Case closed. Duidelijkheid kwam van de salarisadministratie:

"Ik ben bang dat je collega dan een hoger aanvangsalaris heeft gehad - dat is namelijk het enige moment dat het een verschil kan maken. Voor de rest volgen we allemaal hetzelfde traject: 2,75% bij een goede beoordeling en cao-aanpassingen.

Vergeet deze les dan ook nooit: verkoop jezelf zo duur mogelijk tijdens een sollicitatie - na indiensttreding is het heel erg moeilijk (onmogelijk) hier wat aan te wijzigen."

Kruidvat gaat de markt op voor financiële producten. De drogisterijketen biedt vanaf morgen persoonlijke leningen aan, onder de merknaam Kruidvat Krediet. De onderneming werkt samen met de Royal Bank of Scotland.

De keten (650 winkels) is van plan in de toekomst ook andere financiële producten te gaan verkopen, maar wil nog niet kwijt aan welke producten wordt gedacht.

Kruidvat denkt een rol te kunnen spelen op de markt voor financiële producten, ook 'omdat wij zien dat het aantal bankvestigingen afneemt en iedereen wel in een Kruidvat-winkel komt', zei een woordvoerster maandag.

Ik geloof dat het overbodig is om te zeggen dat ik dit echt een heel slecht idee vind. Belachelijk zelfs. Het aantal mensen met geldproblemen zal alleen maar stijgen door dit soort fratsen.

Netjes op tijd, weer. Deze maand moet Schuldige het zien te doen met 1.598,20 euro. Dat wordt op zich nog een lastige opgave, want er staat een vakantie voor de deur.

Schuldige heeft besloten het qua kosten rustig aan te doen en een weekje met de auto Europa in te gaan. Waar we uitkomen, zien we wel. Eigenlijk kom ik terug op de dag dat mijn juli-salaris wordt overgemaakt, dus het is zaak om rustig aan te doen met het geld van deze maand.

Uw keuze is niet juist ontvangen. Een seconde kijk ik naar de hoorn in mijn hand. Ik ben toch niet gek? Al maanden druk ik op de 4 en het gaat altijd goed. Ik ga terug en luister het hele menu af. De automatische mevrouw aan de andere kant gaat van 3 naar 5. Mooie boel. Ik kan via de Girofoon dus niet meer horen hoeveel ik nog moet aflossen en hoeveel rente er is afgeschreven.

Dan valt het kwartje. Schuldige heeft zijn Doorlopend Krediet immers onlangs opgezegd. Mijn afschriften zijn vanaf nu de enige die de precieze hoogte van mijn schuld kennen. Nou ja... en jullie.

Zo langzamerhand begin ik te begrijpen waarom mensen elkaar niet willen vertellen wat ze verdienen. En dat geldt zeker voor collega's. Zo kwam ik er vandaag achter dat een vrouwelijke collega, anderhalf jaar ouder, maandelijks toch zeker 150 euro meer opstrijkt dan ik. En dat terwijl ik langer in dienst ben en ook nog eens beter werk lever (vind ik zelf dan).

Morgen maar eens vragen hoe dat zit/kan.

Het is blauw en levert u een hoop genot op. Wat zegt u, de zee? Neen! Het is het plastic gevalletje in het broekje van de dame rechts (Schuldige neemt tenminste aan dat het hier een vrouw betreft). We hebben hier een reclame van Visa, waar de leus Meer heb je niet nodig bij hoort.

Schuldige komt erop omdat hij dit weekend onaangename post ontving. Waarom krijg ik in hemelsnaam op naam gestelde reclame van Visa in de bus? Ik ben nooit klant geweest bij hen. Het mag u als lezer inmiddels duidelijk zijn dat ik nooit meer een credit-card wil. Dat weten ze bij Visa natuurlijk niet, maar ik vraag me toch serieus af hoe mijn gegevens in hun adressenbestand verzeild zijn geraakt. Irritant.

Ik wens de dame op de foto veel sterkte. Want het ziet er niet naar uit dat ze haar flexibele vriend daar in de buurt kan gebruiken.

Het ligt hier naast me. Een kort, maar krachtig briefje. Twee zinnen. Beste Postbank, wilt u mijn Doorlopend Krediet stopzetten? Daar komt het zo ongeveer op neer.

Natuurlijk duurt het nog steeds ruim anderhalf jaar voordat mijn schuld helemaal weg is. Voor Schuldige verandert er in feite helemaal niks. Het enige is dat ik nu niet langer de mogelijkheid heb om het afgeloste deel weer op te nemen.

Waarom nu pas opzeggen? Ik heb nu het gevoel dat ik tegenover mezelf niet langer hoef te bewijzen dat ik eraf kan blijven. En ook het idee dat ik straks ineens ergens veel geld voor nodig zou kunnen hebben, heb ik nu laten varen.

Er verandert dan misschien niet zoveel... Toch zie ik deze opzegging als een belangrijke stap in mijn aflos-traject. En dan nu nog een paar andere stappen. Naar de brievenbus.

Mijn vriendin had even mazzel, zeg. Ze was de eigenaar geworden van een unieke BMW-wincode, zo stond in de brief. Alleen nog even activeren, en afwachten maar. Ik zag mezelf al wel zitten in zo'n nieuwe wagen. Zij heeft namelijk geen rijbewijs en Schuldige wel.

Het blijkt weer een sneaky actie van de Nationale Postcode Loterij. Want als je je code activeert, speel je ook meteen een jaar lang met 1 lot mee. Dat staat natuurlijk niet in de brief, maar in de kleine lettertjes op de achterkant. Schuldige vindt het bijna net zo schofterig als de ongevraagde extra trekking voor het jubileumcadeau voor Beatrix.

Bij de Consumentenbond hebben inmiddels talloze argeloze Nederlanders geklaagd over de auto-actie. De bond adviseert niet mee te doen, behalve als je echt lid van de loterij wilt worden.

Schuldige adviseert helemaal niet met de NPL in zee te gaan. En daarom volgt hier dus nog een keer het adres om op te zeggen:
Van Eeghenstraat 70
1071 GK Amsterdam

Een kwart van de Nederlanders gaat dit jaar niet op vakantie. Volgens het NIBUD was dat vorig jaar nog 17 procent. Veel mensen gaven in een onderzoek van het instituut voor budgetvoorlichting aan niet genoeg geld te hebben voor een vakantie.

Uit hetzelfde onderzoek blijkt dat steeds minder mensen het vakantiegeld dat ze van hun baas krijgen, ook echt aan vakantie besteden. Meer dan de helft gebruikt het extraatje om schulden af te lossen of rekeningen te betalen. Ook zetten mensen het vaak op een spaarrekening.

Waar Schuldige zijn vakantiegeld heeft gelaten, is duidelijk. Maar wat heb jij ermee gedaan?

Op verzoek volgt hier alsnog de letterlijke tekst van mijn interview in het meidenblad Girlz!, in de maart-editie (pagina 68).

EIGEN SCHULD, DIKKE BULT?

Ze zijn er in grote getale, maar zien of horen doen we ze niet: ra ra, wie of wat bedoelen we? Jongeren met schulden natuurlijk! Want hoewel deze groep steeds vaker met dit probleem kampt, is de schaamte blijkbaar zo groot dat niemand er over durft te praten. Erik, die op een gegeven moment maar liefst 18.000 euro aan schuld had, doorbreekt het taboe - weliswaar onder een schuilnaam, maar toch - en vertelt hoe het bij hem bijna ongemerkt uit de hand liep.

ERIK (25): 'Overal hoor je dat jongeren steeds vaker schulden hebben. Het probleem is dat lenen veel te makkelijk gaat. Ik liep een keer met mijn paspoort een bank binnen en even later stond ik weer buiten, 10.000 euro rijker. Op de radio en de televisie hoor je alleen de leuke kanten van het lenen. Als je iets niet kunt betalen, leen je toch gewoon even wat geld? Ze vertellen er niet bij dat je je daarna blauw betaalt aan rente. En rood staan op je rekening is de duurste vorm van lenen, maar daar sta je niet eens bij stil. Het lijkt alsof lenen heel gewoon is. Als het zo doorgaat gaan we straks echt denken dat het heel normaal is om schulden te hebben.

Bij mij ging het eigenlijk al vroeg mis. Op de basisschool probeerde ik vriendjes te kopen. Ik trakteerde de klas op lekkers, maar daar had ik natuurlijk geld voor nodig. Aan mijn zakgeld had ik niet genoeg, dus jatte ik geld van mijn ouders. Dat betaal ik wel terug, dacht ik nog. Dat lukte alleen bijna nooit, omdat het steeds meer werd.

Het is niet de schuld van mijn ouders dat ik schulden heb, zij gaan goed met geld om. Wel is het zo dat ik uit een groot gezin kom, waarin niet altijd evenveel op mij werd gelet. Ik kon eigenlijk een beetje mijn gang gaan, zelfs toen ze ontdekten dat ik geld van ze had gestolen. Maar nadat ze daar achter waren gekomen, moest ik natuurlijk wel een andere manier bedenken om aan geld te komen.

Op mijn twaalfde kreeg ik voor het eerst schulden, nadat ik had ontdekt hoe ik rood kon staan op mijn Easy Blue rekening. Ook leende ik geld van klasgenootjes en doordat ik ze beloofde het dubbele terug te betalen wilden zij mij wel geld lenen. Het probleem was echter dat ik niet genoeg geld had om ze het dubbele terug te betalen. Daar moest ik dus ook weer voor lenen. Op een bepaald moment was ik oud genoeg om een krediet af te sluiten en een credit-card aan te vragen. Het geld ging op aan lekker eten, cd's en cadeautjes voor meisjes.

Verschillende keren heb ik gedacht dat het zo niet langer kon, maar er waren andere dingen die ik ook belangrijk vond. Zo woonde ik op kamers en wilde ik mijn rijbewijs halen. Dat moest ik zelf betalen en mijn auto begaf het vorig jaar. Ik wilde een andere, maar daar had ik geen geld voor. En dus sloot ik wéér een lening af.

STOK ACHTER DE DEUR
In augustus 2003 had ik 18.000 euro aan schuld. Zo hoog was mijn schuld nog nooit geweest. Op dat moment wist ik dat er écht iets moest gebeuren. Want stel dat ik nog steeds schulden zou hebben als ik een huis zou willen kopen of vader zou worden? Daar moest ik niet aan denken! Ik heb alle papieren erbij gepakt en gekeken waar ik op kon bezuinigen. Bellen en sommige verzekeringen konden goedkoper, en ook de leuke dingen moest ik voortaan laten of minder vaak doen, zoals stappen of uit eten gaan, nieuwe kleding kopen en lange, dure vakanties boeken.

Ik heb nu een vaste baan, zodat er elke maand een bepaald bedrag binnenkomt. Elke maand probeer ik een beetje af te lossen. Ik ben 2005 ingegaan met 11.000 euro schuld. In 16 maanden tijd heb ik dus 7.000 euro afgelost. Op internet heb ik een eigen weblog. Daar hou ik bij hoeveel ik heb afgelost. De weblog is voor mij echt een stok achter de deur, omdat iedereen kan meekijken.

Mijn vriendin en twee vrienden van mij zijn de enigen die weten dat ik schulden heb. Zelfs mijn ouders weten het niet. Ik ben wel van plan hen over mijn schulden te vertellen, maar dat doe ik pas als ik schuldvrij ben.'

En hoe. Zoals je links op de Schuldenmeter kunt zien is er ten opzichte van mei maar liefst 1.171,90 euro af. Werd er maar élke maand vakantiegeld overgemaakt... Deze nieuwe stand betekent dat ik nu echt over de helft ben.

Maandelijks incasseert de Postbank precies 300 euro en met het rentedeel gaat het absoluut de goede kant op. Nu was ik aan rente 65,42 euro kwijt, terwijl dat in december nog 86,52 euro was.

Het doel voor juli: onder de 8.000. Voorlopig is het helaas weer even gedaan met de grote extra aflossingen. In december volgt pas de volgende grote klapper...

Geen zorgen, Schuldige ziet het weer zitten. Wegens omstandigheden heb ik dit weblog een paar dagen verwaarloosd, maar we gaan er nu weer met volle kracht tegenaan.

Morgen is er immers weer een nieuwe tussenstand voor op de Schuldenmeter. Ik gok dat die toch wel rond de 8.400 euro zal liggen.

Bovendien heeft Schuldige net weer een interview gegeven. Na het meidenblad Girlz! wilde nu Marie Claire meer weten over mijn situatie. De redactrice meldde dat het waarschijnlijk in de editie van september wordt geplaatst.