de nieuwe zorgverzekering en eventuele andere onverwachte grappen nog even achter de hand. De fout van vorig jaar wilde ik niet nog eens maken.

De achterstand op mijn werkschema is nu wel groter dan ooit, maar die lopen we wel weer in.

Een wat oudere kennis van mij heeft geen mobiele telefoon.
Het idee dat je altijd maar bereikbaar bent, grrr... en nog onnodig duur ook.

Hij heeft ook geen dvd-speler.
Veel te ingewikkeld... en dan kan ik al mijn videobanden niet meer bekijken!

Toen hij een nieuw fototoestel kocht, werd het er -jawel- weer eentje met een rolletje.
Ik vind het veel te leuk om pas in de fotowinkel het resultaat te zien.

En nee, hij heeft ook geen computer en dus ook geen internet. De voordelen ziet hij allemaal wel, maar alles moet gewoon zoveel mogelijk bij het oude blijven. Alle goedbedoelde tegenargumenten en aangeboden uitzoek-hulp van Schuldige werden weggewuifd.

Ons gesprek deed me denken aan een logje, waarin ik schreef dat ik helemaal klaar was met de Postbank. Omdat ze nog maar één afschrift per maand versturen en omdat je moet betalen als je er meer wilt (blijven) ontvangen. Hoe konden ze in godesnaam zo onmenselijk asociaal zijn?

Schuldige internetbankiert er al een hele tijd lustig op los bij ABN Amro, en sinds een kleine week ook bij de Postbank. En mensen, het is een verademing. Nu al kan ik zeggen dat ik de afschriften niet ga missen. Gevalletje 'te snel geoordeeld' en 'angst voor het onbekende'. Achteraf viel het mee. Nu die kennis nog.

Hoog tijd voor een verse poll, anders ontstaat door de tijd een verkeerd beeld. Bijna 60 procent van de stemmers denkt (precies) te weten waar hij aan toe is. Ik hoop maar dat de rest snel volgt.

De nieuwe stemming gaat over armoede. Dat begrip is betrekkelijk en wordt anno 2006 te snel gebruikt, zo vindt althans minister Zalm. Zijn uitspraak heeft eind vorige maand nogal wat stof doen opwaaien, merk ik nu. Schuldige heeft zo links en rechts wat gelezen en is het eens met Zalm. Beter dan Elsevier kan ik het niet verwoorden.

En wat vind jij?

Stel he, je hebt een ex-vriendinnetje. Geen verse, maar het meisje daarvoor. Met haar had je hele serieuze plannen en je vond haar zelfs zó leuk dat ze een oorzaak van je schulden werd. En zij vond jou zó leuk dat ze destijds besloot jouw geboortedatum in te vullen op het loterijformuliertje van Dayzers.

Stel he, nu speelt ze nog steeds mee in die loterij en nog steeds met de datum waarop je ter wereld kwam. En dan wint ze binnen een paar maanden eerst 2.700 euro en daarna nog eens 2.000 euro. In totaal dus een bedrag dat over een paar maanden genoeg is om iemand, mij bijvoorbeeld, helemaal uit het rood te helpen.

Stel he, dat loopt allemaal zo. Dan heeft diegene toch zeker recht op minstens de helft...? Mijn Zijn geboortedatum staat immers aan de basis van al dat financiële geluk! En nu blijkt dat alles al op is.

Nee, mij niet even inseinen hoor.

Ja, ik geef het toe. Schuldige is er ook zo eentje. Na elke vakantie maak ik de deur open, kwak ik mijn tas in de gang en grijp ik -met mijn jas nog aan- de post. Niet eerst even onderuit hangen en de vakantie analyseren, nee, eerst moeten die enveloppen open. Een halve maand lang wilde en had ik geen enkele grip op mijn financiën. Maar toen de touwtjes dinsdag zo dichtbij lagen, moest ik ze ogenblikkelijk weer in handen hebben.

Versatel: We komen woensdag 4 januari uw internet-upgrade monteren. Als u er niet bent, kost u dat 40 euro. Lekkere binnenkomer. Zo'n toon aanslaan maar mij wel voortijdig afsluiten. Versatel mag blij zijn dat ik hún geen rekening stuur.

AnderZorg: Hier is uw nieuwe pas en fijn dat u bij ons blijft. Pardon? Ah, een tweede brief. U bent niet meer bij ons verzekerd. Fijn, maar ondertussen is wel €82,50 afgeschreven voor de maand januari. Terugstorten die hap!

Tandarts: Voor die vijf minuten waarin ik laatst eventjes uw gebit bekeek wil ik graag €17,80 hebben. Nou, daar hebben we een mooie verzekering voor. Schuldige wil trouwens ook best tandarts worden en €213,60 per uur verdienen.

Yes: Aha, een interview met mij is geplaatst! Nummertje 51 gaat vooral over geld, maar hee, Schuldige staat er niet in. Je stond ook al in Girlz! en Marie Claire, lees ik later in een mailtje. Anyway, gratis leesvoer.

Casema: Meneer Schuldige, we krijgen nog geld van u! U stond zeker rood he? Die €41,76 willen we snel hebben want anders kunt u internetten, bellen en tv-kijken op uw buik schrijven! Een aanmaning, fraai is dat. Schuldige gaat eventjes betalen.

Back in Nederland en hemelzijdank ook back on-line! Iedereen een heel goed 2006 gewenst!

Hoe was Gambia? Ronduit verschrikkelijk. Eerlijk gezegd weet ik niet eens waar ik moet beginnen... Misschien bij de vuilnisbelt, die we prima konden ruiken bij ons hotel. Of bij de barst in onze wc-bril of de tegeltjes die door vorige gasten geverfd waren met tandpasta. Talloze stroom- en waterstoringen, waardeloze wegen, 15 dagen diarree, muggenbulten tot op mijn kont en overal vliegen, kakkerlakken en mieren. Met ijzerdraad wordt voorkomen dat de taxi's uit elkaar vallen en dan is er nog de nationale plaag: de hustlers. Vaak jonge gasten die een o zo gezellig praatje beginnen, maar altijd op je geld uit blijken te zijn. Geen kettinkje kopen of toevallig op weg naar dat andere restaurantje? Er zijn hustlers die vinden dat je dan discrimineert.

Maar voor de overgrote meerderheid van de Gambianen is een blanke huid níet hetzelfde als een dikke portemonnee met dalasi's. Je schudt voortdurend handen omdat mensen echt geïnteresseerd zijn, omdat ze trots zijn dat je naar hun kleine landje gekomen bent. The friendliest people of the world, zeggen ze zelf graag. Ze komen zeker in de buurt.

Als je je Nederlandse zeurmentaliteit gewoon overboord gooit, wordt Gambia ineens een aanrader van de eerste orde. Behalve qua zon niet te vergelijken met een weekje lallen op Kreta. Daar heeft Schuldige geen krokodil geaaid, geen nijlpaarden in het wild gespot en ik ben er ook niet wakker gemaakt door apen. In Gambia ving ik mijn eerste vis ooit, liep ik rond in een SOS Kinderdorp, was ik op het platteland bij families op bezoek, struinde ik over geurige en kleurige markten en voelde ik me eventjes Caroline Tensen toen ik in een te vol klaslokaaltje zonder ramen op mijn hurken zat.

Armoede. Golfplaten. Vrouwen die de hele dag proberen drie verschrompelde tomaatjes aan de man te brengen. Bedelende kinderen die dolgelukkig zijn met een ballon waar 'vrolijk pasen' op staat. Mannen die twee banen hebben en maar 45 euro in de maand verdienen. En toch blijven de Gambianen lachen en trouw aan hun motto: no stress, no problem. Ik heb genoten van het land. En ook al heb ik een schuld van ettelijke duizenden dalasi's... Momenteel voel ik me heel erg rijk.